Πικρές Γιορτές(2026)
(Amarga Navidad / Bitter Christmas) | Πρώτη προβολή: 04-06-2026
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Μια ομορφη, «πικρή», γεύση από έναν απρόβλεπτο Αλμοδόβαρ.
Γιάννης Φραγκούλης
Η αλμοδοβαρική σκηνοθεσία και το σενάριο κερδίζουν τον θεατή και τον «αιχμαλωτίζουν» σε έναν κόσμο που θα γίνει, στο τέλος, δικός του. Ο κινηματογράφος ξαναβρίσκει τον μαγικό του κόσμο.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Παρότι το φιλμ δεν είναι κορυφαίος Almodóvar, παραμένει έργο ενός σκηνοθέτη που έχει εδώ και καιρό εγκατασταθεί πλήρως στη φόρμα του.
Βαγγέλης Βίτσικας
Για ακόμη μια φορά ο Almodovar αποδεικνύει πως είναι ένας ολοκληρωμένος σκηνοθέτης που μπορεί να φτιάξει στο πόδι μια πανέμορφη ταινία. Ο ρυθμός είναι άψογος, το μοντάζ σφιχτοδεμένο, η φωτογραφία εξαιρετική και η χρωματική παλέτα της ταινίας προσεκτικά επιλεγμένη.
Στράτος Κερσανίδης
Με υποδειγματικό μοντάζ και σκηνοθετικό ρυθμό, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αφηγείται χωρίς να αφήνει τίποτα στην τύχη. Όλα δένουν σιγά-σιγά για να φτάσουμε σε ένα θαυμάσιο φινάλε.
Old Boy
Θεωρώ ότι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ φτιάχνει με τις «Πικρές Γιορτές» το καλύτερο σενάριό του τα πολλά τελευταία χρόνια κι ότι επιστρέφει μετά από πραγματικά πολλά χρόνια σε μεγάλη σεναριακή φόρμα.
Ελπίδα Μαθιουδάκη
Ίσως είναι η πιο εύθραυστη, προσωπική στιγμή του Ισπανού δημιουργού ως τώρα.
Βασίλης Κεχαγιάς
2026-06-20
Το τέλος (διαρκής αγωνία μιας ιστορίας) δεν περιβάλλει μόνον τους πρωταγωνιστές, αλλά και τον ίδιο τον Αλμοδόβαρ. Στο τελευταίο εκπληκτικό πλάνο, χέρια που τρέχουν πάνω στη γραφομηχανή, υποδεικνύεται ως η μοναδική απάντηση της ζωής, απέναντι στον θηρευτή της, τον θάνατο: η δημιουργία.
Άκης Καπράνος
Στέκεσαι εντέλει με προσοχή απέναντι σε αυτή την ταινία που μοιάζει εύθραυστη σαν δημόσια εξομολόγηση, δακρύζοντας λιγότερο για την ιστορία που αφηγείται, και περισσότερο για τον καημό που σας ενώνει.
Αντιγόνη Πάντα-Χαρβά
2026-06-18
Μια ταινία αισθησιακή, παιχνιδιάρικη και μελαγχολική ταυτόχρονα, που αρνείται να παραδοθεί στη σοβαροφάνεια.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Μια σπονδυλωτή ενδοσκόπηση που ξεδιπλώνεται σε ένα φανερά πιο χαμηλόφωνο τέμπο, μακριά από τα camp ξεσπάσματα και την «αναρχική» αισθητική της πρώιμης αλμοδοβαρικής περιόδου.
Μάντυ Βλασσοπούλου
Ο Ισπανός σκηνοθέτης κοιτάει προς τα «μέσα» και αντιμετωπίζει τους υπαρξιακούς του φόβους με χιούμορ.
