The Bang Bang Club(2010)

Πρώτη προβολή: 22-09-2011

Σίγουρα αν δεν είχε σημεία που κουράζουν, το "The Bang Bang Club" θα είχε πολύ μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό. Δυστυχώς, δεν το καταφέρνει και έτσι δεν μπορεί να περάσει τα ηθικά μυνήματά του μέσα από τους πρωταγωνιστές και την ιστορία τους.

Φανερώνει τους μετρημένους πόρους της παραγωγής, ακόμη κι αν προσφέρει κάποιες θεαματικές σκηνές. Τέρμα τα παράπονα, η ταινία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Αναδίδει ρεαλισμό, έχει αυτή τη μυρωδιά της μάχης και της αδικίας που τα γεγονότα απαιτούν. Και μπορεί να μην έχει τόλμη η σκηνοθεσία, έχει η ανάδειξη του θέματος.

Όλα αυτά προσφέρονται με δυνατό ρεαλισμό σε ρυθμό ταινίας δράσης με φιλολογικές εξάρσεις και λιγότερο πολιτικής. Όμως, η εξέλιξη δεν προκαλεί, παρά τις σκόρπιες στιγμές αγωνίας, το καθολικό μας ενδιαφέρον εκτός του αναμενόμενου που πηγάζει από τον ουμανιστικό χαρακτήρα της κεντρικής ιδέας και των κοινωνικών επιπτώσεων στις εξελίξεις.

Σχηματική περιπέτεια με στοιχειώδη εμβάθυνση, που ωστόσο παρακολουθείται.

Χρησιμοποιεί τα εργαλεία παραγωγής και το διαθέσιμο μπάτζετ του για να αναπαραστήσει -ομολογουμένως άρτια- αιματηρές συγκρούσεις, διαδηλώσεις, εκτελέσεις και σφαγές, όπου οι ρεπόρτερ αποτύπωσαν σε διάσημα φωτογραφικά ντοκουμέντα. Το κάνει με προσοχή στην λεπτομέρεια και έφεση στην βία. Ομως, το σκηνικό της βίας παραμένει ακριβώς αυτό: σκηνικό, με τον Σίλβερ να του ξεφεύγει η ψυχή του στιγμιότυπου, το πραγματικό συναίσθημα, αυτό που θα έκανε το θεατή να νιώσει, να κλονιστεί κι όχι απλά να κοιτάει.