Rabbit Trap(2025)

Πρώτη προβολή: 12-02-2026

Το Rabbit Trap διατηρεί χαμηλή ένταση και απαιτεί συγκέντρωση, επιμένοντας σε μια αργή και σταθερή διείσδυση που ενεργεί υπόγεια μέσα στον θεατή.

Δημιουργία που εντάσσεται στο σύγχρονο κύμα άνισων arthouse ταινιών φαντασίας και τρόμου, έχει σίγουρα ενδιαφέρον, ακόμα και αν δεν ολοκληρώνει τελικά όσα αρχικά υπόσχεται, μέσω ενός αμήχανου και κάπως απλοϊκού φινάλε.

Για τους λάτρεις του είδους, είναι πραγματικά ένα είδος που βλέπουμε σπάνια με ολοκληρωμένη ιστορία. Εχει αρκετά θετικά στοιχεία και εκπληκτικό σχεδιασμό ήχου, που είναι ουσιαστικά η μισή ταινία.

Η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Bryn Chainey δεν διαλέγει τον εύκολο δρόμο και παρουσιάζει ένα μυσταγωγικό παραμύθι με ολίγον folk τρόμο, κέλτικους μύθους, νωχελική ροή και πολλά πράγματα αφημένα στη φαντασία του θεατή.

Το ντεμπούτο του Μπριν Τσέινι που έκανε πρεμίερα στα μεταμεσονύκτια του Sundance το 2025, αφήνει την αίσθηση μιας ταινίας που μοιάζει να παγιδεύεται στο ίδιο της το τέχνασμα, χωρίς ακριβώς να ξέρει τι θέλει να σου πει.

Το «Rabbit Trap» ξεκινάει με τις καλύτερες προσδοκίες – υπάρχει μια ηχογράφηση στην αρχή που σε προϊδεάζει για μια πρωτότυπη, ηχητική προσέγγιση της φυσιολατρικής μέθεξης που υποπτεύεσαι ότι θα ακολουθήσει – σύντομα όμως αντιλαμβάνεσαι πως πέρα από το σχηματικό του θέματος η ταινία του Τσέινι δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει, λαογραφικό ή μη.

Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα, όμως ο Chainey, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, δεν κάνει τίποτα προκειμένου να την αναπτύξει για να υποστηρίζει δραματουργία ταινίας μεγάλου μήκους

Ψυχολογικό θρίλερ ατμόσφαιρας που φλερτάρει με το folk horror, γρήγορα αποπροσανατολίζεται όμως μέσα σ’ ένα επιπόλαιο σενάριο και μια κακοχωνεμένη αλληγορία.

Ούτε κατάλαβα γιατί υπάρχει αυτή η ταινία, ούτε και γιατί ήρθε από τα μέρη μας. Ούτε τρόμος, ούτε συναίσθημα, ούτε νόημα. Μια σκέτη επιπολαιότητα.