Αόρατη Κλωστή(2017)
(Phantom Thread) | Πρώτη προβολή: 01-02-2018
Δέσποινα Τριανταφυλλίδου
Η ταινία χαράζει τις εικόνες, τις ερμηνείες και τα συναισθήματα που δημιουργεί στο μυαλό και την καρδιά του θεατή. Μπορεί τα φώτα της κινηματογραφικής αίθουσας να σβήνουν, η «Αόρατη Κλωστή», όμως, έχει τη δική της κλωστή και μας κρατά εκεί δεμένους μαζί με την Άλμα και τον Ρέινολντς. Παρακολουθήστε την, καθώς η αγάπη απογυμνώνει τις ψυχές τους και ζεσταίνει τις ψυχές των θεατών.
Λήδα Γαλανού
2018-02-20
...μια ταινία τέλεια από έξω κι από μέσα, που μιλά για ανθρώπους ημιτελείς, συμπεριφορές συμπλεγματικές, έρωτες παράφορους και στρεβλούς και την αποδοχή όλων αυτών, μέσα σε μια πανέμορφη, υφασμάτινη αγκαλιά. Μια ταινία διπλή, της οποίας το τέλος ανατρέπει ό,τι έχεις ως τότε δει, σαν να γυρίζεις το φόρεμα το μέσα έξω και να βρίσκεις τη φόδρα του, απίστευτα καλοραμμένη κι αυτή κι απαραίτητη για την ισορροπία του.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Η ερμηνευτική κόντρα του πρωταγωνιστικού ντουέτου Ντέι-Λιούις/Κριπς είναι απολαυστική και κλιμακούμενη. Τα μπόσικα κρατάει η γαλήνια δύναμη που λέγεται Lesley Manville, η οποία υποδύεται την αδερφή του Ρέινολντς, Σίριλ. Ο ρόλος της είναι μοναδικός, υπέροχος και δικαιωματικά οσκαρικός. Παίζει «άμυνα» με το βλέμμα, με το σώμα, ακόμη και με το μακιγιάζ που φοράει.
Dimitris Dx
Κοντινά που στολίζουν την οθόνη, διάλογοι που ισορροπούν στη δύναμη της κάθε λέξης και μια υπόγεια δυναμική που εκρήγνυται συνεχώς χωρίς κρότο, απρόσμενα, εγκεφαλικά και με απόλυτη ιδιοφυΐα.
Γιάννης Ραουζαίος
Ο εσωτερικός ρυθμός της ταινίας πότε επιταχύνεται και πότε επιβραδύνεται ακριβώς στα όρια της αμφισημίας που εγκολπώνει η - στα όρια - σχέση και ένταση ανάμεσα στο χαρακτήρα του άντρα και της γυναίκας μετατρέποντάς τους σε διαχρονικά σύμβολα ενός αυθεντικού Ρομαντισμού σαν αυτόν που κρύβεται όχι στα μελοδραματικά βιβλιαράκια μαζικής κατανάλωσης αλλά σε πονήματα όπως ο ποιητικός Μάνφρεντ του Μπάιρον.
gaRis
Το Phantom Thread είναι μια ιδιοφυής πραγματεία που παρεισφρέει ως βιτριολικού χιούμορ – αντίδοτο στην τοξικότητα της ασφυκτικής #TimesUp ρητορικής που διαφεντεύει την πάλη των φύλων στα 2018. Ξεκάθαρα η πιο πέρσοναλ κατάθεση καλλιτεχνικής ανωτερότητας ενός Paul Thomas Anderson με πλήρως οργανική επιβολή επί των εκφραστικών του μέσων.
Ακης Καπράνος
2018-02-16
Μια ταινία μεθυστική και εντυπωσιακή, άβολα οικεία, περιστασιακά ευγενική και ίσως πιο συχνά σκληρή, γεμάτη με τοξική - ναι, αυτή είναι η λέξη - ανθρωπιά.
Έλενα Χριστοπούλου
2018-02-18
Η «Αόρατη κλωστή» δεν κόβει την ανάσα επειδή είναι όμορφη. Αν και είναι. Εκθαμβωτική, για την ακρίβεια....Αυτό που σου κόβει την ανάσα όμως είναι η σκηνοθεσία του Πολ Τόμας Άντερσον.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-02-14
...μια ταινία που δεν παύει να σε ελκύει και να σε γοητεύει με την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων αλλά και τα λαμπρά χρώματα των πολύχρωμων ορατών και αοράτων κλωστών της.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-02-12
Ο Πολ Τόμας Άντερσον, ώριμος, πλήρης εικαστικών λύσεων και εκφραστικών μέσων, στο φινάλε φωτίζει την αθέατη πλευρά της ψυχής των δύο ηρώων που επί δύο ώρες αντιμάχονται το πρωτόκολλο και τις εμμονές τους.
