Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο(2025)
(Le Città di Pianura / The Last One for the Road) | Πρώτη προβολή: 23-04-2026
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
2026-04-20
Υπέροχη φωτογραφία, έξυπνο μοντάζ, σωστή επιλογή χώρων και έξοχοι ηθοποιοί σ΄ένα οδοιπορικό εκπλήξεων, ανατροπών και τρυφερότητας. Θυμίζει πολύ Φελίνι, βέβαια και Μορέτι, Βέντερς και ιδίως ΄Ακι Κουαρισμάκι
Άκης Καπράνος
Ένας νέος, φερέλπις σκηνοθέτης κοιτάζει προς την παράδοση της πικρής ιταλικής κωμωδίας - και τη φέρνει, με αξιοσημείωτη άνεση, στο σήμερα.
Μανώλης Κρανάκης
Ενα αφοπλιστικά γλυκόπικρο road movie στον ιταλικό βορρά που μοιάζει με κινηματογραφική μπαρότσαρκα στο ρομαντισμό, τη νοσταλγία, το αντίο σε όσα χάθηκαν και την ανοιχτή αγκαλιά σε όσα έρχονται.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Η ταινία του Φραντσέσκο Σοσάι, μελαγχολικά αστεία και ανεπιτήδευτα "αυθόρμητη", είναι μια μεγάλη "μικρή" ταινία, που φτιάχνει τη διάθεση του θεατή που θα της αφεθεί.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Όμορφο, μελαγχολικό road movie που αναζητά τις μεγάλες αλήθειες μέσα σε μικρά ποτήρια αλκοόλ. Σύντομο, αστείο, ξέρει τη δόση που πρέπει να προσφέρει στον θεατή.
Άγγελος Πολύδωρος
O Φραντσέσκο Σοσάι καταφέρνει να ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στη μελαγχολία και το χιούμορ και τον βοηθούν «δύο τύποι έξω καρδιά», που τους ενσαρκώνουν με άνεση οι Σέρτζιο Ρομάνο και Πιερπάολο Καποβίλα, ενώ ο Φίλιπο Σκότι ως Χούλιο, δεν περνάει και άσχημα, αν και «πρωτάρης».
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2026-04-16
Καυστικό χιούμορ, αφοπλιστικοί χαρακτήρες και μελαγχολική φωτογραφία (υπέροχος ο συννεφιασμένος ιταλικός βορράς) στο δεύτερο μόλις φιλμ ενός νέου ιταλού σκηνοθέτη μετά από το εντυπωσιακό ντεμπούτο του «Other Cannibals» το 2021.
Χρήστος Μήτσης
2026-04-18
Χρυσός Αλέξανδρος στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (τμήμα Meet the Neighbors+) για ένα καουρισμακικό road movie με νοσταλγικό χιούμορ και αξιαγάπητους χαρακτήρες.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2026-04-14
Διασκεδαστική, κάπου-κάπου μελαγχολική ταινία, ανάμεσα στο ρόουντ-μούβι και την ενηλικίωση, είναι η δεύτερη αυτή ταινία του Φραντσέσκο Σοσάι.
Απόστολος Κίτσος
2026-04-12
Δεν προσφέρει μεγάλες αποκαλύψεις ούτε συγκλονιστικά twists. Προσφέρει όμως κάτι πιο σπάνιο: μια αίσθηση οικειότητας.
Νίκος Παλάτος
Γλυκόπικρο ποτήρι που πίνεται με feelgood διάθεση, αφήνοντας επίγευση ελαφριάς μελαγχολίας.
Βασίλης Κεχαγιάς
Χαρακτήρες υπάρχουν, όχι όμως και πραγματική ιστορία αναζήτησης. Η ταινία έχει περισσότερα κενά, απ’ όσα χρειάζεται, και λιγότερο μπετόν.
Ιάκωβος Γωγάκης
2026-04-04
Έχει ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες και πικρή ανθρωπιά, αλλά και επαναλήψεις, χαλαρή συνοχή και ένα-δύο άστοχα επεισόδια που σπάνε τον τόνο.
Χάρης Αναγνωστάκης
2026-04-10
Το τρίο των πρωταγωνιστών, δένει αρμονικά, αν και ορισμένες φορές χάνει τον προσανατολισμό του, εξαιτίας των ατημέλητων χαρακτήρων τους και όχι του αλκοόλ, που ρέει άφθονα, τονίζοντας τη θολή πλέον εικόνα της Ιταλίας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-04-08
Το ενδιαφέρον, τελικά, με αυτό το άνισο αλλά ευαίσθητο road movie είναι ότι εκπέμπει μια παράξενη νοσταλγία, παρότι κάθε τι που βλέπουμε να γίνεται εδώ, είναι εντελώς «χύμα».
Ηλίας Δημόπουλος
2026-04-06
Road movie διαδραματιζόμενο στην περιοχή της Βενετίας αλλά και στην νεφελώδη χώρα μιας ειδικής μέσης ηλικίας, η οποία δεν ξέρει απαραίτητα που πατά και που πηγαίνει μολονότι άοκνα εξακολουθεί να διαβαίνει.
Δημήτρης Δανίκας
2026-04-02
Τίποτα δεν κατάλαβα. Ούτε τι ακριβώς εννοεί ο ποιητής. Ούτε τι είναι αυτοί οι τρεις. Ούτε τον λόγο που έγινε η ταινία.
