Λο(2025)

(Lo) | Πρώτη προβολή: 13-11-2025

Ενα από τα ωραιότερο αυτο-ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν ποτέ στην Ελλάδα. Μια ιστορία που συγκινεί βαθιά σαν να ανήκει στον καθένα ξεχωριστά. Μια ταινία για τη σιωπή μιας οικογένειας, ενός σπιτιού, μιας ολόκληρης χώρας.

Η μνήμη και τα κομμάτια της πραγματικότητας που λείπουν, η ανάγκη για σήκωμα του πέπλου με σκοπό το ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών, τη συγχώρεση και, παράλληλα, με τη συσχέτισή τους με το παρελθόν της κοινωνίας, γίνονται τα υλικά αυτού του υπαρξιακού, δοκιμιακού, στοχαστικού, ποιητικού ντοκιμαντέρ, αυτού του “φιλμικού αυτοπορτραίτου” όπως το χαρακτηρίζει ο Θανάσης Βασιλείου, όπου η θλίψη που αναδύεται, η μνήμη που ζωντανεύει και η γνώση που ανακαλύπτεται, χαρτογραφούν τη διαδρομή για την αποδοχή και την ωρίμανση.

Η προσωπική ιστορία μπλέκεται με το συλλογικό τραύμα της Χούντας σε ένα συγκλονιστικό ταξίδι-ημερολόγιο για αλήθειες τις οποίες καλύπτει ένα διαχρονικό πέπλο σιωπής και θυμού.

Δοκιμιακό-βιωματικό ντοκιμαντέρ που «δένει» άψογα το προσωπικό με την Ιστορία και αντιλαμβάνεται το σινεμά ως ένα πολύτιμο εργαλείο ψυχικής επούλωσης.

Χωρίς να το καταλάβει ο θεατής μπλέκεται σε έναν λαβύρινθο αναμνήσεων και γεγονότων που δημιουργούν το μυστήριο. Αυτό που δίνει στην ταινία μια δόση σασπένς και οδηγεί στην ανατροπή όλων των δεδομένων.

Η αναγωγή από το ειδικό στο γενικό προκύπτει αβίαστα, με πολιτική συνείδηση (και ευσυνειδησία), άνευ στόμφου και διδακτικής διάθεσης προς «αφύπνιση συνειδήσεων».

Ο σκηνοθέτης κάνει μια πολύ τρυφερή, προσωπική και συνάμα ιδιαίτερα σκληρή εξομολόγηση μπροστά στον φακό. Το σημαντικότερο στοιχείο από όλα είναι ότι αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι ιστορικές συνθήκες στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των δικών του ανθρώπων.

Μια de facto βαθύτατα προσωπική αυτοκαταγραφή, δυνητικά μεγάλης συναισθηματικής έντασης, που σκιαγραφεί ταυτόχρονα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον προφίλ του ατομικού μέσα από τις συνεχείς επιδράσεις του παρελθόντος, της ιστορίας, τελικά του συλλογικού που μας περιβάλλει.

Σπανίως το σινεμά της τεκμηρίωσης διαχειρίζεται τη συλλογική μνήμη (ή το συλλογικό τραύμα) τόσο διακριτικά, ενώ ταυτόχρονα κρύβει πίσω από τα πλάνα του μια τόσο μεγάλη καρδιά.

Προσωπικές πληγές από δραματικές, παιδικές, μνήμες από τον σκηνοθέτη του ντοκιμαντέρ—συγκινητικό.

Ο Βασιλείου υπογράφει ένα έντιμο φιλμ όπου μέσα από τις ανακαλύψεις που κάνει κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μεταξύ Αθήνας – Παρισιού μαθαίνει την πραγματική ιστορία του πατέρα του τον οποίο αποχωρίστηκε από νωρίς.

Το ταξίδι του Βασιλείου έχει την μορφή προσωπικού ημερολογίου και παίρνει την μορφή μιας βαθιάς προσωπικής και κινηματογραφικά λιτής ταινίας που χωρίς επιτήδευση προσπαθεί να συνδέσει την προσωπική μνήμη με τη συλλογική.