Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας(1972)
(Le Charme Discret de la Bourgeoisie) | Πρώτη προβολή: 23-07-2020
Δημήτρης Δανίκας
Υποδόριος σαρκασμός εναντίον μπουρζουαζίας το 1972, με την υπογραφή του Ισπανού μαέστρου Λουί Μπουνιουέλ.
Δημήτρης Κολιοδήμος
2020-07-20
Με μία δομή από την οποία απουσιάζει η παραδοσιακή αφήγηση, γεμάτη διαβρωτικό χιούμορ, σαρκασμό και πανέξυπνα ευρήματα, μετατρέπεται σε μία καταλυτική σάτιρα της αστικής τάξης και των σαθρών αξιών της.
Χάρης Καλογερόπουλος
Σε αυτή την ταινία του ο μεγάλος ισπανός σκηνοθέτης δεν καταφεύγει ακριβώς στον σουρεαλισμό, προτιμά την ειρωνεία που ξεκινά ήδη από τον τίτλο της ταινίας: η διακριτική γοητεία. «Διακριτική» λόγω των καλών τρόπων, λόγω του ότι όλα σκεπάζονται από κάποιο στυλ, «γοητεία» γιατί οι ήρωες μοιάζουν χαριτωμένοι μέσα από τις μικροαναποδιές... ενώ τελικά δεν είναι ούτε διακριτικοί ούτε γοητευτικοί ούτε χαριτωμένοι, αλλά κωμικές φιγούρες μιας φάρσας που όμως απηχεί το ταξικό δράμα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-07-16
Η απόσταση που παίρνουν οι μπλαζέ πλούσιοι από οτιδήποτε αληθινό παραπέμπει στην καρδιά του σουρεαλιστικού του πνεύματος: οι πράξεις τους είναι υπαγορευμένες, σαν να πρωταγωνιστούν σε θεατρικό έργο, και η επιθυμία τους να χορτάσουν καταντά ένας σισύφειος εφιάλτης, ο δρόμος στο πουθενά.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2020-07-18
Mία τόσο, μα τόσο, γοητευτική καταγγελτική σάτιρα της αστικής τάξης, από τον μάστερ Λουίς Μπουνιουέλ.
Άντα Δαλιάκα
Η αναρχίζουσα διάθεση, φαντασιακού χαρακτήρα, καταστρατηγεί την παραδοσιακή κινηματογραφική αφήγηση, επιτιθέμενη μονίμως στα πρότυπα των παραδοσιακών δομών εξουσίας με ένα αλάνθαστα υπολογισμένο σαρδόνιο χαμόγελο.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2020-07-08
Κάποια «επίκαιρα» σχόλια και συμβολισμοί της εποχής θα περάσουν στο ντούκου για τους νεότερους και γενικώς φαντάζουν απαρχαιωμένα, ωστόσο πρόκειται για υπόδειγμα κοινωνικής σάτιρας και έργου σουρεαλιστικής Τέχνης, από έναν αληθινό maître του παγκόσμιου σινεμά.
Χρήστος Μήτσης
2020-07-14
Ξενόγλωσσο Όσκαρ για μια ευφυέστατη, επώδυνα σαρκαστική μα τόσο διασκεδαστική σουρεαλιστική φάρσα-ακτινογραφία της απάθειας, της σοβαροφάνειας και της τυπολατρίας ενός ολόκληρου τρόπου ζωής.
Γιάννης Αποστολίδης
2020-07-12
Με την γνώριμη μπουνιουελική αυθάδεια ο δαιμόνιος δημιουργός γελοιοποιεί (από τον ειρωνικότατο τίτλο ακόμη) τους «καλούς τρόπους» της μπουρζουαζίας, διασκεδάζει με την κρυφή (και τελικά ανύπαρκτη) γοητεία της φτάνοντας μέχρι την φάρσα και δηλώνει ότι την θεωρεί την πιο σουρεαλιστική ταινία του κερδίζοντας το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
Πάρις Μνηματίδης
2020-07-10
Αστική τάξη, καθολικισμός (και ο χριστιανισμός εν γένει), στρατός, αστυνομία, πολιτικό προσωπικό, κράτος, οικογένεια, όλα αποδομούνται υπό το αιρετικό πρίσμα του Bunuel, ξεγυμνώνοντας διαρκώς τους έξι βασικούς ήρωες που κινούνται στο πλαίσιο αυτών των θεσμών από οποιοδήποτε κοινωνικού τύπου κάλυμμα τους προσφέρει η ιδιότητά τους, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με τους μύχιους φόβους τους που περιλαμβάνουν την απώλεια, την ταπείνωση και, φυσικά, τον θάνατο.
vandimir
Μην αναζητήσετε λογική. Αφεθείτε στο σαρδόνιο παιχνίδι του δημιουργού, στην ανελέητη και ασεβή προς όλους και όλα σάτιρά του, το κάποιες φορές ξεκαρδιστικό χιούμορ του... και απολαύστε ένα λίβελο ενάντια σε οτιδήποτε φαίνεται σε πρώτη ματιά πολυτελές, ωραίο. ευγενικό, σταθερής αξίας... ακόμα και ιερό.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
Το διεισδυτικό, βιτριολικό χιούμορ αυτής της ταινίας εξακολουθεί να τσακίζει κόκαλα και να εντυπωσιάζει.
Άγγελος Πολύδωρος
2020-07-02
Κωμωδία και κοινωνικο-πολιτικό σχόλιο μιας ταραγμένης εποχής που βλέπεται άνετα ακόμα και σήμερα.
Λήδα Γαλανού
2020-07-04
Ο Μπουνιουέλ στήνει (και κερδίζει το ξενόγλωσσο Οσκαρ), ένα επεισοδιακό, αποσπασματικό γαϊτανάκι καυστικής σάτιρας της αστικής τάξης, με μοντερνισμό που διαρκεί περισσότερο από... την αστική τάξη.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Δυο χρόνια μετά την προκλητική «Τριστάνα» και πέντε χρόνια πριν εγκαταλείψει για πάντα τα κινηματογραφικά πλατό, ο Ισπανός καλλιτέχνης κλυδωνίζει το κατεστημένο με ένα αιχμηρό και διαχρονικό φιλμικό δοκίμιο, σταθμό στην κοινωνική κριτική, αναφέροντας ο ίδιος ο σκηνοθέτης, πως «είναι η πιο σουρεαλιστική ταινία μου». «Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας» του Λουίς Μπουνιουέλ κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Ίσως το κλασικότερο έργο του Μπουνιουέλ, μια απίστευτης, θαυμαστής αφοσίωσης σάτιρα συμπεριφορών μερικών από τους πιο ανυπόφορους και κενούς ανθρώπους που έχει αντικρύσει ποτέ το σινεμά.
Ηλίας Δημόπουλος
2020-07-06
Η γοητεία της μπουνιουελικής ειρωνίας σε μία ευφυή, αστική σάτιρα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Ο Λουί Μπουνιουέλ στην «Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» κατάφερε το 1972 να αποτυπώσει γλαφυρά όλη τη σάτιρά του πάνω στην παρακμή και την υποκρισία της αστικής τάξης.
