Όλες οι Κυριακές(2025)
(Los Domingos / Sundays) | Πρώτη προβολή: 26-02-2026
Γιώργος Ξανθάκης
2026-02-20
Η ταινία δεν αναρωτιέται μόνο πού κρύβεται ο Θεός, αλλά πού κρύβεται ο άνθρωπος όταν καλείται να αποφασίσει για τον εαυτό του. Μέσα από τη διαδρομή της Αϊνάρα, αποκαλύπτεται ότι το ουσιαστικό ερώτημα δεν αφορά την ύπαρξη μιας θεϊκής φωνής, αλλά το αν είμαστε έτοιμοι να σεβαστούμε την ελευθερία εκείνου που ισχυρίζεται πως την ακούει.
Δημήτρης Δανίκας
2026-02-18
Η αφήγηση εντελώς αντικειμενική και η σκηνοθεσία εξαιρετική!
Χρήστος Μήτσης
Η ισπανική πραγματικότητα, από τα αδιέξοδα της νέας γενιάς ως τη διάχυτη κοινωνική υποκρισία, ακτινογραφείται αποκαλυπτικά μέσα από μια υποδειγματικά σεναριογραφημένη ιστορία ενηλικίωσης υποψήφια για 13 Γκόγια.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το φιλμ αποκτά διάσταση θρίλερ, αφού η σύγκρουση των δύο κόσμων, κρύβει ισόποσες δόσεις ειλικρίνιας και υποκρισίας (ας αναλογιστούμε το αμφιλεγόμενο βλέμμα του δάσκαλου-πάστορα στις συναντήσεις τους), βοήθειας και παραπλάνησης, ανυστεροβουλίας και ίδιου συμφέροντος.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η βασκικής καταγωγής σκηνοθέτιδα, πρωτοεμφανιζόμενη στα μέρη μας, αν και έχει ήδη κάποιες φεστιβαλικές διακρίσεις, εδώ θα επιβεβαιώσει το ταλέντο της και τη διακριτή ματιά της, ενώ πραγματικά θα λάμψει για τις λήψεις της στους κλειστούς χώρους.
Γιάννης Φραγκούλης
Η σκηνοθεσία δίνει χρόνο στους χαρακτήρες να αναπτυχθούν, δημιουργώντας, με το μοντάζ, έναν κατάλληλο ρυθμό. Τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική μας βάζουν μέσα στο ρεαλιστικό. Οι χαρακτήρες ενσαρκώνονται ρεαλιστικά, αφήνοντας χώρο για την ερμηνεία από τον θεατή και στην προέκταση του κινηματογραφικού κειμένου.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2026-02-16
Με ένα πολύ καλό σενάριο, με ψυχολογημένους χαρακτήρες, η σκηνοθέτις αναπτύσσει με σιγουριά, λεπτότητα και οξυδέρκεια για παρουσιάσει τις θεσεις της κάθε πλευράς, θέσεις που και οι δύο κινούνται από αγάπη, αγάπη της Αϊνάρα για το θεό και αγάπη της Μάιτε για την ανιψιά της που δεν θέλει να την αφήσει να εγκαταλείψει τον κόσμο, χωρίς η ίδια να παίρνει θέση, αφήνοντας τον θεατή να πάρει τις δικές του αποφάσεις.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η ταινία δεν κηρύσσει υπέρ ή κατά της θρησκείας, ούτε καθοδηγεί το θεατή είτε προς τη μία είτε προς την άλλη πλευρά. Και η σκηνή όπου χορωδιακά ακούμε το «Into My Arms» του Νικ Κέιβ, είναι ανατριχιαστική και βαθιά συγκινητική.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Μια ταινία που αφορά όχι τόσο το θρησκευτικό στοιχείο όσο την ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία στους οικογενειακούς κύκλους, τοποθετώντας στο κέντρο του κάδρου την υποκρισία των ενηλίκων..
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Πολύ στιβαρά παιγμένη και γραμμένη ιστορία ενηλικίωσης που εξερευνά την ιδέα της προσωπικής ελευθερίας μέσα από συγκρούσεις ηθικής και προσωπικών πιστεύω, καθώς και του τι σημαίνει κρίση πίστης σε ένα σύγχρονο σκηνικό, προσφέροντα πολύ υλικό για μεγάλες συζητήσεις.
Αγγελική Καρυστινού
Η Ρουίθ ντε Αθούα παρακολουθεί στενά τους ήρωές της, παρατηρεί τις σιωπές τους και τις μικρές εσωτερικές μετατοπίσεις τους, χωρίς να παίρνει σαφή θέση. Αντί να δώσει απαντήσεις, φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με τις δικές του πεποιθήσεις, όπως ακριβώς και ο περίγυρος της Αϊνάρα έρχεται αντιμέτωπος με τη δική της απόφαση.
