Άρης Καλεί Μαμά(2011)

(Mars Needs Moms) | Πρώτη προβολή: 24-03-2011

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ακίνδυνη και διασκεδαστική οικογενειακή ταινία με happy end που είναι και το ζητούμενο στην κατηγορία.

Πολύ παιδικό και ηθικοπλαστικό. Κρυπτο-προπαγανδιστικό και υπερ-διδακτικό. Αν θεωρήσουμε παιδαγωγικό το να εξαίρουμε τις βασικές αρχές της οικογένειας, τούτο δω απροκάλυπτα θριαμβολογεί και εξυμνεί την αγάπη της μάνας στον πιο υπερθετικό βαθμό.

Σε χτυπάει με ένα μεγάλο όσο και τα μάτια του μικρού πρωταγωνιστή του uncanny valley όταν ξεκινάει, προσθέτει υπεργραμμένη κοινοτοπία στους διαλόγους του, και την αναπόφευκτη πλέον σε διανομές περιορισμένων φιλοδοξιών άχρωμη ελληνική μεταγλώττιση, με αποτέλεσμα η μισή αίθουσα να φωνάζει την αγανάκτησή της προς την οθόνη, και η άλλη μισή να σιγοντάρει.

Ούτε τόσο σοφιστικέ όσο μια παραγωγή της Pixar ούτε τόσο αφελής όσο ένα mainstream παιδικό καρτούν, η διαπλανητική αποστολή μένει στη μέση της διαδρομής, θερμό κινηματογραφικό επεισόδιο για το περιβάλλον του Άρη και ψυχρό για τις συνθήκες της Γης.

Καλή η προσπάθεια της Disney, να μας δείξει ότι πολλές φορές τα παιδιά αργούν μέχρι να εκτιμήσουν το ρόλο της μητέρας στη ζωή τους, αλλά δυστυχώς υπέπεσε σε πολλά λάθη. Κυριότερο εξ αυτών είναι το μήνυμα που περνάει από τα πρώτα κιόλας λεπτά, παρουσιάζοντας τον Milo, ένα άκρως κακομαθημένο και ανεδές παιδί σαν κάτι το φυσιολογικό.

Η ιστορία είναι υπερβολικά παιδική και ήθελε πολύ περισσότερο χιούμορ από αυτό που προσφέρουν κάποιες ανόητες ατάκες και η άστοχη «ερμηνεία» του Dan Fogler.