Το Πέταγμα του Κύκνου(2010)

Πρώτη προβολή: 20-01-2011

Πομπώδεις μελοδραματισμοί, εντελώς αχρείαστοι, ερμηνείες χωρίς καθοδήγηση, σκηνοθεσία ο ορισμός του μέτριου, αλήθεια, πως πείστηκε ο Κολμ Μίνι να παίξει εδώ?

Το σενάριο και οι διάλογοι, αν εξαιρεθούν κάποιες ανατροπές, ήταν πολύ κλισέ και τουριστικά, αλλά πως αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις σκηνές όπου o πρωταγωνιστής στα όρια της απελπισίας πάει στη παραλία με ένα μπουκάλι ουίσκι και δίπλα είναι ένας τύπος που χορεύει ζεϊμπέικικο δίπλα σε μια φωτιά;

Ποιος ακριβώς είναι ο λόγος του ξενόγλωσσου dubbing, σε μια ταινία με αμιγώς ελληνικό περιεχόμενο, που απευθύνεται σε υγιώς σκεπτόμενους Έλληνες θεατές? Να φανταστώ για ενδεχόμενη διεθνή καριέρα, είναι μάλλον ανέκδοτο, εκτός και αν η ματαιοδοξία της παραγωγής έχει αγγίξει όρια απείρου.

Αναβιώνει φωσκολικά πρότυπα σε μεγαλοσχημοσύνη και βαρύγδουπο μελοδραματισμό, παντρεύοντάς τα με αναχρονιστική σκηνοθετική ματιά ανθρώπου που μοιάζει να μην έχει δει καν ταινία τα τελευταία 30 χρόνια, πόσο μάλλον να 'χει σκηνοθετήσει κιόλας.

Η ταινία αυτή φαίνεται να έχει έναν αρκετά μεγάλο προϋπολογισμό με ειδικά εφέ βγαλμένα από βιντεοταινίες του ᾽80 ενώ το σενάριο δε βοηθά αφού σε πολλές στιγμές καταντά πολύ προβλέψιμο αλλά και γελοίο.

Το Πέταγμα του κύκνου πλέει, εν τη αφελεία του, σε έναν ωκεανό μεγαλόστομων εξομολογήσεων και δράσεων. Όλα μοιάζουν λάθος. 

Βαρύγδουπο και αφελές κοινωνικό δράμα-καταγγελία του Νίκου Τζίμα ("Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο"), κομμένο και ραμμένο για τον Κώστα Πρέκα των '70s.