Ο Λυκάνθρωπος(2010)

(The Wolfman) | Πρώτη προβολή: 11-02-2010

Το cast είναι εξαιρετικό, το κλίμα συναισθηματικά φορτισμένο και τρομακτικό χωρίς να υπερβάλλει ενώ, παρά που στο τέλος δεν έχει την κλιμάκωση που θα περιμέναμε για την απόλυτη ολοκλήρωση, λυρικά και συγκινησιακά μας οδηγηθεί στο μοναδικό λυτρωτικό φινάλε, ολοκληρώνοντας το πεπρωμένο του ήρωα.

Έξοχοι οι πρωταγωνιστές των κύριων τεσάρων χαρακτήρων, με τον Άντονι Χόπκινς να ξεχωρίζει ελαφρώς, στο παίξιμό του. Χούγκο Γουίβινγκ, Έμιλι Μπλαντ και Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, θα σας υποβάλλουν με ένταση και πάθος στην τραγική ιστορία με τον καλύτερο τρόπο.

Είναι ένα γραφικό κόμικ που κάθε του φράση κι ενέργεια είναι πάνω στην πλοκή και ποτέ στους χαρακτήρες.

Με μια μικρή παλιομοδίτικη αισθητική, σκοτεινή ατμόσφαιρα, αναμνήσεις από τις κλασικές επιτυχίες της Hammer, η ταινία The Wolfman κέρδισε τις εντυπώσεις μας για αυτούς και για άλλους ακόμα λόγους.

Τιμή στους φαν του είδους, που και να μην τρομάξουν σίγουρα θα το καταδιασκεδάσουν.    

Δυναμικό και προσεγμένο φιλμ τρόμου λυκανθρωπίας που γνώρισε υπερβολική αμφισβήτηση.

Διαδικαστική σκηνοθεσία, εξαιρετική ατμόσφαιρα και ακόμα καλύτερο art direction, αδιάφορη μουσική επένδυση που φτάνει σε ενοχλητικά επίπεδα με τον Danny Elfman να δηλώνει ότι εμπνεύστηκε από τον μεγάλο Wojciech Kilar αλλά αυτό που έφτασε στα αφτιά μας ήταν ακανόνιστες νότες χωρίς ρυθμό και ένταση, μέτριες ερμηνείες με τους Anthony Hopkins και Hugo Weaving να προσπαθούν να ανεβάσουν το επίπεδο και ένα σενάριο πιο απλοϊκό και από τα του Uwe Boll, κάνουν το Wolfman μια απλά ανεκτή ταινία.

Σε αυτή την ταινία genre για σκληροπυρηνικούς του φανταστικού σινεμά, ο Ντελ Τόρο και ο Χόπκινς, που φαίνεται να διασκεδάζει σε κάποιες πιο χαμηλόφωνες σκηνές με τους πονηρούς φωνητικούς ελιγμούς του, είναι τα καμάκια για ένα πιο ευρύ κοινό, που σίγουρα θα τρομάξει από τους διαμελισμούς και την περιγραφική βία.

Είναι αυτό το μπαλέτο εικόνας και ήχου που ξεδιπλώνεται με την βιασύνη ενός εξαιρετικού video clip και που κυριαρχεί, ανάγοντας το φιλμ σε κρυφο-όπερα και όχι σε δραματικό θρίλερ. Και στον Coppola υπήρχε αυτό το στοιχείο αλλά με μέτρο, χωρίς να παραλείπεται το απαραίτητο δέσιμο διαλογικών αναπνοών που ολοκλήρωναν χαρακτήρες, συναισθήματα και ιδέες.

Η σκηνοθεσία του Τζο Τζόνστον, παρά το εξαιρετικό cast που είχε στα χέρια του και την ιδιότυπη αφηγηματική σύγκρουση, πατέρα-γιου λυκάνθρωπου, αναλίσκεται σε εύκολα εφέ μιας βιντεοκλιπίστικης αισθητικής . Το περιεχόμενο (σεναριακά) είναι σαφώς προβληματικό όσο και ο ρυθμός με τον οποίο υλοποιείται αυτή η ιδέα.

Σεναριακά, η ταινία είναι απολύτως προβλέψιμη, δεν έχει ούτε την παραμικρή υποτυπώδη έκπληξη. Αλλά, ας είμαστε δίκαιοι, αυτό ενοχλεί μονάχα στο τέλος. Σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια σε αποζημιώνει η μοναδική, μαγευτική αισθητική, η γοτθική ατμόσφαιρα και η εκπληκτική φωτογραφία, που, πραγματικά, δίνουν και παίρνουν.

Ο Τζο Τζόνστον και οι σεναριογράφοι του έχουν στα χέρια τους μια κλασσική ιστορία, ένα δυνατό καστ και ένα μεγάλο μπάτζετ. Και τι κάνουν; Πέφτουν σε όλες τις παγίδες, όλα τα υπερβολικά εφέ σε βάρος της ατμόσφαιρας, όλα τα κλισέ του τρόμου που θα ταίριαζαν σε μια μικρότερη παραγωγή.

Όταν τα ατού σου δεν τραβάνε και απουσιάζει ολοκληρωτικά ο μαέστρος, είναι λογικότατο το φιλμ να κατευθυνθεί ολοταχώς προς το αδηφάγο στόμα του λύκου. Όπερ και εγένετο...

Ούτε περίτεχνη σκηνοθεσία, ούτε φοβερό σασπένς, ούτε αξιόλογες ερμηνείες. Ακόμα και ο Anthony Hopkins χαραμίζεται σε αυτή την ταινία.

Η υπερτονισμένη τραγικότητα του χαρακτήρα του Del Toro, οι σχέσεις με τη Gwen και τον πατέρα, η αναπόφευκτη σύγκρουση του φινάλε που δεν επιδέχεται σοβαρής κριτικής, όλα μα όλα καθίστανται προβλέψιμα από τη στιγμή που ο θεατής μπει στο νόημα της ταινίας.