Contagion(2011)

Πρώτη προβολή: 19-10-2011

Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, η σκηνοθεσία αριστοτεχνική και η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια διάφορων χαρακτήρων, αποκαλύπτοντας όλες τις πλευρές μιας πανδημίας.

Ο σκηνοθέτης με μια μεγάλη πλειάδα μεγάλων ηθοποιών καταφέρνει να αποδώσει ένα εφιαλτικό σκηνικό ενός πλανήτη που μαστίζεται από έναν θανατηφόρο ιό. Οι συμβολισμοί και η σύγκριση με τη σημερινή εποχή αμέτρητοι ενώ εμπλέκονται τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιριών, των κρατών και των Οργανισμών Υγείας καθώς ο κόσμος αργοπεθαίνει.

Όποιος δεν διαγνώσει τις δυο βασικές δραματικές παραμέτρους της ταινίας (δηλαδή τον χρόνο και τον φόβο) έχει χάσει πάνω από τη μισή σημασία. Αυτό που μένει δεν είναι αμελητέο: ο τρόπος που οι άνθρωποι αντιδρούν σε μια κατάσταση ανάγκης, το σάστισμα ανάμεσα στην απώλεια και την επιβίωση, το ένστικτο και την αλληλεγγύη είναι μια πλατφόρμα που ο Σόντερμπεργκ χειρίζεται με άνεση και πληρότητα, έχοντας ικανότατους ηθοποιούς στη διάθεσή του, από τον Ματ Ντέιμον, μέχρι το πρώτο διάσημο θύμα της ταινίας, την Γκουίνεθ Πάλτροου σε ρόλο αστραπή, που καταλήγει σ' ένα headflap μέσα σ' ένα τέταρτο.

Παρά τις όποιες αδυναμίες της, η ταινία παραμένει ένα πολύ ωραίο θρίλερ που επηρεάζει κατευθείαν το υποσυνείδητο του θεατή.

O mr Sex Lies And Videotapes, κινηματογραφεί το Contagion, μιξάροντας την ιδεολογία του ντοκιμαντέρ με την εμφανισιακή άποψη του 28 Days Later, απεικονίζοντας έναν κόσμο υποφωτισμένο και neon μουντό, γεμάτο κόκκο και βρωμίτσα στο καρέ, που ανταποκρίνεται πλήρως στην επιμέρους απάνθρωπη λογική του ο σώζων εαυτόν σωθήτο.

Η ανασφάλεια είναι απαραίτητο συστατικό μιας καλής ταινίας τρόμου. Και το Contagion είναι μια τέτοια. Σφηνώνεται στο πίσω μέρος του μυαλού σου για αρκετές μέρες μετά την προβολή. Και θα το διαπιστώσεις την επόμενη φορά που θα μπεις σε γεμάτο λεωφορείο...

Με ένα καλό σενάριο, με έξυπνους διαλόγους, εμπνευσμένο από την πρόσφατη πανδημία του ιού των πουλερικών και των χοίρων, ο σκηνοθέτης του «Traffic» έφτιαξε μια εφιαλτική περιπέτεια που παρακολουθείται με αγωνία από το πρώτο ώς το τελευταίο της λεπτό.

Ένα αποτελεσματικό θρίλερ που θα σας κάνει να σκέφτεστε καλά πριν αγγίξετε οτιδήποτε...

Το Contagion σου δίνει την εντύπωση ότι ο σκηνοθέτης του δεν έχει αποφασίσει αν θέλει η ταινία να είναι ψευδό-ντοκιμαντέρ ή ταινία καταστροφής, ταινία χαρακτήρων ή περιπέτεια. Και αυτό είναι τελικά και το μεγαλύτερο ψεγάδι της.

Είναι αλήθεια πως η διαφορά ανάμεσα στην τηλεοπτική φόρμα κι αυτή του Soderbergh είναι ανεπαίσθητη. Αλλά υπάρχει κι αυτό κάνει το Contagion μια αληθινά καλή ταινία.

Ο Στίβεν Σόντεμπεργκ δεν έφτιαξε κάτι το πρωτότυπο ή αυθεντικό. Το θέμα το έχουμε ξαναδεί. Παρέδωσε όμως στο μεγάλο κοινό, ένα φιλμ όμορφης εικαστικής αίσθησης, σφιχτοδεμένης συνθετικής δομής και απίστευτα ρεαλιστικών εντυπώσεων.

Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα, απλά περιμέναμε το κάτι παραπάνω από τον Στίβεν Σόντερμπεργκ.

Το Contagion θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν αποφάσιζε τι ήθελε να είναι.

Οι ιστορίες του δεν είναι όλες το ίδιο πειστικές, μικρές διδακτικές κορόνες ξεφεύγουν δεξιά και αριστερά, το σύνολο όμως διαθέτει στιβαρότητα κι ελάχιστη από τη σεναριακή αφέλεια με την οποία ένα χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ θα εξολόθρευε την ανάλογη μολυσματική απειλή.

Μια γεμάτη διάσημους πρωταγωνιστές ταινία επιδημίας για τον σκεπτόμενο θεατή. Που όμως το σκέφτεται περισσότερο και σε τρομάζει (ή σε ενδιαφέρει) λιγότερο απ όσο θα έπρεπε...

Ξεκούρδιστο και βαριεστημένο.