Καλλίτσα Βλάχου
Στις «Πικρές Γιορτές», ο Αλμοδόβαρ μετατρέπει την απώλεια, τον φόβο και τη φθορά σε κινηματογραφική εξομολόγηση. Κι αν ακόμη δεν προσθέτει κάτι παραπάνω από όσα έχουμε ήδη δει στα εκφραστικά του μέσα, η εξομολόγησή του είναι τίμια και μας αγγίζει. Γιατί ο Πέδρο μάς ξέρει και τον ξέρουμε.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Το ερώτημα που αιωρείται μέχρι τέλους στο φιλμ δεν αφορά μόνο το δικαίωμα του καλλιτέχνη να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά και το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν όσοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτήν. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα και διαχρονική διάσταση της ταινίας.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Κομψές και μελαγχολικές, οι Πικρές Γιορτές χάνουν σε ατμόσφαιρα από το υπερβολικό exposition και το traffic στα πρόσωπα που το συνθέτουν, αλλά κερδίζουν σε ενέργεια και δράμα όσο πλησιάζουν στο ανοιχτό, περισσότερο σαν πληγή παρά ως αμφιβολία, φινάλε τους.
Άγγελος Πολύδωρος
2026-06-14
Ο Αλμοδόβαρ, με χαμηλούς τόνους, έχει κάνει μια δραματική (αλλά με έντονα όπως πάντα χρώματα) ταινία για τον «κινηματογράφο μέσα στον κινηματογράφο», αναδεικνύοντας τον τρόπο που οι δημιουργοί αντλούν ενέργεια από τους γύρω τους για δικό τους όφελος.
Αχιλλέας Βασιλείου
2026-06-16
Απολαυστικό αλλά και λίγο μπερδεμένο οι ΠΙΚΡΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ του Πέδρο Αλμοδόβαρ κάνουν αισθητή την παρουσία τους, επιβεαιώνουν την σπουδαιότητα του σκηνοθέτη τους αλλά ταυτόχρονα και το χάος μέσα στο σύμπαν του.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
Στη νέα ταινία του ο σπουδαίος σκηνοθέτης μπορεί να μην ανανεώνει το ύφος του, αλλά δε δυσκολεύεται στο να συγκινήσει με την τρυφερότητά του.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η φιλοσοφική του διάθεση είναι φανερή, η θλίψη και η πικρή ενατένιση ενός καλλιτέχνη, που για να υπερκεράσει τους προσωπικούς και καλλιτεχνικούς δαίμονες, είναι ειλικρινής, παρότι το φιλμ χάνει ελαφρώς σε επίπεδο ατμόσφαιρας, αλλά και από την υπερβολική επεξήγηση και τον συνωστισμό προσώπων που παρελαύνουν στην οθόνη.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Είδα δύο φορές την ταινία και σε αρκετά κοντινό διάστημα. Την δεύτερη την απόλαυσα περισσότερο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-06-12
Ενδοσκοπικός Αλμοδόβαρ, θυμίζει ταυτόχρονα το “Πόνος και Δόξα” και το “Διπλανό Δωμάτιο”.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Όσο κι αν εχεις εντοπίσει ελλείψεις και σφαλματα στην ταινία, δεν μπορείς να μην παραδεχθείς ότι μια γλύκα στην άφησε, και μην πας να την αναλύσεις δια της λογικής. Εδώ ξαναγύρνα στον Εργοκεντρισμό και δεξου αυτό που σου άφησε ως αίσθηση. Διότι τελικό ζητούμενο στα έργα είναι αν λειτουργούν ή όχι!
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η συγκινητική αλήθεια του Πέδρο αφορά κυρίως στην σκληρή άποψη που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του (ο εγωπαθής καλλιτέχνης που κλέβει κομμάτια από τις ζωές των πιο αγαπημένων του ανθρώπων για να αντλήσει έμπνευση) αλλά και στο ντελικάτο στιλ με το οποίο αφηγείται την γεμάτη ανθρωπιά ιστορία του.
Παυλίνα Αγαλιανού
Δεν είναι από τις καλύτερές του ταινίες, αλλά πάντα θαυμάζεις την αξεπέραστη αισθητική αρτιότητα των κάδρων του και τους ιδιαίτερους χαρακτήρες της αστικής τάξης που είναι σχεδόν πάντα οι αναφορές του!
