Το Κουτί(2009)

(The Box) | Πρώτη προβολή: 04-03-2010

Σεναριακά η ταινία του οραματιστή Ρίτσαρντ Κέλι, κινείται στα μυστήρια (κι άκρως ενδιαφέροντα) μονοπάτια της παλιάς καλής, αυθεντικής, επιστημονικής φαντασίας με προσωπική σκηνοθετική γραφή και cult αισθητική - εμφανώς επηρεασμένη από την ατμόσφαιρα παλιότερων ταινιών του είδους αλλά και b' movies - με το minimum των ψηφιακών εφέ!

Ο Richard Kelly έχει βαλθεί να σκιαγραφήσει το εξής: τις σιωπηλές φυλακές εντός του φαινομενικά ελεύθερου κόσμου. Στο ποιητικό Donnie Darko ήταν οι ανελέητοι κύκλοι-μηδενικά ενός αλλόκοτου κόσμου. Εδώ, πιο κοφτά: Το κουτί. Συνώνυμο φυλακής.

Το The Box, όταν το είδα τη πρώτη φορά με απογοήτευσε κυρίως για το λόγο ότι δε με προκάλεσε την ανάγκη να το ξαναδώ, ούτε να ενδιαφερθώ για αυτά που δε κατάλαβα. Η επιμονή μου να το ξαναδώ με αποζημίωσε, και με έκανε να νοιώσω σχεδόν όπως είχα νοιώσει τη πρώτη φορά που είχα δει το Southland Tales. Ο βαθμός απογοήτευσης μειώθηκε αισθητά αλλά αυτό δε φτάνει.

Για αρκετή ώρα, το φιλμ δεν επιδίδεται σε εφετζίδικα κόλπα και σε κρατάει σε συνεχή εγρήγορση κι απορία για την συνέχεια. Το πρόβλημα ξεκινάει από το σημείο που η ταινία απλώνεται κι αρχίζει να εξηγεί.

Χαζέψαμε το προσεκτικό καδράρισμα, θαυμάσαμε την λειτουργικότητα του ψηφιακού φιλμ στην αναπαράσταση μιας άλλης εποχής, εκτιμήσαμε τις αναφορές σε φιλμ όπως το «Invasion of the Body Snatchers», αλλά δυστυχώς η ασυνάρτητη ίντριγκα και η αδυναμία διατήρησης ενός ενιαίου αφηγηματικού ύφους, μας απέτρεψε από το να αγαπήσουμε ετούτο το 'Κουτί'.

Η ταινία αρχίζει δυνατά και περνά γρήγορα στο "ζουμί", χωρίς να χρονοτριβεί. Η συνέχεια έχει ρυθμό και χτίζει ατμόσφαιρα, για να φτάσει όμως γρήγορα το μέσο της, όπου όλα καταρρέουν, συμβαίνουν ηλίθια πράγματα και γενικά ... δεν θα βρίσκεται αρκετούς τοίχους να βαράτε το κεφάλι σας, με αυτά που θα βλέπετε να εκτυλίσσονται μπροστά στα ματάκια σας.

Το στόρι έχει σίγουρα ενδιαφέρον, αφού, παρότι είναι κάπως υπερβολικό και δεν αποφεύγει μερικά στερεότυπα, δεν κινείται στα γνωστά μονοπάτια του αμερικανικού θρίλερ κι έτσι έχει μια δόση πρωτοτυπίας. Το πρόβλημα έγκειται στη σεναριακή και σκηνοθετική προσέγγισή του.