Το Κορίτσι Με Το Τατουάζ(2009)

(Män som hatar kvinnor) | 

Η πλοκή του, χαμένη μέσα στα σαράντα χρόνια που μεσολάβησαν, είναι αρκούντως δαιδαλώδης για να σε κερδίσει και παράλληλα όσο εύκολη χρειάζεται για να μπορέσεις να την παρακολουθήσεις, καθώς σε παράλληλους δρόμους τρέχουν οι ιδιωτικές ιστορίες των δύο κεντρικών χαρακτήρων, με εκείνη της παραβατικής Lisbeth και της σχέσης της με τον αξιωματικό αναστολής να είναι πιο σκοτεινή και σαφέστατα πιο ενδιαφέρουσα.

Είναι μια ταινία που μοιάζει να τα έχει όλα και μάλιστα, να καταφέρνει σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό, να τα φέρνει σε ισορροπία μεταξύ τους. Μπορεί να μην καταφέρνει να διατηρήσει την δαιδαλότητα που χαρακτηρίζει το βιβλίο στον ίδιο υψηλό βαθμό όμως, είναι μια από τις πιο αξιόλογες προσπάθειες που έχουμε δει το τελευταίο διάστημα.

Οι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες κεντρικοί χαρακτήρες είναι ο ακρογωνιαίος λίθος μιας και η σχεδόν άρρωστη σχέση μεταξύ ενός "αγίου" δημοσιογράφου και μιας πληγωμένης άγριας κοπέλας είναι που δίνει την απαραίτητη "κόλλα" για να ενώσει τα δύο στοιχεία της ιστορίας. Συνεχής ένταση, τουλάχιστον μετά το το πρώτο εισαγωγικό σαραντάλεπτο, συνεχή plot twists, σκληρές σκηνές ψυχολογικού και σωματικού βιασμού, και τα 150 ολόκληρα λεπτά περνάν πολύ πιο εύκολα απ'ότι θα περίμενα.

Ο Ευρωπαϊκός κινηματογράφος έχει την μαγεία να μετατρέπει τους ήρωες σε γείτονες μας και να εμφανίζει την "εξήγηση" αφού πρωτίστως στύψει εντελώς το μυαλό μας. Βεβαίως, το Κορίτσι με το Τατουάζ θα χάσει την πορεία του κάπου προς την μέση της ταινίας αλλά με γοργά βήματα η μαεστρία του σκηνοθέτη Oplev θα τη διορθώσει. Εάν το σενάριο ήταν καλύτερο, σίγουρα θα γράφαμε για ένα αριστούργημα.

Η πρώτη ταινία που βασίζεται στη σειρά των βιβλίων μυστηρίου του Σουηδού Στιγκ Λάρσον είναι ένα αποτελεσματικό θρίλερ που κρατάει το ενδιαφέρον παρά τη μεγάλη διάρκειά του και τις παραπλανητικές ανατροπές της ίντριγκας.

Αν δεν τράβαγε σε διάρκεια, ήταν λίγο υπερφορτωμένο για αυτά που έχει να προσφέρει και αν δεν υπήρχαν μερικές υπερβολές θα μιλούσαμε για ένα αριστούργημα. Όπως και να 'χει πάντως, είναι μια καλογυρισμένη ατμοσφαιρική ταινία, που παρακολουθειται με αμειωτο ενδιαφέρον.

Συνοπτικά πρόκειται για μια στρωτή, γραμμικά αφηγηματική ταινία, που δεν αφήνει κενά και ερωτηματικά, αρκεί να μη χάσεις λεπτό. Γιατί συμβαίνουν πάρα πολλά μέσα στα 152' τα οποία περνάνε γρήγορα και δεν κουράζουν καθόλου. Είναι σωστά σχεδιασμένη σε όλους τους τομείς και άψογη στην εκτέλεση γιατί δεν αφήνεται η παραμικρή λεπτομέρεια στην τύχη της.

Ο Niels Arden Oplev θα πει περιγραφικά την ιστορία του δίχως βάθος. Χτίζει μεθοδικά τους χαρακτήρες του, αλλά και την πλοκή του, η οποία αναπτύσσεται με μια τετραγωνισμένα γραμμική ακολουθία. Εξασφαλίζοντας τα απαραίτητα για την απαιτούμενη ατμόσφαιρα μυστηρίου που προϋποθέτει το αστυνομικό δράμα, ακόμα και τις στιγμές που το film δείχνει να κατρακυλάει σε ανεδαφικά στοιχεία. Βέβαια τα πάντα τοποθετούνται σ'ένα ενοχλητικά πρώτο επίπεδο, όντας αναίμακτα προσβάσιμα για το κοινό. Η δραματουργία έχει τις ρίζες της στην εύκολη σαπουνόπερα. Αλλά η παραγωγή και η σκηνοθεσία είναι ιδιαιτέρως προσεγμένη -αυτό που λέμε Ευρωπαϊκό Hollywood- με αποτέλεσμα να επιτυγχάνει την ίντριγκα στον ολιγαρκή θεατή.

Το φιλμ καταφέρνει κάτι σημαντικό. Με την καθαρότητα στην παρουσίαση, την ευνοϊκή φωτογραφία, την αισθητική άποψη και το σταθερό σκηνοθετικό τέμπο, σε κρατάει καρφωμένο και ανέκφραστο απέναντι στην κενότητα και το σεναριακό χάος, παρακολουθώντας μέχρι το τέλος αυτό που είναι. Δηλαδή ένα μακροσκελές θρίλερ, που στερείται συγκινήσεων και ιδιαίτερων αποκαλύψεων, και το οποίο μοιάζει με βαρύ σφηνάκι διαφόρων εύκολων κινηματογραφικών κλισέ.