Το Χρέος(2010)

(The Debt) | Πρώτη προβολή: 20-10-2011

Αποτελεί μία ιδανική πρόταση σε όσους θέλουν να παρακολουθήσουν μία ταινία καλογυρισμένη χωρίς υπερβολές και με εξαιρετικές ερμηνίες, αφηγώντας μία ιστορία που σε κρατά σε αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Το The Debt ήταν μια καλή ταινία ιδιαίτερα για τους λάτρεις της περιπέτειας και του μυστηρίου. Είχε κάποια σκαμπανεβάσματα σε όλη τη διάρκεια της. Παρόλα αυτά οι αρκετά καλές ηθοποιίες και η ωραία ανατροπή στο τέλος, την καθιστούν μια πραγματικά ευχάριστη ταινία για το είδος της.

Κυνηγητό, αγωνία, καλογυρισμένες σκηνές και καλές ερμηνείες, αξιοπρεπές σενάριο με ελαφρά μελό φινάλε σε μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα και με ενδιαφέρον.

Τα φλασμπάκ ανάμεσα στις δεκαετίες του '60 και του '90 επιτείνουν την αγωνία στο δραματικό κομμάτι: το μυστικό που κρατούν οι τρεις ήρωες δημιουργεί ένα τελευταίο χρέος, που μόνο και μόνο απ' το σκληρό βλέμμα της πάντα σπουδαίας Μίρεν ο θεατής υποψιάζεται πως δεν θα τους λυτρώσει βαθιά ούτε θα τους χαροποιήσει προσωρινά.

Σε γενικότερο πλαίσιο καταφέρνει να κρατήσει το θεατή και να μην τον κουράσει, γεγονός που οφείλεται κυρίως στον σκηνοθέτη. Ο John Madden θα μπορούσε να βρει καλύτερο επιτελείο σεναριογράφων, αν και η ιστορία τους είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

Ψυχαγωγικό κατασκοπικό θρίλερ, ατμόσφαιρας Ψυχρού Πολέμου, από τον οσκαρικό Τζον Μάντεν («Ερωτευμένος Σαίπξπηρ») που καταλήγει με... χρέος απέναντι στο κοινό: με ένα τόσο εξαιρετικό καστ κι ένα ιδιαίτερα δυνατό πολιτικό θέμα όφειλε να είναι αριστούργημα. Και δεν είναι.

Όχι τόσο θρίλερ αγωνίας όσο φιλμ ερμηνειών από το εξαιρετικό καστ, που όμως δεν κατορθώνει να σε εμπλέξει στο ηθικό και ερωτικό του μπέρδεμα.

Έχοντας πάθος για το παραπάνω, για την περεταίρω προσήλωση του ματιού του θεατή, χάνεται τελείως η μυθιστορηματικού τύπου αφήγηση κι από ένα συγκεκριμένο σημείο κι έπειτα, όλα είναι «εφέ».

Κάτι που συμβαίνει κατά βάση στο πρώτο μισό του The Debt, που λαμβάνει χώρα στην πάντοτε ενδιαφέρουσα ως μουντό σκηνικό πρώην διχοτομημένη γερμανική μεγαλούπολη, χρησιμοποιώντας όμως υπερβολικά αργούς ρυθμούς, που πιότερο υπνωτίζουν, παρά ξεσηκώνουν το θριλερικό αίσθημα.