Αόρατος Συγγραφέας(2010)

(The Ghost Writer) | Πρώτη προβολή: 18-03-2010

Το «Ghost Writer» είναι μια ταινία από αυτές που δυστυχώς βλέπουμε όλο και σπανιότερα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Είναι μια ώριμη κατασκευή ενός σπουδαίου δημιουργού που μετά από μια παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος (με μια μικρή ίσως έκλαμψη με τον 'ακαδημαϊκό' Πιανίστα) δείχνει να επιστρέφει ζεστός και έτοιμος να μας χαρίσει και πάλι δυνατές φιλμικές εμπειρίες.

Στο όργιο σκηνοθετικής επιδεξιότητας, μόνο ο Χίτσκοκ, μπορείς να ομολογήσεις ότι ξεπερνά τούτο το κομψοτέχνημα. Γιατί πολλές λεπτομέρειες (που αποκαλύπτονται, προς έκπληξη μπροστά στα μάτια του θεατή), η ανάπτυξη των χαρακτήρων, οι σκηνές αναζήτησης της τελικής λύσης και της αλήθειας ακολούθησαν τα ίχνη του μέγα διδάσκαλου των "ΣΑΜΠΟΤΑΖ" και "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΠΟΛΛΑ".

Η ταινία έχει ότι πρέπει για να θεωρηθεί η μεγάλη επιστροφή του Πολάνσκι. Ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, που σε μεταφέρει απόλυτα στον τόπο του εγκλήματος, σκοτεινό έργο με γνήσια αστυνομική πλοκή και την καθιερωμένη του ανατροπή σε καθηλώνουν για ένα δίωρο.

Ο Roman Polanski επανέρχεται ως μετρ της κινηματογραφικής αφήγησης, ποιώντας μια μεγάλη ταινία, έστω και αν δεν είναι το recreation της Chinatown που τόσο θα ήθελε. Απογειώνει τους κώδικες του σασπένς, ενώ δε διστάζει να ανοίξει ευθέως διάλογο με την αυθεντία του είδους, τον Hitchcock.

Αν κάποιος ψάχνει ένα συναρπαστικό θρίλερ που θα τον καθηλώσει τότε το Ghost Writer, το οποίο έχει και έντονη πολιτική χροιά, είναι η ταινία που πρέπει σίγουρα να παρακολουθήσει, ενώ είναι δεδομένο, ότι το φινάλε, θα τον στείλει «αδιάβαστο».

Ο υπερτονισμός άσχετων γεγονότων, οι μικρές κοιλιές στο ρυθμό, το συνολικά αδύνατο σενάριο και κυρίως το αδιάφορο φινάλε αλλά και η κακή ερμηνεία του Brosnan δεν επιτρέπουν στο οπτικά σεμιναριακό δημιούργημα του Polanski να γίνει το αριστούργημα που επιθυμούσαμε.

Ένα από τα πιο επίκαιρα και καυστικά θέματα το οποίο θα μας απασχολεί για πολύ καιρό ακόμα, μετατρέπεται στα χέρια του Roman Polanski σε θρίλερ (θυμίζει νουάρ) γεμάτο σασπένς, μαύρο χιούμορ, επιβλητικά σκηνικά και διάχυτο ερωτισμό, με ίσως μοναδικά αρνητικά στοιχεία τον αργό ρυθμό και την μεγάλη διάρκεια που κουράζουν.

Το μόνο που προσφέρει είναι η (μισή) απόλαυση της σωστής αφήγησης, με καλές βεβαίως ερμηνείες, μιας αφήγησης που αυτή τη φορά θυμίζει έντονα και τον χειρισμό του Χίτσκοκ. Και λέμε μισή, διότι στο σενάριο εκτός από ουσία, λείπουν και οι κατά σεκάνς «σπινθήρες» και το σασπένς, με την ταινία να ζωηρεύει λιγάκι μόνο στο τελευταίο μισάωρο.

Ο Polanski πελαγοδρομεί για πολύ ώρα και σε αυτήν δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει το παράλογο των μετέπειτα κινήσεων του κεντρικού του ήρωα ή να απλώσει τους χαρακτήρες-ύποπτους. Όταν μπαίνει στην πολυπόθητη διαδικασία του θρίλερ, υπάρχουν κάποια γεγονότα που μπορούν να εξηγηθούν μονάχα με την γνωστή σαρκαστική διάθεση του δημιουργού. Ειδικά η χιτσκοκική σκηνή του φινάλε. Η ταινία, πέρα από αυτά, κερδίζει και για άλλον ένα λόγο τις εντυπώσεις: επειδή είναι και πολιτικό θρίλερ, μέσα σε όλα τα θριλερικά άλλα, καταλήγει σε μια έξυπνη λύση μυστηρίου, όχι με την αστυνομική έννοια, αλλά την καθαρά πολιτική.

Δυστυχώς, ο Polanski αν κι αποδεικνύει ότι στα 76 του δεν έχει «ξεκουτιάνει» εντελώς, για άλλη μια φορά δεν μας ικανοποιεί απόλυτα και σίγουρα βρίσκεται αρκετά μακριά από τον παλιό καλό (έως τέλειο) εαυτό του.