Γιώργος Νυκταράκης
Αυτό που πρωτίστως τον ενδιαφέρει είναι το συναίσθημα. Οι αγωνίες. Οι φοβίες. Και όλα αυτά, με ειλικρίνεια και εξομολογητική διάθεση, τα παραδίδει. Και αυτό από μόνο του αξίζει την αναγνώρισή μας, ακόμα και αν, απόλυτα κινηματογραφικά, δεν έχουμε μια ταινία που ξεχωρίζει μέσα στην πλούσια φιλμογραφία του.
Χρυσαυγή Πατσάκη
2026-06-06
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ με αυτό το φιλμ είναι σαν να σου λέει ευθέως να μην περιμένεις από τις “Πικρές Γιορτές” να είναι η αριστουργηματική του επιστροφή στη μητρική του γλώσσα. Και, δυστυχώς, το τελικό αποτέλεσμα δεν τον διαψεύδει.
Δημήτρης Παναγόπουλος
2026-06-08
Δεν υπάρχει η σπίθα ενός δημιουργού που τολμούσε κάποτε να αγγίξει το ακραίο, το διαφορετικό. Ισως αυτή η αυτοαναφορική ταινία να αποτελεί μια ελεγεία για την απώλεια αυτής της σπίθας.
Κώστας Ζαλίγκας
Πολύπλοκο; Μπερδεμένο; Μάλλον ναι. Βέβαια, σαν καλός «παραμυθάς», ο Αλμοδόβαρ έχει την ικανότητα να ξεδιαλύνει τα πάντα τη στιγμή που θέλει και θα το κάνει και εδώ με αποτελεσματικότητα.
Χρήστος Μήτσης
2026-06-10
Πολλές, παλιές και νέες, ιδέες πάνω στην καλλιτεχνική δημιουργία διασταυρώνονται σε μια τυπικά αλμοδοβαρική ιστορία-μέσα-στην-ιστορία, η οποία αν και στιλάτη, είναι αυτή τη φορά υπερβολικά «κατασκευασμένη» και εσωστρεφής.
Κωνσταντίνος Μούσσας
Τελικά ούτε η σχεδόν 4λπετη, δακρύβρεχτη σκηνή όπου ακούγονται δυο τραγούδια της συγκλονιστικής Chavela Vargas ούτε η μικρή συμμετοχή της Rossi de Palma, ούτε η ταυτόχρονη ανάπτυξη δυο παράλληλων ιστοριών όπως το συνηθίζει ο Almodovar κατάφεραν να σώσουν την ταινία και τελικά τον ίδιο.
Ιάκωβος Γωγάκης
Οι «Πικρές Γιορτές» κρύβουν στον πυρήνα τους μια σπουδαία ιδέα για τον ναρκισσισμό, τη ματαιότητα της δόξας, την έμπνευση και τους ανθρώπους που παρασύρονται από τις εμμονές των δημιουργών. Η ιδέα όμως, δεν υλοποιείται μέσα από μια ξεκάθαρη και ισχυρή κινηματογραφική μεταφορά.
Μανώλης Κρανάκης
2026-06-04
Στην 24η του ταινία ο Πέδρο Αλμοδοβάρ στοχάζεται πάνω στην απουσία της έμπνευσης και την αμηχανία της δημιουργίας, φτιάχνοντας μια ταινία με απουσία έμπνευσης και… αμηχανία που δεν οδηγεί σε καμία κάθαρση.
Θοδωρής Καραμανώλης
2026-06-02
Ο λατρεμένος Ισπανός δημιουργός υπογράφει μια αυτομολόγητα δευτερεύουσα ταινία στην καριέρα του για το δημιουργικό αδιέξοδο, το σκηνοθετικό κενό, το design εσωτερικών χώρων και την πάρτη του.
Ηλίας Φραγκούλης
Έχει τις στιγμές του, όμως, ακόμη κι αυτές καταπλακώνονται από το τόσο άνισο σενάριο που απλώνεται διάσπαρτα και δεν προσφέρει ουσιαστικές προτεραιότητες σε κυρίως χαρακτήρες και ευκαιρίες ταύτισης για τον θεατή. Πίκρα, όντως.
