Το Χρονικό μιας Αγάπης(1950)

(Cronaca di un Amore) | Πρώτη προβολή: 25-07-2018

Μια πραγματικά ανήσυχη ταινία που περιπλέκει διαρκώς τη φύση των σχέσεων, απομακρύνοντας τον θεατή από την ελπίδα, την οικογένεια, την αγάπη, τον έρωτα.

Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι ο τρόπος που ο Antonioni διαχειρίζεται την έννοια του background. Τι εννοώ; Η αναπαράσταση στο κινηματογραφικό κάδρο, την κάθε στιγμή, δεν αντιστοιχεί σε μια ντετερμινισμένη και περιορισμένη χρονικά κατάσταση. Αντιθέτως, η κινηματογραφική αναπαράσταση έχει ως υπόβαθρο τόσο τον χώρο, όσο και τον χρόνο. Η κάθε στιγμή δηλαδή συνδέεται αναπόσπαστα με τον προγενέστερο χρόνο, και αξεδιάλυτα με την εσωτερική ψυχοσύνθεση των ηρώων, αλλά και του διαδραματιζόμενου χώρου.

Οι ατέλειωτοι στενοί και αδειανοί δρόμοι της πόλης, φωτογραφημένοι συνήθως ύστερα από βροχή (τονίζοντας ακόμη περισσότερο τη μοναξιά τους), η παγωμένη, χειμωνιάτικη θάλασσα, όπου συναντιούνται για πρώτη φορά οι εραστές, ο σκοτεινός άδειος χώρος του αστεροσκοπείου, μια καχεκτική, φιλανθρωπική αγορά με το σνομπ περιβάλλον, το λαμπρά στολισμένο σπίτι της Πάολα, το φτηνό και παγωμένο δωμάτιο του Γκουίντο, τα αριστοκρατικά μπαρ, ένα πελώριο μεταλλικό γεφύρι, πάνω στο οποίο οι εραστές σχεδιάζουν τη δολοφονία του συζύγου, η κάθε σκηνή διαλεγμένη και τοποθετημένη έτσι ώστε να δημιουργεί μια κινηματογραφική αντίθεση, πλούσια σε σύμβολα και συναισθήματα, που, μέχρι σήμερα, δεν έχουμε ξανασυναντήσει στην οθόνη.

Ήδη από το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, το οποίο είναι σεναριακά εμπνευσμένο από το «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές», ο Αντιονιόνι φανερώνει την αφηγηματική του κομψότητα και τις υπαρξιακές του ανησυχίες, προχωρώντας το ιταλικό σινεμά ένα βήμα μακρύτερα από το νεορεαλισμό.

Στην πρώτη του ταινία ο Αντονιόνι ψάχνει να βρει τη σκηνοθετική του ταυτότητα. Χρησιμοποιεί ένα είδος, σαν το νουάρ, για να φτιάξει ατμόσφαιρα και μυστήριο αλλά τα αφηγηματικά του όπλα δεν είναι και τόσο αποτελεσματικά.