Αγγελική Αντωνίου
Το Phantom Thread (Αόρατη Κλωστή) είναι ένα σαγηνευτικό ταξίδι στην πολυπλοκότητα, την εξάρτηση και την κομψότητα, όπου όλες οι καταστάσεις είναι εξαιρετικά ραμμένες σε μια ταινία που συνδυάζει έντεχνα τον γοτθικό ρομαντισμό, τη σκοτεινή κωμωδία και το παθιασμένο δράμα.
Μάριος Μαύρος
Μια ταινία που μοιάζει εξαρχής ότι θέλει να μιλήσει για την τελειομανία ενός μόδιστρου και για την σχέση ανάμεσα στον δημιουργό και την μούσα. Η αλήθεια είναι όμως πως σε δεύτερη ανάγνωση η ταινία μιλάει για την επιθυμία. Για το τέρας που λέγεται επιθυμία και πως μπορεί να καταστρέψει και να διαβρώσει τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Το έργο του Anderson είναι ένας ανατρεπτικός μύθος που πραγματεύεται τους νόμους της «αγάπης», αγγίζοντας τα όρια του «ρεαλιστικού», κάποιες φορές ίσως και «γκροτέσκου», ξεγυμνώνοντας περίτεχνα τις «ωφελιμιστικές» σχέσεις της Alma και του Reynolds, ενός ζευγαριού που διόλου μας θυμίζει την πριγκίπισσα και το πριγκιπόπουλο.
Τάσος Ντερτιλής
Σε όλο αυτό το περίτεχνο και αέρινο παιγνίδι πάνω στο φαίνεσθαι και το είναι της ερωτικής σχέσης που μας παραδίδει, ο Άντερσον κρατά τον τριπλό ρόλο σκηνοθέτη, σεναριογράφου και Διευθυντή Φωτογραφίας. Λουσάτα κοστούμια-έργα τέχνης που παραπέμπουν σε σαλόνια μόδας περιοδικών εποχής, αριστουργηματική μουσική υπόκρουση από τον Τζόνι Γκρίνγουντ που υπογραμμίζει το κλασσικό μοντάζ, επιτείνοντας μια αίσθηση επιστροφής στα κλασικά φιλμικά αφηγήματα όπως η Χιτσκοκική «Ρεβέκκα», υπέροχος σχεδιασμός παραγωγής και στο κέντρο ένα κορυφαίο ερμηνευτικό τρίγωνο που θα αφήσει εποχή
Μιχαήλ-Άγγελος Νικολαΐδης
Το Phantom Thread σίγουρα είναι από τις καλές ταινίες που έχουν προβληθεί τον τελευταίο καιρό, ίσως όχι η καλύτερη, αλλά σίγουρα συγκαταλέγεται στις κορυφαίες της χρονιάς που μας πέρασε. Να την δεις για την υπέροχη σκηνοθεσία της, αλλά και για το γεγονός ότι αποτελεί τον τελευταίο ρόλο (κατά δήλωση του ίδιου) της καριέρας του Daniel Day-Lewis!
Γιώργος Παπαδημητρίου
Ο Πολ Τόμας Άντερσον βυθίζει κάθε ενότητα πλάνων σε μία ξεχωριστή παλέτα, με χρωματικούς υπό-φωτισμούς που ξεθωριάζουν προτού καλά καλά εκπέμψουν. Μας στριμώχνει σε ένα κελί κομψότητας, στυλ και τρυφηλότητας, φλερτάροντας με τα όρια της εκνευριστικού φινιρίσματος. Και ξάφνου, εξαπολύει την τελική του επίθεση, ακριβώς όταν διαθέτουμε μειωμένες αντιστάσεις.
Νίκος Δρίβας
Το μυστικό με την ταινία Phantom Thread είναι ότι δεν θέλει να ξεπετάξει έτσι απλά την πλοκή της, ούτε και να χρησιμοποιήσει τα κλισέ του είδους, ωστόσο καταφέρνει μέσα από έναν για μια ακόμα φορά, υπέροχο Daniel Day Lewis αλλά και το υπόλοιπο καστ, να περάσει μηνύματα τα οποία άλλοτε είναι εμφανή και άλλοτε... κωδικοποιημένα.
Γιώργος Δήμογλου
Το Phantom Thread είναι ικανό να μας ταράξει όσο λίγες ταινίες του είδους, να εισβάλλει στο μυαλό μας και να μείνει εκεί για αρκετό καιρό μετά τη πρώτη του θέαση. Και λέω πρώτη, γιατί πιστεύω πως είναι από εκείνες τις λίγες ταινίες που αξίζει κανείς να δει και μία δεύτερη φορά, έχοντας πλέον γνώση της έκπληξης που μας φυλάει.
