Η Σειρήνα Του Μισισιπή(1969)

(La sirène du Mississipi) | 

Η Σειρήνα του Μισισιπή είναι, πριν και πάνω απ' όλα, μια σαγηνευτική ωδή στην ερωτική παραφορά, σ' αυτό που γίνεται ο έρωτας όταν βιώνεται ως το μεδούλι, ως τα συντριπτικά άκρα του: τέλος της λογικής δηλαδή, ακόμα και του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης, κι αρχή μιας άλλης, πρωτοφανέρωτης κατάστασης, μιας νέας εμπειρίας ζωής για την οποία ο πολιτισμός (αυτό το «ζωτικό και μείζον ψεύδος» όπως έγραφε ο Παπαγιώργης), δεν μας έχει προετοιμάσει –πρέπει μόνοι μας να βρούμε το μονοπάτι που θα διασχίσουμε.

Υπέροχη, απολαυστική, ενδιαφέρουσα ταινία, χαμηλών τόνων και πάντοτε επίκαιρη. Βλέπεται ευχάριστα.

Χιτσκοκικό νεονουάρ-ύμνος στον τρελό έρωτα, βασισμένο σε pulp μυθιστόρημα του Κόρνελ Γούλριτς.

Ο Φρανσουά Τριφό αποδίδει τιμές στον Χίτσκοκ, στον Ρενουάρ και στο σινεμά που αγάπησε σε ένα νουάρ-μελόδραμα που στέκεται πάνω από τα κινηματογραφικά είδη, κάπου ανάμεσα στην απέραντη ομορφιά των Ζαν Πολ Μπελμοντό και Κατρίν Ντενέβ και σε μια αταξινόμητη ιστορία αγάπης.

Ο Φρανσουά Τρυφώ διασκευάζει για το σινεμά το βιβλίο "Βαλς στο σκοτάδι" του πολυγραφότατου συγγραφέα Κορνέλ Γούλριτς και μας αφηγείται με τη δική του ιδιοσυγκρασία ένα εξωτικό αλλά σύγχρονο νουάρ, τιμώντας το είδος αλλά μένοντας παράλληλα πιστός στην εξερεύνηση των ανθρώπινων παθών.

Ο Γάλλος δημιουργός παίρνει μια τυπική αστυνομική ιστορία και δύο λαμπρούς σταρ και τα ανάγει σε ένα περίτεχνο παιχνίδι εκκρεμότητας στη δράση, και μαζί σε μια βαθύτερη ψυχολογική μελέτη, εν προκειμένω του παράφορου ερωτικού πάθους.