Resident Evil: Τρισδιάστατη Απόδραση(2010)

(Resident Evil: Afterlife) | Πρώτη προβολή: 21-10-2010

Συνοπτικά, two thumbs , up αφού ο πρώτος στόχος (πόρωση) έρχεται νωρίς - νωρίς. Μια περιπέτεια που έχει στυλ και ύφος "καράτε - μπαλέτου", μαύρο χιούμορ, σπλάτερ πινελιές, και αρκετό συναίσθημα για τους ήρωες.

Αξίζει να δώσετε κάτι παραπάνω και να την δείτε σε 3d είναι η μέρα με την νύχτα με την απλή οθόνη. Αρκεί να μην φοβηθείτε με τα αντικείμενα που θα βγαίνουν έξω.

Εντάξει, μπορεί το σενάριο ποτέ να μην έπαιζε μεγάλο ρόλο, αλλά πάντα είχε μια λογική σειρά, και χωρίς να είναι πολύπλοκο ήταν μια άκρως ικανοποιητική δικαιολογία για τη κλοτσοπατινάδα που ακολουθούσε, κάτι που εδώ λάμπει με την απουσία του και κάνει το Afterlife να μοιάζει υπερβολικά με τα streched out sequels του Saw που απλά υπάρχουν για να επιμηκύνεται η ίδια ιστορία και όχι για να εξελιχτεί.

Παιδιά, μήπως το κουράσαμε λίγο; Καταρχήν, που είναι τα ζόμπι, οεο; Μόνο 5-6 είδαμε και αυτά έφαγαν μια σφαίρα και ξαναπέθαναν. Επιπλέον, το σενάριο έχει ξεχειλώσει και δεν προσθέτει κάτι στην όλη τετραλογία.

Το παραμύθι του Resident κάπου εδώ πρέπει να ρίξει τίτλους τέλους, αφήνοντας τον Anderson να ασχοληθεί με τίποτα σοβαρότερο.

Δεν χρειάζεται φυσικά να σχολιάσουμε το σενάριο, είναι κατανοητό ότι δεν υπάρχει (αν και μας προϊδεάζει για την συνέχεια), άλλωστε δυο-τρεις έξυπνες ατάκες πως να σώσουν την κατάσταση. 

Απολαμβάνεται περισσότερο σε τρισδιάστατη μορφή και στο φινάλε αφήνει τη γεύση ενός επιτηδευμένου video clip μεγάλης διάρκειας, το οποίο, αν και ξεχνιέται αμέσως, έχει για προσωρινό εισιτήριο επιβίωσης τη (χαβαλετζίδικη) δηθενιά του gore.

Για την ποιότητα του 3D δε γεννάται θέμα, καθώς βασίζεται σε τεχνολογία αιχμής. Αποτελεί άλλωστε και το μοναδικό extra κίνητρο για να μπείτε στη διαδικασία να δείτε το τέταρτο «Resident Evil» στο σινεμά, με την προϋπόθεση βέβαια ότι είστε fan του ομότιτλου παιχνιδιού, της σειράς, των zombie movies γενικότερα ή έστω των ταινιών που ακροβατούν ανάμεσα στο action και το horror στοιχείο.

Η επιλογή του καστ, γι' ακόμα μια φορά, δεν απογοητεύει, αλλά σε γενικές γραμμές η κινηματογραφική σειρά έχει χάσει, πλέον, το νόημά της. Βασίζεται μόνο στα εφέ. Η πλοκή δεν έχει κανένα ενδιαφέρον κι ο θεατής περιμένει τώρα ένα τέλος που θα του πει ότι υπάρχει και συνέχεια.

Δεν έχουμε κάτι που μοιάζει καν με ταινία, αλλά ένα βίντεο-γκέιμ μεγάλης οθόνης με εφέ που αν δεν τα δείτε σε 3D, θα γελάσετε με την ψυχή σας.