Γιάννης Φραγκούλης
Ο Anderson κάνει μία ρομαντική κωμωδία όπου υπάρχει ένα χάπι εντ, περίπλοκο και βαθιά αποσταθεροποιημένο. Αποδομεί το μήνυμά του και μας αφήνει να χτίσουμε το δικό μας, με τον τρόπο μας, δίνοντας μία προέκταση στην ταινία, κρατώντας την ζωντανή και παρομοιάζοντάς την με την πραγματική ζωή. Έτσι παίρνει μεγαλύτερη δύναμη για να επικοινωνήσει με το θεατή.
Απόστολος Κίτσος
Ένας ύμνος στην σχεδόν φετιχιστική ματιά (και απόλαυση) της κομψής γυναικείας φιγούρας, παράλληλα με μια υποδειγματική ρομαντική αλλά μαζί και εμμονική ιστορία αγάπης μεταξύ του δημιουργού και του πλάσματος που αποτελεί την έμπνευσή του.
Ηλίας Φραγκούλης
2018-02-06
Εξαιρετικής κομψότητας φιλμ, μοιρασμένο σε δύο αντίθετους «κόσμους», που μιλά τόσο ύπουλα για κάτι που αφορά άνδρες και γυναίκες, και μετά το τέλος της προβολής θα κάνει αρκετά ζευγάρια να ανταλλάσσουν «αόρατα», χαιρέκακα βλέμματα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-02-08
Η υποψήφια για 6 όσκαρ «Αόρατη κλωστή» έχει πολλά προτερήματα (ανάμεσά τους ξεχωρίζουμε και το ειρωνικό χιούμορ, ειδικά στις σκηνές που ο ήρωας διαλύει τα κλισέ της μόδας όπως το «σικ») κι ένα ακαταμάχητο ατού: το απόσταγμα της υποκριτικής ευφυΐας του Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ειδικά αν τηρήσει την «υπόσχεσή» του και δεν ξαναεμφανιστεί στη μεγάλη οθόνη.
Χρήστος Μήτσης
2018-02-10
Ο Χίτσκοκ («Ρεβέκκα») συναντά τον Κιούμπρικ σε ένα στιλάτο όσο και βραδύκαυστο δράμα, σκηνοθετημένο με εξαιρετική επιδεξιότητα και βαθύ ρομαντισμό.
Μαριάννα Τσότρα
O Paul Thomas Anderson κρατά τις αποστάσεις του, δε δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις ούτε επιδίδεται σε διδακτισμούς, παρά μόνο παραδίδει μερικούς από τους καλύτερα χτισμένους, νατουραλιστικούς χαρακτήρες που έχουμε δει στο σινεμά του, και αποσπά μια ακόμα ερμηνεία ζωής από τον Daniel Day-Lewis, ίσως την καλύτερη ανδρική ερμηνεία της χρονιάς...
Λουκάς Κατσίκας
Ένα κομψοτέχνημα ντυμένο τα ρούχα ενός φαρμακερού και μακάβρια αστείου love story.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Η ταινία έχει περισσότερα layers κι από όλα τα σύνολα του Οίκου Γούντκοκ φορεμένα μαζί – ανυπομονούμε να συνεχίσουμε να τα ανακαλύπτουμε για πολλά χρόνια ακόμα.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Ο Paul Thomas Anderson σκηνοθετεί με δεινότητα, αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες απ' τους Daniel Day Lewis-Vicky Krieps, δημιουργεί οπτική πανδαισία με τα κάδρα και την οργάνωση παραγωγής, κάπου όμως μετά τη μέση επιμένει σε μια φλατ αφήγηση, που δεν απογειώνει.
Αγγελική Στελλάκη
Αντλώντας έμπνευση από μία ακόμα «αρρωστημένη» σχέση (κατά το παρελθόν είχε μελετήσει τις παθογένειες του έρωτα σε ταινίες όπως τα Punch Drunk Love, The Master, αλλά και Magnolia), o σκηνοθέτης δημιουργεί ένα άκρως γοητευτικό σκηνικό. Εξαιρετική η φωτογραφία της ταινίας και ο φωτισμός -τα πλάνα που αναδύουν νοσταλγία, μια νοσταλγία που ανατρέπεται τόσο από την πλοκή όσο και από τα σύγχρονα καδραρίσματα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-02-04
Ενώ δεν εξηγούνται πολλά σε ό,τι αφορά την περίεργη συμπεριφορά των δύο βασικών χαρακτήρων της, έναν διάσημο μόδιστρο ονόματι Ρέινολντς Γούντκοκ (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις) και τη λαϊκή σερβιτόρα (Βίκι Κριπς) που θα βάλει στο σπίτι του, η σχέση των δύο αυτών ανθρώπων είναι τόσο έντονη, τόσο μυστήρια, τόσο απρόβλεπτης εξέλιξης, που δεν μπορεί παρά να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον.
