Αληθινό Θράσος(2010)

(True Grit) | Πρώτη προβολή: 17-02-2011

Ξεκαρδιστικές σκηνές, που παίζουν έντονα με το σαρκαστικό στοιχείο, κρατώντας παράλληλα τη «σοβαρότητα» μιας ταινίας γουέστερν και δίνοντας έμφαση στην γλώσσα της εποχής μέσα από τους διαλόγους.

Το γουέστερν είναι ζωντανό και δυνατό, στα χέρια των αδελφών Κοέν...

Σταθερός τόνος το τυπικό κοενικό μειδίαμα, με τους ειρωνικούς διαλόγους, το μαύρο χιούμορ, τις ανενδοίαστες σφήνες βίας που δεν χαρίζονται σε κανέναν ως μία λειτουργία ολοκληρωτικά αβίαστη.

Η ταινία κρύβει στον πυρήνα της πάλι, το ταχύτατο πέρασμα του χρόνου πάνω από τον ανθρώπινο νου σε συνάρτηση με τα αποτυπώματα που οι πράξεις αφήνουν στην μνήμη και το πνεύμα. Εδώ έχουμε έναν ισχυρό μινιμαλισμό ως φόρμα και φυσικά το μαύρο χιούμορ των Κοέν να μας κλείνει το μάτι πίσω από κάθε σεκάνς, με μια γλυκόπικρη μελαγχολία που σπάει κόκκαλα πάντοτε.

Οι πιο ώριμοι Coen ως σήμερα (χωρίς να είναι και οι καλύτεροι) έχουν όλα τα χαρακτηριστικά που τους έκαναν διάσημους, αλλά αυτή τη φορά δεν κάνουν καμία χάρη στο κοινό τους. Αφήνουν σε πρώτο πλάνο μια αργοκίνητη ιστορία εκδίκησης που μοιάζει με το παραδοσιακό γουέστερν του 1969 κι από κάτω παίζουν ειρωνευόμενοι με τους διαλόγους και τις ερμηνείες.

Υπάρχουν δύο σεκάνς, οι οποίες έχουν τόσο απίστευτη ένταση ώστε η αδρεναλίνη ανεβαίνει αστραπιαία σε επίπεδα που σπάνια καταφέρνει να αγγίξει. Το χιούμορ της ταινίας φαντάζει νοσταλγικό. Βλέποντας επιμέρους σημεία της θα θεωρούσε κανείς πως πρόκειται για απλό διασκεδαστικό γουέστερν.

Είναι αλήθεια, πως στο τέλος βγαίνοντας από την αίθουσα αισθάνεσαι πως είδες μια εξαιρετικά, ολοκληρωμένη, εμπορική ταινία. Διασκεδαστική στην απεικόνιση και ενδιαφέρουσα στα μηνύματά της. Χωρίς αυτό να μειώνει καθόλου την αξία της από αισθητικής πλευράς ή να περιορίζει την απήχησή της λόγω του, όχι και τόσο δημοφιλούς, είδους της. Σπάνια θα δεις γουέστερν να έχει φανατικούς θαυμαστές γυναίκες, όμως στην προκειμένη περίπτωση μπορείς να το διαπιστώσεις χωρίς συστολές.

Ενδιαφέρουσα ιστορία που όμως χάνει αρκετό από το ενδιαφέρον της με τον γρήγορο παραγκωνισμό της πραγματικής πρωταγωνίστριας, αξιόλογες ερμηνείες αλλά με λαθάκια και ανισότητες, άρτια σκηνοθεσία αλλά χωρίς κάτι το αξιομνημόνευτό. Τι είναι τελικά το True Grit; Είναι διασκεδαστικό, είναι ευχάριστο, δεν είναι βαρύ, δεν είναι τόσο σοβαρό όσο θέλει να δείξει και σίγουρα δεν είναι αριστούργημα.

Είναι πάντως μια άτολμη Coen-ική ταινία, αποτέλεσμα λάθος επιλογής πρωτότυπου υλικού και έλλειψης 'πραγματικού θράσους' από την πλευρά τους. Παράλληλα όμως ένα καλό κλισέ western κλασσικής δομής, το οποίο κερδίζει έξτρα μονάδες από τις χαρακτηριστικές μικρό-παρεμβάσεις των δημιουργών του.

Ήθελαν, με αγάπη και νοσταλγική διάθεση, να κάνουν ένα κανονικότατο Western και διάλεξαν ένα που τους πηγαίνει, που από μόνο του διαθέτει τις όποιες ανατροπές θα ήθελαν. Μάλλον όχι ανατροπές αλλά την δυνατότητα να συνθέσουν μια ακόμη ελεγεία για μια μυθική εποχή τον καιρό που σταδιακά φεύγει.

Η μικρή δίνει τον ιδιαίτερο τόνο και ο Μπρίτζες γίνεται ο θεματοφύλακας των Κοέν στην απόπειρά τους να φτιάξουν ένα αμβλύ γουέστερν με εντυπωσιακή φωτογραφία, και πάλι από τον Ρότζερ Ντίκινς.

Κρίμα, γιατί τα ονόματα στη σκηνοθεσία και στο καστ μας προετοίμαζαν για κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από μια μονότονη «αμερικανιά», όπου το ταξίδι προς την εκδίκηση και την εξιλέωση γίνεται δίχως «Αληθινό θράσος» και κυρίως χωρίς καμία πρωτοτυπία.