Τζέιν Έιρ(2011)

(Jane Eyre) | Πρώτη προβολή: 10-11-2011

Το Jane Eyre είναι μια καταπληκτική ταινία. Άψογη τεχνικά, σχεδόν ερωτεύσιμη οπτικά, με ερμηνείες καθόλου φανταχτερές αλλά γνήσιες και αληθινές, με ένα φοβερά συγκινητικό τελευταίο μισάωρο και με ένα συγκλονιστικό φινάλε.

Συστήνει με ακρίβεια το πνεύμα του κλασικού έργου σε ένα σύγχρονο κοινό, που μπορεί να θεωρεί το διάβασμα ενός τόσο παλιού βιβλίου ξεπερασμένο.

Όλα είναι όπως πρέπει, αλλά το αποτέλεσμα απέχει δυστυχώς από το να σε παρασύρει, να σε συναρπάσει.

Σε γενικές γραμμές, η ταινία αποτελεί μια φρέσκια, γεμάτη ζωντανές εικόνες, ιδιαίτερα καλοφτιαγμένη σχεδόν από κάθε άποψη προσαρμογή του κλασσικού μυθιστορήματος και για 120 λεπτά είναι τόσο σαγηνευτική που θα σας αιχμαλωτίσει την καρδιά.

Όσο για την ρομαντική-γοτθική ατμόσφαιρα, θα έλεγα ότι μόνο την εποχή του ασπρόμαυρου μπορούσε να αποδοθεί, με εκείνες τις σκηνοθετικές-εξπρεσιονιστικές υπερβολές και εκείνη τη φορτισμένη μουσική επένδυση.

Σε γενικές γραμμές, είναι μια καλή προσπάθεια απόδοσης του βιβλίου και σίγουρα αξίζει την προσοχή σας.

Από μια άποψη, αυτή η υφολογική μπουρδουκλωμάρα μένει πιστή στους αντίστοιχους πειραματισμούς της Brontë, και το copy-paste ολόκληρων διαλόγων μένει ακόμα περισσότερο, ενώ μπορείς να δεις σαν εμπνευσμένη απογύμνωση μέχρι και τις μουγκές απλωτές και τις μορμόνικες λαχτάρες με τις οποίες στολίζει ή η Buffini ή ο Fukunaga το κυρίως πιάτο (την παρατεταμένη αγωνία πριν το φιλί-στεφάνι είπαμε), έτσι τελικά μέχρι και ότι η Jane δείχνει πως το κάνουν στις Twilight-ιές, μπορείς να πεις.

Με όλη τη δύναμη της ταινίας να περιορίζεται σε ορισμένες σκηνές (την πρόταση γάμου, το φινάλε) και στα τεχνικά χαρακτηριστικά (ωραία φωτογραφία, αξιόλογη αναπαράσταση εποχής, με τα κουστούμια έχουν μια σίγουρη θέση στις υποψηφιότητες των Όσκαρ και τη μουσική του Ντάριο Μαριανέλι να είναι όπως πάντα εντυπωσιακή), ο Φουκουνάγκα έχασε το στοίχημα για το κατά πόσο θα μπορούσε να σταθεί επάξια μπροστά στην μεγάλη αυτή πρόκληση, παραδίδοντας μια ταινία κάπως άνιση και ανιαρή.