Είμαι η Μητέρα(2019)

(I Am Mother) | Πρώτη προβολή: 07-06-2019

Βαδίζει ίσως λίγο πιο αργά από την ιδανική ταχύτητα που θα ήθελε ο μέσος θεατής (και όχι μόνο), "φλυαρώντας", μεταφορικά κυρίως, σε ορισμένες σκηνές, που φτάνουν το φιλμ κοντά στις δύο ώρες, χωρίς να φαίνεται απαραίτητο. Αυτό ωστόσο δεν με αποτρέπει από το να την τοποθετήσω σε μια από τις πολύ καλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς.

Στο σύνολο είναι μια ταινία με εντυπωσιακό στήσιμο και ενδιαφέρουσα ιστορία, που δεν ξέρεις πώς θα εξελιχτεί και πώς θα τελειώσει.

Η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή και δημιουργεί κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και έντονο σασπένς σε όλη τη διάρκεια!Πολύ καλές είναι και οι ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστριών!Γενικά λοιπόν είναι μια καλή αγωνιώδης ταινία που βλέπεται πολύ ευχάριστα!

Κλειστοφοβική και ατμοσφαιρική επιστημονική φαντασία, με ψυχολογικές προεκτάσεις και αρκετά καλές ερμηνείες.

Το I am Mother, παρά του ότι χαρίζει ένα ενδιαφέρον δίωρο, αδυνατεί στο σύνολο του να αφήσει κάποια ισχυρή εντύπωση, πέρα από ίσως τον προβληματισμό που θέτει για την ιδέα της αναμφισβήτητης αξίας του ανθρώπου, που υπάρχει πέρα από κάθε αξιολόγηση, χωρίς όρους ή συνθήκες, με τρόπο που η ρομποτική μητέρα αδυνατεί να τη συλλάβει, αλλά η έφηβη κόρη της ενστικτωδώς, ως άνθρωπος, το αντιλαμβάνεται.

Φιλόδοξο, περίπλοκο αλλά και με έντονο το βάρος κινηματογραφικών ογκόλιθων του sci-fi πάνω του, το σκηνοθετικό μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Αυστραλού Γκραντ Σπουτόρε είναι η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δήλωση ταυτότητας ενός νέου δημιουργού, η οποία όμως – ειρωνικά – ακόμα δεν έχει ξεφύγει από τη σκιά της... μητέρας του.

Ο Sputore κάνοντας πολλές κινηματογραφικές αναφορές του είδους φτιάχνει μια αλληγορία η οποία, αν και δεν μπορεί να διαχειριστεί όλα τα θέματα που θέλει να αγγίξει, δεν μπορεί παρά να τραβήξει την προσοχή και για αρκετά διάστημα το ενδιαφέρον του θεατή.