Αιμίλιος Χαρμπής
Το ισπανικό φιλμ σκιαγραφεί έξυπνα μια οικογενειακή κρίση που προκύπτει μέσα από μια ασυνήθιστη απόφαση.
Πόλυ Λυκούργου
Τρία χρόνια μετά το «Lullaby», η Αλάουντα Ρουΐθ ντε Αθούα επιβεβαιώνει ότι αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και ώριμες φωνές του σύγχρονου ισπανικού κινηματογράφου.
Βασίλης Μάλτας
Παρά ορισμένες δραματουργικές ευκολίες στο τελευταίο μέρος, η σκηνοθετική ακρίβεια κι ευαισθησία μεταδίδουν στοχαστικότητα κι ανθρωπιά, που μαζί με την εσωτερική, συγκινητική ερμηνεία της Μπλάνκα Σορόα ως Αϊνάρα, μας αγγίζουν βαθιά.
Στράτος Κερσανίδης
Βασισμένη στο ιδιαίτερα έξυπνο σενάριό της, η ντε Αθούα βάζοντας στο επίκεντρο την απόφαση της Αϊνάρα να γίνει μοναχή, ανιχνεύει τις οικογενειακές σχέσεις και την υποκρισία που μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτές.
Κώστας Κωνσταντινίδης
2026-02-12
Η Ρουίθ ντε Αθούα κινηματογραφεί αυτή τη διαδικασία χωρίς να την καταγγέλλει και χωρίς να την προστατεύει. Παρατηρεί, χωρίς να παρεμβαίνει, επιτρέποντας στη διαδικασία να αναπτυχθεί μπροστά στην κάμερα με τη δική της εσωτερική λογική. Δεν καθοδηγεί τον θεατή.
Καλλίτσα Βλάχου
Εφηβεία, πίστη, υποταγή, εξουσία. Τα κυρίαρχα θέματα στη νέα ταινία της Αλάουδα Ρουίθ ντε Αθούα, που απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Σαν Σεμπαστιάν και συγκεντρώνει 13 υποψηφιότητες για Γκόγια.
Άγγελος Πολύδωρος
2026-02-14
Συνολικά, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την ταινία ως ένα θρησκευτικό, ψυχολογικό, καθηλωτικό θρίλερ. Παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε που αξίζει τον κόπο να συζητηθεί μετά την προβολή.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Το φιλμ δεν ειρωνεύεται τη θρησκευτικότητα, ούτε όμως την αντιμετωπίζει άκριτα. Αντίθετα, παρακολουθεί με προσοχή τη σταδιακή μετατόπιση των ισορροπιών, η Αϊνάρα δοκιμάζει τα όρια της απόφασής της, ενώ η Μάιτε έρχεται αντιμέτωπη με τους δικούς της φόβους.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-02-10
Το θέμα με τούτο το παράξενο αλλά και ενδιαφέρον οικογενειακό δράμα της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα, είναι ποτέ δεν γίνεται απολύτως ξεκάθαρο ποια θέση θέλει να πάρει.
Πάρις Μνηματίδης
2026-02-08
Μπορεί να λειτουργεί άψογα ως επιβεβαίωση σε μερικά επίπεδα για ένα κομμάτι του κοινού εκεί έξω, αλλά ως κινηματογραφική πρόταση χωλαίνει για μια σειρά λόγων.
Δημοσθένης Ξιφιλίνος
Εξόχως αργή, χωρίς εξάρσεις (πλην της προαναφερθείσας σκηνής του οργισμένου μονολόγου της θείας) η σκηνοθετική γραφή, μόνο κάπου – κάπου λειτουργεί. Η απουσία ευρηματικότητας στην πλοκή δεν περνά απαρατήρητη.
Άκης Καπράνος
2026-02-06
Όχι πως γίνονται φοβερά πράγματα με το θέμα εδώ (σκεφτείτε τι ταινία θα έκανε ο Μπελόκιο!), απλά η σκηνοθέτιδα Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα φροντίζει να μη μας σερβίρει απαντήσεις, και έτσι κατεβαίνει κάπως εύκολα πως… ίσα που ακούγονται τα ερωτήματα.
Παυλίνα Αγαλιανού
2026-02-04
Αρκετές φορές μια ταινία γίνεται αντιδραστική «άθελά» της, θα θέλαμε να πιστεύουμε... Μερικές φορές ο εξωραϊσμός ορισμένων καταστάσεων συνηγορεί στην αποδοχή τους.
Βαγγέλης Βίτσικας
Φεστιβαλικής κοπής δράμα σκηνοθετημένο με τον ίδιο άνευρο τόνο από την αρχή μέχρι το τέλος, που χαραμίζει το ενδιαφέρον θέμα και τους ικανούς ηθοποιούς του εξαιτίας της αδυναμίας του να εμβαθύνει και να κλιμακώσει σωστά τη δραματουργία του.
Νίκος Παλάτος
2026-02-02
Άρτιο ως κατασκευή, εξοργιστικό ως περιεχόμενο.
