Αι Ειδοί του Μαρτίου(2011)

(The Ides of March) | Πρώτη προβολή: 13-10-2011

Υπέροχοι ηθοποιοί, ένα απλό αλλά έξυπνο σενάριο και μια κυνική ματιά στο πολιτικό παιχνίδι, για τη νέα, ψυχαγωγικότατη σκηνοθετική δουλειά του Τζορτζ Κλούνεϊ.

Η κινηματογράφηση είναι ατμοσφαιρική ανά διαστήματα και έχει ρυθμό και ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ο Clooney σαν ηθοποιός δεν χαίρει άκρας εκτίμησης – με εξαίρεση το γυναίκειο κοινό που τον λατρεύει- σαν σκηνοθέτης- δημιουργός αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά, αδιαμφισβήτητα ταλαντούχος.

Με την προσκόλλησή του στις αρχές του κλασικού σινεμά, καταφέρνει να μιλήσει για την επικαιρότητα, χωρίς να κάνει μια αυστηρά επίκαιρη ταινία. Κατευθύνει με άνεση ένα ονειρικό καστ που ερμηνεύει διακριτικά κι εσωτερικά, και δηλώνει παρών μ' ένα ενήλικο θέμα.

Ένα πολιτικό δράμα, λίγο ...θρίλερ μα όχι πολιτική ταινία. Σίγουρα όμως επίκαιρη και ... καυτή!

Με μια αφήγηση που τολμά και μπορεί να συνδυάζει την αίσθηση του κλασσικού Χόλιγουντ, μαζί με τις διεισδυτικές ερμηνείες, αυτή η φαντασμαγορία ενός βάναυσου, ουσιαστικά, πολιτικού κόσμου προχωρά σε μια δριμεία κριτική όσων κατέχουν θέσεις εξουσίας στον κόσμο μας. Τολμώ μάλιστα να πω ένα ...κανονικότατο "ξεγύμνωμα".

Το σινάφι, οι μπλόφες, οι διάλογοι με σκιάσεις μέσα από ένα γλαφυρό, διαυγές σενάριο και έναν σταθερό βηματισμό στη ροή, χωρίς εξωτερικές με το στανιό εντάσεις ή περιττό σασπένς. Το απολαμβάνεις.

Αντίθετα παραδίδει ένα προβλέψιμο, πλην άρτιο, γεμάτο ενδιαφέρουσες αποχρώσεις πορτρέτο της συνειδητοποίησης ενός ήρωα και της ελαστικής μετάφρασης της εννοιών όπως η τιμή, η πίστη, η «ηθική» στην εποχή μας.

Δυστυχώς, τo «The Ides Of March» διαθέτει όλη τη μαγιά ενός δυνατού πολιτικού δράματος, μένοντας τελικώς συμβιβασμένο με το προφανές. Μοιραία, λοιπόν, ο Clooney μοιάζει να κρυφοκοιτάζει φευγαλέα πίσω από την κουρτίνα (ή τη σημαία, αν προτιμάτε) των εξελίξεων, χωρίς ωστόσο να πιάνει το "μάτι" του την ουσία των πραγμάτων.

Σχεδόν μίσησα τα 100 λεπτά που πέταξα βλέποντας το The Ides of March. Μια τρομερά βαρετή, ανούσια ταινία, με έναν σκηνοθέτη που πρέπει να τον τιμωρήσουν με βίτσα στη παλάμη αν τολμήσει να ξαναγγίξει κινηματογραφική κάμερα.