Το Δέρμα που Κατοικώ(2011)

(La piel que habito) | Πρώτη προβολή: 20-10-2011

«Το δέρμα που κατοικώ», είναι όπως όλες οι ταινίες του, προκλητική, εριστική, τρομακτική και τρομοκρατική, αποκαλυπτική, συγκινητική, αισθησιακή, αρρωστημένη, μυστικιστική, κωμικοτραγική, βίαιη, πρωτοποριακή, ακραία, cult και ταυτόχρονα mainstream, λυτρωτική...

Στο «The Skin I Live In» έχουν θέση οι σταθεροί προβληματισμοί του Pedro πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και σχέσεων των δύο φύλων. Όμως εδώ είναι πιο έντονος (και ενδιαφέρων) ο προβληματισμός του Almodovar πάνω στην αίσθηση που όλοι μας έχουμε βιώσει κάποια στιγμή... την ανάγκη να αλλάξουμε το "δέρμα" μας, την εικόνα μας προς τα "έξω", ενώ την ίδια στιγμή "μέσα" μας παλεύουμε να κρατήσουμε αναλλοίωτη και άφθαρτη την ψυχή και τα πιστεύω μας.

Για να καταφέρει να πλάσει αυτή την μοναδικά αυθεντική ιστορία, ο Ισπανός σκηνοθέτης δανείζεται μικρά «ποσά» από την μισή ιστορία του φανταστικού. Σε αυτήν προσθέτει την πάντα μοντέρνα του αφήγηση κι οπτική, την εμπλουτίζει με μικρές σκηνές ανθολογίας, άφθονο νουαρικό μυστήριο κι ανατροπές, ειρωνεία, σουρεαλισμό και το αποτέλεσμα είναι ένα σινεφίλ δράμα που θα μπορούσε να είναι η πιο μοντέρνα ταινία, πχ, του 1950.

Είναι ένα συναρπαστικό υβρίδιο απ' τις ταινίες που αναστενάζουν με λυτρωτική ανακούφιση μετά από μια ιδιαίτερα σκληρή διαδρομή, από τα μελοδράματα που γλυκοκοιτάζουν την camp πλευρά του Χόλιγουντ και από τα transformation movies που γυροφέρνουν την ψυχή του πρωταγωνιστή, για να τον αφήσουν να συμφιλιωθεί με την καινούργια του ταυτότητα, αφού έχουν πέσει οι τίτλοι τέλους.

Πολύ καλή προσπάθεια απ'τον Almodovar καταφέρνοντας να αναμείξει διάφορα είδη αλλά διατηρώντας το προσωπικό του στυλ και κρατώντας μέσα στην θρίλερ ατμόσφαιρα, μια αίσθηση παραμυθιού, μελαγχολίας και εσωτερικής έντασης.

Χωρίς να είμαι εντυπωσιασμένος από το γεγονός (θεωρώ πως η μεγάλη του δύναμη είναι τα χιουμοριστικά μελοδράματα), δεν μπορώ να αρνηθώ πως έχουμε μια καλή ταινία με ρυθμό και έναν Αντόνιο Μπαντέρας που είκοσι χρονια μετά βρίσκεται και πάλι δίπλα στον σκηνοθέτη που τον ανέδειξε.

Σασπένς, επίσης, δεν υπάρχει δράμι. Όλα κυλάνε με μια εκνευριστική νωθρότητα, με μια κλινική καθαρότητα που υποτίθεται ότι αίρεται από την αλμοδοβαρική αισθητική και τα σουρεάλ στοιχεία των καταστάσεων.

Γεμάτο χιούμορ και βίαιο δράμα, απόγνωση κι ελπίδα, με ψυχολογικά σοκ και αξεπέραστες εικόνες, το «Δέρμα που κατοικώ» δεν είναι η πιο «φιλική» και εύκολη ταινία του Αλμοδόβαρ, αλλά ίσως είναι αυτή που εξηγεί καλύτερα γιατί είναι ένας αληθινά σπουδαίος καλλιτέχνης.

Ένα φιλμ με πλούσια σεναριακή πλοκή και ένταση που κορυφώνεται με καλά προσχεδιασμένο σασπένς.

Μια ταινία, από αυτές που συζητιούνται για πολύ ώρα μετά την προβολή της και προκαλούν αίσθηση, το Δέρμα που κατοικώ είναι από εκείνες που σπανίζουν στις μέρες μας και αν και επαναλαμβάνω αρκετά νοσηρή σαν ιδέα, είναι πανέξυπνη και είναι δεδομένο ότι θα αφήσει τον θεατή με το στόμα ανοιχτό.

Το σενάριο μέσα την υπερβολή του (όπως άλλωστε οι περισσότερες ταινίες του) αφηγούνται τον πόνο ενός άντρα που έχει χάσει τη γυναίκα του και το παιδί του και η εκδίκηση είναι η μόνη διέξοδος. Όσο για τον Banderas; Τι να πώ... από τους καλύτερους ρόλους που έχει υποδυθεί, απλά.