Super 8(2011)

Πρώτη προβολή: 16-06-2011

Σε όλη του τη διάρκεια καθίσταται εμφανές πως οι δημιουργοί του αναζητούν βήμα-βήμα τη γοητεία της δημιουργικότητας που κάποτε ερωτεύτηκαν, επιδιώκοντας ταυτόχρονα όχι απλά να την αναβιώσουν, αλλά να την επαναπροσδιορίσουν.

Η ταινία γενικά είναι καλογυρισμένη και προσεγμένη ως και την παραμικρή λεπτομέρεια για να αποδώσει με ακρίβεια την εποχή της.

Το Super 8 αφήνει το τέρας του ίσως περισσότερο κρυμμένο -και αποκομμένο- από όσο θα έπρεπε ώστε τελικά να μας νοιάξει, και τελικά δεν έχει τίποτα καινούριο να προσθέσει στο υπο-genre που επιχειρεί να αναβιώσει. Όμως ακόμα κι αν δεν χτίζει καινούρια μονοπάτια, περπατάει μια διαδρομή που είχες ανάγκη να ξαναζήσεις στη μεγάλη οθόνη.

Όλα καλά ήταν, αλλά η χιλιοειπωμένη αίσθηση σε έκανε να νιώθεις ότι είναι απλά ένα απομεινάρι του παρελθόντος, ένα μικρό tribute και όχι μια καινούρια κλασική ταινία του είδους.

Από τα μεγάλα συν της ταινίας είναι το νεανικό cast της, το οποίο φέρνει έναν αέρα ανανέωσης και την κάνει πολύ πιο διασκεδαστική, με ερμηνείες που υπόσχονται πολλά και για το μέλλον αυτών των μικρών ηθοποιών. Μπορεί να μην είναι super, αλλά είναι μια ευχάριστη ταινία, βάζοντας κατά μέρος τον παράγοντα της αγωνίας.

Δε κατάφερε να δημιουργήσει ένα αριστούργημα και εδώ, ακόμα και με τη βοήθεια του Spielberg, το τελικό αποτέλεσμα είναι απλά μια διασκεδαστική ταινία δράσης και νοσταλγίας που πιθανότατα θα ξεχάσετε πολύ πιο γρήγορα απ'όσο ελπίζατε.

Το Super 8 είναι σίγουρα ένα ευχάριστο διάλειμμα στη σύγχρονη επιστημονική φαντασία και ταυτόχρονα μια νύξη/πρόταση στο αδιέξοδο της στείρας τεχνολογικής εφαρμογής έναντι της ανάπτυξης στοιχειωδών χαρακτήρων. Παρά την άψογη τεχνική και τα «γεμάτα» πλάνα, από τη φύση του δεν μπορεί να ξεπεράσει το πρότυπο, αρνούμενο την πρωτοτυπία, χωρίς να απολογείται και να υπεκφεύγει.

Το φετίχ του Άμπραμς (πλάσμα τύπου Γκοτζίλα) του επιτρέπει να διασκεδάζει το κοινό του με τρόπο ανώδυνο. Χωρίς να φτάνει στα άκρα, επιθυμεί στο βάθος να αισθάνεται ο θεατής μια ασφάλεια, δοκιμάζοντας συνειδητά τις αντοχές του. Ο κίνδυνος "περνάει" και δεν αφήνει ίχνη, παρά τις απολύτως απαραίτητες ελάχιστες απώλειες. Αυτή η αποστασιοποίηση επιτυγχάνεται με την "ελαφρότητα" που αντιμετωπίζονται οι επικίνδυνες καταστάσεις, το μαύρο χιούμορ και την συναισθηματική κατάσταση των ηρώων.

Θα έλεγα συνολικά πως είναι μια ελεγχόμενη αποτυχία. Δηλαδή, είναι φτιαγμένο με στιβαρά θεμέλια ψυχαγωγίας, αλλά χάνει σε όλα τα σημαντικά επίπεδα να γίνει ένα μπλοκ-μπάστερ που θα γράψει ιστορία.

Μια ταινία που απλά προσφέρεται για χάζεμα αλλά μετά το τέλος της ξεχνιέται αμέσως. Κρίμα, γιατί είχε όλα τα φόντα για κάτι παραπάνω.

Το Σούπερ 8 είναι ένα ακριβό b movie που θα διασκεδάσει στο μεγαλύτερο μέρος του, τους λάτρεις της φαντασίας. Υπάρχουν σκηνές που θα δέσουν κόμπο στο στομάχι σου από συγκίνηση και τρόμο αλλά και πλήθος από αναφορές που δεν θα δυσκολευτείς να ξεχωρίσεις. Είναι όμως και ένα αυτοαναφορικού τύπου σινεμά, που αναλώνεται σε παραδοσιακή γραφή και εκτέλεση.