Γαλάζιο Μονοπάτι(2025)
(O Último Azul / The Blue Trail) | Πρώτη προβολή: 25-12-2025
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Τον διακαή πόθο μιας ηλικιωμένης γυναίκας να μπορέσει να ζήσει και την υπόλοιπη ζωή της έντονα και όχι να κλειστεί (να εξαφανιστεί στην πραγματικότητα) στην «αποικία» που της υπόσχεται μια δυστοπική κοινωνία, παρουσιάζει στο βουτηγμένο σε ένα μαγικό ρεαλισμό road movie του.
Κώστας Ζαλίγκας
Ενα μικρό «διαμάντι» από τη Βραζιλία με πολύ όμορφες στιγμές περιπέτειας στα νερά του Αμαζονίου και γυναικείας ενδυνάμωσης, με μικρές δόσεις χιούμορ, υπερβατικής ψυχεδέλειας, γυναικείας φιλίας και πίστης στην ατομική ελευθερία.
Γιάννης Φραγκούλης
Η ταινία μας θυμίζει τις ταινίες «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», του Σίντνεϊ Πόλακ, όπως και τους «Μοντέρνους καιρούς», του Τσάρλι Τσάπλιν. Όμως φεύγει από το σημείο της κριτικής σε ένα σύστημα που κάνει μια ρομαντική αφήγηση, βαδίζει τον δρόμο που οδηγεί στον υπερρεαλισμό.
Κώστας Κωνσταντινίδης
2025-12-18
Το Γαλάζιο Μονοπάτι κλείνει με μια σιωπηλή, επίμονη αντίσταση. Σε καθεστώτα ολοκληρωτικού ελέγχου, η ζωή υπάρχει ως επιλογή και όχι ως παραχώρηση.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2025-12-20
Eνα τρυφερό, προκλητικό ταξίδι αντίστασης, επανάστασης και αυτογνωσίας στα βάθη της Βραζιλίας.
Αγγελική Καρυστινού
Ο Βραζιλιάνος Μασκάρου («Neon Bull»), αποφασισμένος να αντιταχθεί στην ομοιομορφία της σύγχρονης εποχής, φτιάχνει μια αλληγορία που κινείται ανάμεσα στον μαγικό ρεαλισμό και την επιστημονική φαντασία, με απώτερο σκοπό να δώσει στην τρίτη ηλικία τη φωνή που της αναλογεί.
Χρήστος Μήτσης
Αργυρή Άρκτος στο Βερολίνο για ένα διαφορετικό… river movie αυτογνωσίας, το οποίο μεταχειρίζεται τα κλισέ του μαγικού ρεαλισμού με τρυφερότητα και ευαισθησία.
Αιμίλιος Χαρμπής
Ένα αναπάντεχο φιλμ από τη Βραζιλία, που έρχεται να μας μιλήσει για τον ηλικιακό ρατσισμό – και όχι μόνον.
Παύλος Γκουγιάννος
Ένα ξεχωριστό, feelgood γλυκύτητας ταινιάκι που μάς υπενθυμίζει πως η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς – όσο όψιμα κι αν ξεκίνησαν την επανάστασή τους.
Στράτος Κερσανίδης
Ο Μασκάρου σκηνοθετεί μια στέρεα δομημένη πολιτική αλληγορία. Μια ταινία που καταγγέλλει τον πολιτικό και κοινωνικό εκφασισμό, τον ηλικιακό ρατσισμό, τον ολοκληρωτισμό.
Δημήτρης Δανίκας
2025-12-14
Προφητικό; Μπορεί! Ενας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε!
Χάρης Αναγνωστάκης
2025-12-16
Κάνοντας και πάλι εξαιρετική δουλειά πάνω στο χρώμα και το φως, ο Μασκάρου θα θέσει τη φύση ως συμπρωταγωνίστρια της υπέροχης Ντενίς Γουάινμπεργκ και παρά τις μικρές αστοχίες, θα παραδώσει μία ιδιαίτερα πολύτιμη πολιτική και κοινωνική αλληγορία, τιμημένη στο φεστιβάλ του Βερολίνου με το Μέγα Βραβείο.
Ηλίας Δημόπουλος
2025-12-12
Μια επιστολή ελπίδας προς το άλλο κοινό που ενδιαφέρεται ακόμα για τον κινηματογράφο, διάστικτη από την ελπίδα ότι ο άνθρωπος που εννοεί την ανεξαρτησία του δεν εγκλωβίζεται. Αργυρή Άρκτος στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2025-12-10
Ένα συναισθηματικό και ιδιότυπο road movie που μετατρέπεται σε μια τρυφερή αλληγορία για την αυτογνωσία και την αναζήτηση ταυτότητας.
Άγγελος Πολύδωρος
2025-12-08
Ένα road movie σε πρώτο επίπεδο, μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας σε δεύτερο και παράλληλα ένα τρυφερό, προκλητικό ταξίδι αντίστασης, επανάστασης και αυτογνωσίας.
Βασίλης Κεχαγιάς
Μπορεί να μη διεκδικεί εύσημα πρωτοτυπίας η ταινία, η οποία κέρδισε την «Αργυρή Άρκτο» στο τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου, σίγουρα όμως δικαιούται το βραβείο της «τίμιας δημιουργίας».
Ιάκωβος Γωγάκης
2025-12-04
Στα θετικά, η σκηνοθετική λιτότητα του Γκάμπριελ Μασκάρο, η φυσική φωτογραφία, μια πρωταγωνίστρια που κουβαλά αξιοπρέπεια χωρίς ίχνος μελοδράματος. Στα αρνητικά, πάνω στον ισχυρό συμβολισμό της καταπίεσης, η ταινία μοιάζει να προκρίνει την αποδοχή αντί της ρήξης. Όχι εξέγερση, αλλά ήσυχη διαφυγή.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2025-12-06
Ο Μασκάρου θέλει να συνδέσει τον «μαγικό ρεαλισμό» με την ωμή πραγματικότητα, όπως και το κριτικό κοινωνικό σχόλιο και τα καταφέρνει καλά, παρότι ένα μεγάλο μέρος αυτής της ταινίας είναι κάδρα αυτής της υποβλητικής φύσης.
Νίκος Παλάτος
2025-12-02
Ο σαρκασμός που ενίοτε αναδύεται από το «Γαλάζιο Μονοπάτι» και κάποια σπάνιας ομορφιάς πλάνα του Αμαζονίου λειτουργούν (εν μέρει) ως αντιστάθμισμα ενός μονοδιάστατου σεναρίου, που αν κι έχει πράγματα να πει, μένει παγιδευμένο σε αφαιρετικές αγκυλώσεις.
