Η Άλλη Πλευρά του Ανέμου(2018)

(The Other Side of the Wind) | Πρώτη προβολή: 02-11-2018

Το φιλμ απολαμβάνει τον κατακερματισμένο του χαρακτήρα, στυλιστικά και θεματικά. Ασπρόμαυρο και έγχρωμο, κουνημένο και στατικό, με έναν εξωφρενικά μεγάλο αριθμό edits, το φιλμ μοιάζει περισσότερο με σάτιρα μασκαρεμένη ως ντελιριακός εφιάλτης πάνω στον πανικό του τέλους που έρχεται.

Σε γενικές γραμμές, μια ταινία θραυσματικής πλοκής, ένα φιλόδοξο έπος που παρακολουθείται με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση και σε «καίει» με τον ρυθμό του αλλά την ίδια στιγμή σε κάνει να υποκλιθείς στην δεξιοτεχνία του.

Αυτό που αξίζει στην ταινία, είναι ότι αναδεικνύονται οι ιδέες του Γουέλς για το σινεμά, αλλά και το πάθος του γι' αυτόν, που διατρέχει κάθε πλάνο της.

«Η Άλλη Πλευρά του Ανέμου» είναι μια μπερδεμένη αυτοαναφορική ταινία με αφήγηση δύσκολη να την ακολουθήσεις, είναι όμως και μια μοναδική ματιά στη φαντασία ενός σπουδαίου σκηνοθετικού μυαλού.

Το κύκνειο άσμα του Όρσον Γουέλς παραδίδεται στην ιστορία (και το Netflix) περισσότερο σαν μια συλλογή από θραύσματα που δεν ενώνονται ούτε από το αποσπασματικό δέος που αισθάνεσαι για την ιστορική του σημασία.

Ανήκει σαφώς στην ύστερη περίοδο των μεγαλεπήβολων πρότζεκτ και των μεγαλοπρεπών αποτυχιών, και οι φιλόδοξες προθέσεις της σου κόβουν την ανάσα και σου κολλάνε στο μυαλό την ιδέα ότι κάτι βαθύ επιθυμεί να επικοινωνήσει για το σινεμά, για τη δημιουργία, για την έκφραση, για την ματαίωση.

Είναι ένα εντυπωσιακό οπτικό επίτευγμα που δεν διαθέτει όμως ουσία. Το γεγονός ότι γυρίστηκε αποσπασματικά μάλλον φαίνεται, καθώς περισσότερο μπορούμε να μιλήσουμε για επεισόδια με κάποιους κοινούς χαρακτήρες παρά για παραδοσιακή αφήγηση.