Απόλυτη Ευφυΐα(2011)

(Limitless) | Πρώτη προβολή: 31-03-2011

Η ταινία κάνει ένα δυναμικό ξεκίνημα, μια δυναμικότητα που ευτυχώς διατηρεί και στη συνέχεια. Αυτό που σε κερδίζει είναι η φοβερή σκηνοθεσία του Neil Burger, η οποία σε βάζει στο μυαλό του ήρωα και από απλός παρατηρητής, γίνεσαι μέτοχος όλων αυτών των επιδράσεων που έχει το χάπι στον εγκέφαλο του πρωταγωνιστή.

Η ταινία είναι γρήγορη και η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή. Λίγο το γεγονός ότι ο ίδιος ο ήρωας εξιστορεί τα δεδομένα, λίγο τα περίεργα πλάνα, λίγο η χρήση του φαρμάκου που οδηγεί κάποιες φορές σε παραισθήσεις, συνθέτουν ένα ευχάριστο κλίμα.

Αρκετά έξυπνο, κυνικό, καλογραμμένο και ιλιγγιωδώς κινηματογραφημένο...

Το «Limitless» φαίνεται αρχικά να ταιριάζει με τον τίτλο του. Αποδεικνύει αργότερα ότι έχει όριο αλλά αυτό το όριο παραμένει ψηλά και η αποζημίωση του θεατή μόνο ικανοποιητική μπορεί να χαρακτηριστεί...

Xολιγουντιανές σαλτσίτσες, που αυτός ο ικανότατος σκηνοθέτης που ονομάζεται Neil Burger, στις σερβίρει με τρόπο ιντριγκαδόρικα απολαυστικό. Τόσο στο καταπληκτικό προοπτικό κοντράστ που χρησιμοποιεί για να αποδώσει την μορφή του τιποτένιου / κορυφαίου, όσο και στους συμβολισμούς που μοιράζει πέρα δώθε για να απεικονίσει τον καθημερινό πόλεμο για επιβίωση, αλλά και στις πόρτες που ανοίγουν διάπλατα ή σφαλίζουν ερμητικά, ανάλογα με την περίσταση.

Χωρίς να είναι γεμάτη κλισέ, ο χαρακτηρισμός που μου ερχόταν ξανά και ξανά όσο την έβλεπα ήταν "ανούσια". Ποτέ δε με διασκέδασε εκτός από μία και μοναδική σκηνή, ένα tribute στην εξαιρετική σκηνή μάχης του OldBoy με το σφυρί, και απλά περίμενα το αναμενόμενο φινάλε, έστω και αν η διάρκειά της δε με κούρασε ιδιαίτερα. Και εκεί ήρθε η έκπληξη με το φινάλε και είναι επιτέλους politically incorrect και να μου αφήνει μια γλυκιά γεύση για το τέλος.

Λιγότερο έξυπνο απ' όσο θα ήθελε να είναι και με μια δημιουργική σκηνοθεσία που καταπλακώνεται από την υπερβολική προσπάθεια της να καινοτομήσει, το νεο-θρίλερ του Μπέργκερ ξεφουσκώνει γρήγορα προσφέροντας τελικά μόνο τροφή για τα μάτια.

Σκηνοθεσία κλιπαρισμένη, νευρικό «διαφημιστικό» μοντάζ με αφήγηση του ήρωα, το φιλμ μοιάζει να βιάζεται να δώσει πολλά μικρά περιστατικά για μια απλή κατά βάθος ιστορία που χάσκει σεναριακά από πολλές μεριές, με την αυθαιρεσία των παραμυθιών.

Ο Burger αναπτύσσεται με κόμικ αφήγηση, στην οποία είναι ταιριαστοί κάποιοι ευρηματικοί ζογκλερισμοί, αλλά το σύνολο είναι αποσπασματικό και με πολλά περιττά σημεία. Από θέμα δράσης, μάλλον θα απογοητευτείτε, αφού θριλερικά δεν έχουμε αυτήν την ιδέα που θα σε έβαζε στο κόλπο κι όλα είναι μονοδιάστατα. Το κοινό στο οποίο η ταινία θα έχει κάποια επιτυχία είναι αυτό που του αρέσουν οι «cult-mainstream» ταινίες τύπου Fight Club (δεν γίνεται σύγκριση, φυσικά, ποιοτικά) και θα έχουν δίκιο για την θετική μεταμόρφωση του Bradley Cooper.