M.A.S.H.(1970)

Πρώτη προβολή: 04-09-1970

Το αριστούργημα του Ρόμπερτ Άλτμαν, μια αυθάδης επίθεση κατά πάντων: του πολέμου, του πουριτανισμού, της επικράτησης των ηλιθίων.

Η καλύτερη μαύρη, αντιπολεμική, ξεκαρδιστική κωμωδία.

Ατρόμητο και τολμηρό, το «MASH» σατιρίζει τη δόξα του πολέμου, τη στρατιωτική γραφειοκρατία, την κοινωνική υποκρισία, την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα. Δείχνει δυσπιστία και ασέβεια σε κάθε είδους εξουσία-στρατιωτική ή πολιτική-και σε κάθε είδους ηθική-θρησκευτική ή κοσμική.

Ο στυλίστας Ρόμπερτ Άλτμαν, βασισμένος σε ένα άγνωστο, κορεάτικο μυθιστόρημα, που σατιρίζει την ζωή στις ένοπλες δυνάμεις, τα ρίχνει χύμα και τσουβαλάτα διαθέτοντας ευέλικτα το εργαλείο τού χιούμορ για να αναρριχηθεί από τις πλαγιές της μαύρης σάτιρας, φτάνοντας έως την κορφή του ξεμπροστιάσματος και του χαβαλέ.

ε ένα έξυπνο, γεμάτο απολαυστικά ευρήματα, σενάριο (του «μαυροπινακισμένοι» Ρινγκ Λάρντνερ Τζούνιορ), με εξαίρετες ερμηνείες και μια εμπνευσμένη, με σωστό ρυθμό και τάιμινγκ, σκηνοθεσία ο Όλτμαν έφτιαξε μια κωμωδία που παραμένει πάντα απολαυστική και επίκαιρη.

Βιτριολικού κυνισμού σάτιρα του πολέμου και του είδους που τον διεξάγει, το πόνημα του Όλτμαν μένει ισόβια χαραγμένο στη μνήμη και συμβάλλει στην αλλαγή φρουράς του Χόλιγουντ του '70.

Μια εκρηκτική σάτιρα, με διαλόγους σε ρυθμό οπλοπολυβόλου και κομμάτια σωματικής κωμωδίας ή και χοντροκομμένης παρωδίας, ήταν το όπλο του Ολτμαν όχι απλώς για να γίνει διάσημος στα πρώτα του βήματα, αλλά και να συστήσει μια πλειάδα αριστουργηματικών ηθοποιών και να καυτηριάσει την τραγωδία του πολέμου του Βιετνάμ.

Το λιγότερο που παρατηρεί κάποιος στην ταινία που χάρισε τον Robert Altman στον κινηματογραφικό πλανήτη είναι το θάρρος. Όχι μόνο για να μπει στη ρίζα των αμερικανικών στρατευμάτων και να τη σατιρίσει εν καιρώ Βιετνάμ, αλλά και για να παρουσιάσει σε ένα ευρύ κοινό ένα «αλαλούμ» σινεμά που στερείται ακόμα και βασικές αρχές του μοντάζ. Κι όμως, δεν χρειάζεται μόνο να δούμε την εισπρακτική του επιτυχία για να πούμε ότι όλο αυτό λειτούργησε μια χαρά, και προς όφελος του θεατή.

Μέσα από τα ευτράπελα που δημιουργούνται κατά την διάρκεια εργασίας αλλά και πέρα από αυτήν μιας κινητής ιατρικής μονάδας του αμερικανικού στρατού στον πόλεμο της Κορέας, ο Ολτμαν κατέθεσε ένα έργο καίριας αντιπολεμικής διάθεσης σε μια εποχή που ένας άλλος πόλεμος, του Βιετνάμ, μαινόταν.

Μια ριζοσπαστική στη φόρμα της αντιπολεμική κωμωδία, η οποία επενδύει στον απίθανο σουρεαλισμό για να καταγγείλει τον παραλογισμό της βίας και την αδιαφορία απέναντι στην αδικία.

Όμως ακόμα και σε αυτό το απολύτως αρχικό του στάδιο (και με Ντόναλντ Σάδερλαντ και Έλιοτ Γκουλντ φύσει μαγνητιστικούς κεντρικούς πρωταγωνιστές) ο Όλτμαν δημιουργεί κάτι το ασύγκριτα ιδιοσυγκρασιακό και ειλικρινές ως προς τον συλλογικό αμερικάνικο ψυχισμό.

Θρυλική στο «είδος» της, παραγωγής 1970 με ομάδα χειρουργών στο πόλεμο της Κορέας να μετατρέπει τα πάντα σε τρελοκομείο.

Θρυλική αν και όχι καλοδιατηρημένη σάτιρα των 70s για τον πόλεμο (στο Βιετνάμ), από τον νεαρό ακόμη τότε Ρόμπερτ Αλτμαν. Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες, Οσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου, μια τεράστια επιτυχία που γέννησε τη ομώνυμη σειρά και έκανε σταρ το δημιουργό και τους πρωταγωνιστές της.