Φιλενάδες(2011)

(Bridesmaids) | Πρώτη προβολή: 07-07-2011

Γυναικεία ματιά σε χαρακτήρες και σχέσεις, αντρικό καφριλίκι στο κωμικό στοιχείο. Είσαι οπαδός της ισότητας; Θα περάσεις τέλεια. Οι υπόλοιποι, μόνο υπό την πίεση του date (που πιθανότατα θα σε επιβραβεύσει!).

Γιατί οι «Φιλενάδες» μπορεί να διαθέτουν μικρά ατοπήματα ή να τραβάνε στα άκρα μερικά από τα γκαγκς για χάρη του εύκολου γέλιου - ή ίσως και του ανδρικού κοινού - αλλά στον πυρήνα τους δεν αποτελούν μια συρραφή αστείων περιστατικών, παρά αφηγούνται μια αληθινή ιστορία για τον εμφύλιο πόλεμο - και την ειρήνη - του αδύναμου φύλου.

Σε όλες τις μεγάλες σκηνές επικρατεί χάος, αντίστοιχο του Hangover, με πολλή πλάκα κι ενίοτε χοντρά αστεία, ανακουφιστικά αν αναλογιστεί κανείς τις νερόβραστες καταστάσεις που έχουμε δει μέχρι τώρα σε chick flicks.

Με χιούμορ που ξεφεύγει από το συνηθισμένο γλυκανάλατο ρομάντζο και με καστ ηθοποιών και κατ' επέκταση με ερμηνείες που σατιρίζουν όλα τα ροζ συννεφάκια που κατά καιρούς μας προβάλλουν, στις "φιλενάδες" επικρατεί απλά ένα χάος. Απρόσμενο και αρκετά ευχάριστο είναι επίσης το γεγονός ότι την ταινία μπορούν να παρακολουθήσουν και να απολαύσουν ΚΑΙ οι άντρες.

Συμπερασματικά, χίλιοι και ένας λόγος να δείτε μια χοντροκομέννη κωμωδία, χωρίς να ντρέπεσε γι΄αυτήν. Η Κρίστεν Γουίγκ "δίνει ρέστα" και ο Τζαντ Άπατοου επιβεβαιώνει την φήμη τους ως κορυφαίου παραγωγού της κωμωδίας, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Το πρώτο μισό του Bridesmaids είναι όντως άξιο αναφοράς. Είναι αρκετά αστείο και τολμάει να είναι ιδιαίτερα αισχρό για γυναικεία ταινία αλλά στο δεύτερο μισό, χάνει τη μπάλα και γίνεται ακόμα μία κομεντί χωρίς να έχει να δώσει απολύτως τίποτα.

Είναι κρίμα γιατί το Bridesmaids, ενώ συνεχίζει ικανοποιητικά την πορεία της σύγχρονης Αμερικάνικης κωμωδίας (δηλαδή χιούμορ πέρα από τα συνηθισμένα) δεν καταφέρνει να σταθεί ως σημείο αναφοράς της, λόγω των κλισέ εκείνων που στην ουσία θέλει να σατιρίσει. Xωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν βλέπεται ευχάριστα, αλλά είναι η αίσθηση του ανολοκλήρωτου που αφήνει.

Στηρίζεται στο μότο «girls just wanna have fun» κι αυτό το «fun» το τραβάει εκεί που δεν παίρνει. Δεν αποφεύγει τις δραματικές κοιλίτσες, αλλά και σε αυτές γίνεται φανερό πως ο Feig δεν έχει αφήσει παντελώς στον αέρα τις ηρωίδες του. Όπως σε κάθε καινοτομία που σέβεται τον εαυτό της, επιλέγονται φρέσκα πρόσωπα στο καστ. Κάποια λειτουργούν, κάποια έτσι κι έτσι.

Παρ' όλες τις χοντράδες και την «πλάκα», οι «Φιλενάδες» δεν είναι παρά σποραδικά αστείες και παρόλο τον κυνισμό με τον οποίο κοιτάζουν το γάμο, δεν διστάζουν να καταλήξουν να τον δοξάζουν με τρόπο απόλυτα αναμενόμενο.