Ο Μάγος του Κρεμλίνου(2025)
(Le Mage du Kremlin / The Wizard of the Kremlin) | Πρώτη προβολή: 12-03-2026
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Ασαγιάς προσεγγίζει το πολιτικό δράμα με έναν τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη στοχαστική αφήγηση. Η σκηνοθεσία δεν επιδιώκει την εντυπωσιοθηρία, αλλά χτίζει σταδιακά μια ατμόσφαιρα παρασκηνιακής έντασης.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Μια αξιόλογη και συγχρόνως ψυχαγωγική μελέτη γύρω από την γέννηση και ωρίμανση ενός θηρίου που όλοι γνωρίζουμε (και ίσως όλοι φοβόμαστε) σημερα.
Άκης Καπράνος
2026-03-20
Ο Ασαγιάς με βλέμμα που ξεκινά, ξεκάθαρα, από τη Δύση μοιάζει να το διασκεδάζει μπολιάζοντας στοιχεία σάτιρας, κοινωνικής κριτικής και αρχαίας τραγωδίας.
Αγγελική Αντωνίου
2026-03-18
Μια φρενήρης, σατιρική επιστροφή του σκηνοθέτη, γεμάτη ενέργεια, εκκεντρικές ιδέες και μια απολαυστικά χαοτική ερμηνεία του Sam Rockwell.
Απόστολος Κίτσος
Παρά τις αδυναμίες του, το The Wizard of the Kremlin παραμένει μια εντυπωσιακά φιλόδοξη ταινία. Ο Ασαγιάς επιχειρεί να μετατρέψει την πρόσφατη ιστορία σε κινηματογραφικό αφήγημα, δείχνοντας πώς ένας επικοινωνιακός στρατηγός βοήθησε να δημιουργηθεί ο μύθος ενός ηγέτη.
Λέανδρος Φωκάς
Πολλά από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ιστορίας περνούν βιαστικά, σαν αποσπάσματα από ένα πολιτικό θρίλερ που θα μπορούσε να αναπνεύσει περισσότερο σε μορφή τηλεοπτικής σειράς.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2026-03-12
Παρακολουθείται με ενδιαφέρον ωστόσο, και γι’ αυτό ίσως θα ήταν προτιμότερο το φορμάτ της σειράς περιορισμένων επεισοδίων στη θέση της κλασικής κινηματογραφικής διάρκειας.
Χρήστος Μήτσης
2026-03-16
Η Wikipedia, ένα φλύαρο σενάριο, οξυδερκείς επισημάνσεις, μυθοπλαστικοί χαρακτήρες και ιστορικά γεγονότα επιχειρούν με κουραστική πραγματολογική ακρίβεια να συνθέσουν το παζλ της θολής και απρόβλεπτης πολιτικής πραγματικότητας του 21ου αιώνα.
Βαγγέλης Βίτσικας
2026-03-14
Άνευρη και ρηχή πολιτική βιογραφία τηλεοπτικής λογικής, που δε ρίχνει τελικά καθόλου φως σε μια από τις προσωπικότητες που διαφεντεύουν στο έπακρο τον κόσμο όπου ζούμε. Ο Τζουντ Λο είναι εξαιρετικός ως Πούτιν, αλλά ο σκηνοθέτης και το σενάριο δεν τον αξιοποιούν όσο θα έπρεπε.
Άγγελος Πολύδωρος
2026-03-10
Το σενάριο βασίζεται στην ομότιτλη νουβέλα του Τζουλιάνο ντα Έμπολι (2022), από την οποία ο Ασαγιάς αποφεύγοντας τον παραδοσιακό ρεαλισμό, κρατάει ένα ύφος που μοιάζει με θεατρικό διάλογο και την αποδίδει εστιάζοντας περισσότερο στην ψυχολογία και τη στρατηγική, παρά στη δράση και απαιτώντας έτσι την απερίσπαστη προσοχή του θεατή, που γοητεύεται μόνον από την παρουσία των γερών ονομάτων στη διανομή των ρόλων.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2026-03-06
Το φιλμ αν και έχει ενδιαφέρον, δυσκολεύεται να γίνει πειστικό ή έστω ρεαλιστικό, εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας, της γκροτέσκας χροιάς – καρικατούρες οι περισσότεροι χαρακτήρες- και του επιτηδευμένου πολιτικού ύφους.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Ανευρος και μάλλον διαδικαστικός, ο «Μάγος του Κρεμλίνου» δεν αποτελεί με τίποτα την καλύτερη στιγμή της καριέρας του Ολιβιέ Ασαγιάς αλλά θα είναι για πάντα η ταινία όπου ο Τζουντ Λο παίζει με θαυμαστή ζωντάνια, ναι, τον Βλάντιμιρ Πούτιν.
Δημήτρης Δανίκας
2026-03-08
Το μόνο πράγμα που αξίζει σ αυτόν τον απρόσωπο χείμαρρο είναι ο Τζουντ Λο, φτυστός ο Τσάρος--Αντε γεια.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2026-03-04
Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας (δυόμισι ώρες), η αποσπασματική αντιμετώπιση και η παρεμβολή ιστοριών σχετικά με τη ζωή (μαζί και την ερωτική) του Μπερεζόφσκι, αποσπούν δυστυχώς από το κύριο θέμα και καταστρέφουν το ρυθμό της.
Ηλίας Φραγκούλης
2026-03-02
Αδικαιολόγητα πολύωρο και τόσο χλιαρό που δεν θα ικανοποιήσει (ούτε) τους σκληροπυρηνικούς εχθρούς του «brutal dictator». Έχει τις στιγμές του όταν ακουμπά με ειρωνεία τα σημερινά meta-politics και τους μηχανισμούς τους.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ένα επιδερμικό φιλμ, αμήχανο και μονοδιάστατο, σαν περίληψη της wikipedia, δίχως να εμβαθύνει στα γεγονότα και στη σημασία τους ή στον χαρακτήρα του Πούτιν, που ορισμένες φορές φτάνει στα όρια της καρικατούρας.
