Ο Μπάτμαν Επιστρέφει(1992)

(Batman Returns) | Πρώτη προβολή: 18-09-1992

Από την σκηνοθετική ματιά του Μπάρτον, την παραμυθένια φωτογραφία του Στέφαν Ζάπσκι, το μουσικό θέμα του Ντάνι Έλφμαν, τις ιδιαίτερες ερμηνείες των "κακών" του αλλά και την επιβλητικά "χαμένη" παρουσία, μπερδεμένη, κάπου στα σκοτάδια και στο ημίφως του καλού και του κακού, ψυχή του Σκοτεινού Ιππότη, το Batman Returns είναι ένα από τα καλλιτεχνικά αριστουργήματα της δεκαετίας του 1990. Πιστό στο κόμικ; Όχι απόλυτα. Ε, και;

Αν ο Νόλαν εισπράττει εύσημα γιατί είδε τον Batman «σοβαρά», «ρεαλιστικά» («φιλοσοφικά» θα πουν κάποιοι -και θα έχουν άδικο βέβαια) και στη διασύνδεσή του με ένα πλήθος επίκαιρων κοινωνικοπολιτικών θεμάτων, ο Μπάρτον θα πρέπει αιωνίως να υμνείται που, με μια ευκρινώς αρθρωμένη καλλιτεχνική αντίληψη, τον είδε ποιητικά, μη-ρεαλιστικά και στην απέραντη μοναξιά του, την διαχρονικά επίκαιρη, την πλέον ουσιαστική.

Ο χάρτινος διαχωρισμός των ηρώων αναιρείται, η «αρνητική» όψη του νομίσματος συντίθεται από τα απόβλητα που από εγκληματική αμέλεια –ή και δόλο- παράγει η Γκόθαμ Σίτι. Έξοχη αρχιτεκτονική άποψη, φωτογραφία, ερμηνευτική καθοδήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στο δραματικό και το καρτουνίστικο.

Η συνέχεια της πρώτης τεράστιας εισπρακτικής επιτυχίας έχει το ίδιο υποβλητικό στυλ, ενώ έρχεται να τονώσει τη μυθολογία που θέλει τους «κακούς» πιο ενδιαφέροντες από τους ήρωες, εδώ εις διπλούν με την σαγηνευτική Κατγούμαν και τον αποκρουστικό Πιγκουίνο να ενσαρκώνονται με τον καλύτερο τρόπο από τη Φάϊφερ και τον ντε Βίτο αντίστοιχα. Το τελικό αποτέλεσμα, που κάνει τον ήρωα πιο προσιτό in the long run, μάλλον ξεπερνά την πρώτη ταινία, κατ' εξαίρεση για sequel.

Ο Burton ολοκληρώνει την πορεία του στον κύκλο της ζωής του Batman. Ξεκίνησε πολύ έξυπνα και δημιουργικά το έργο του, για να το ολοκληρώσει με ακόμα καλύτερο και δημιουργικό τρόπο. Οι κακοί του έχουν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον κι έστω κι αν ο κεντρικός ήρωας παραγκωνίζεται και το ενδιαφέρον μας εστιάζει αλλού, σίγουρα πρόκειται για την καλύτερη μεταξύ των δύο ταινιών αλλά, και για μια από τις καλύτερες της σειράς μαζί με το "The Dark Knight".

Πρόκληση για το παιδικό μυαλό του Tim Burton που γι ακόμη μια φορά κατορθώνει να αποτυπώσει στο πανί έναν ιδιόμορφα σκοτεινό κόσμο με έντονες αποχρώσεις παρανοϊκού τσίρκου, ένα τυπικό Μπαρτονικό σύμπαν στο οποίο δευτεραγωνιστούν οι ερμηνευτές. Και δεν απογοητεύουν, ιδίως ο απολαυστικός De Vito που ξετυλίγει την σπάνια κωμική του φλέβα σε όλη της την έκταση, ενώ και ο μέτριος ερμηνευτικά Michael Keaton κατορθώνει να σταθεί αξιοπρεπώς στο ύψος των περιστάσεων, αποσπώντας μέρος από την σκηνοθετική αίγλη του δημιουργού.

Η ταινία αποτυγχάνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου.Σίγουρα κατώτερη της προγούμενης, με λιγότερο χιούμορ, μα περισσότερη δράση και πολύ καλές ερμηνείες. Ο ΝτεΒιτο κλέβει την παράσταση.