Γιώργος Νυκταράκης
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα καλοφτιαγμένη ταινία με πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες και η οποία, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ταινίες του δημιουργού, θα αναγνωριστεί (και από τον υποφαινόμενο πιθανότατα) ακόμα περισσότερο με την πάροδο του χρόνου.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Τα χαρίσματα βέβαια του φιλμ είναι πολλά. Η ερμηνεία των πρωταγωνιστών σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα. Ο λιπόσαρκος Day-Lewis ερμηνεύει όπως μόνο αυτός ξέρει τον ανυπόφορο καλλιτέχνη. Η Lesley Manville είναι όλα τα λεφτά ως δεξί χέρι του Woodcock, θυμίζοντας κάτι από Edith Piaf. Η Vicky Krieps είναι επίσης εξαιρετική, προσπαθώντας να βρει την θέση της στο ως άνω δημιουργικό δίδυμο.
Γιάννης Παναγούλιας
Το «Phantom Thread» είναι ένα αυστηρό έργο τέχνης. Θέλει να σου μιλήσει για πολλά πράγματα μαζί αλλά χωρίς να το ενδιαφέρει αν θα τα κατανοήσεις. Μαθαίνει να αγαπά μα ταυτόχρονα μισεί. Συγκλίνει μέσα του διακριτά, όλες τις αρετές, τις αδυναμίες, τα ελαττώματα που προσδιορίζουν ένα πορτρέτο και ειδικά χαρακτήρων. Η εσωστρέφεια του, σχηματίζεται από την ιδιοσυγκρασία του ήρωα, διαθλάται από τις συνιστώσες των εμμονών του, συμφιλιώνεται με δαίμονες, εξιλεώνεται σιωπηρά στο φινάλε.
Ιάκωβος Γωγάκης
Όπως ήταν ο Πάτερσον του Τζάρμους, κάπως έτσι είναι και ο Γούντκοκ του Πολ Τόμας Άντερσον. Μια ταινία Μπερκμανικής οπτικής, η οποία εξαντλείται σεναριακά νωρίς... και τα 130 λεπτά της , είναι σαφώς υπερβολικά. Χρησιμοποιεί φυσικό φωτισμό... σχεδόν συνολικά. Kαδράρει πάνω στα πρόσωπα, τα οποία δεν υστερούν υποκριτικά, αλλά και δεν αναδεικνύονται πλήρως, εξαιτίας της ευθείας αφηγηματικής δομής, χωρίς ανατροπές.
Άγγελος Πολύδωρος
2018-02-02
Ο αργός ρυθμός όμως στην εξέλιξη της ιστορίας, ειδικά προς το μέσο της ταινίας, μαζί με τη σχεδόν νανουριστική μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ, αποβαίνουν εις βάρος του φιλμ, το οποίο θα μπορούσε να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με διάρκεια μικρότερη των δύο ωρών, χωρίς να δυσαρεστεί μερίδα των θεατών.
Νεφέλη Κομματά
Τελικά να την δείτε. Η κομψότητα, οι τύποι, η ίδια η τελειότητα δέχονται χτυπήματα από έναν άνθρωπο καθημερινό, σχεδόν «φυσιολογικό» που εισέρχεται στον κόσμο της υψηλής ραπτικής για να ταράξει τα νερά και τελικά να καταφέρει να επικρατήσει. Η «Αόρατη Κλωστή» έχει μια συνταγή, πέρα από ομελέτα με μανιτάρια, που κάνει τον θεατή περισσότερο ενθουσιασμένο απέναντι της όσο περνούν οι ώρες και ξανασκέφτεται τι ακριβώς ήταν αυτό που είδε. Περίεργο δεν είναι; Όλη η ταινία μια εκκεντρικότητα.
Τατιάνα Καποδίστρια
Έχει, λοιπόν, ατμόσφαιρα, ωραίους χαρακτήρες, κι ένα υφέρπον σχόλιο για το σχετίζεσθαι η «Αόρατη κλωστή» του Άντερσον. Αλλά αυτό που λέει, εκτός του ότι δεν μου φάνηκε τίποτα σημαντικό, θα μπορούσε να το πει, ξερωγώ, και σε 100 λεπτά. Προσωπικά, δεν την θεωρώ μια αλησμόνητη ταινία που δικαίως διαγωνίζεται για το Όσκαρ καλύτερου φιλμ φέτος.
kazanipouvrazei
Οι διάλογοι είναι κοφτεροί και σε στιγμές ξηλώνουν τη μεταξένια ρομαντζάδα, ενώ υπάρχει και χιούμορ που αποφορτίζει πετυχημένα την ένταση. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι θα έλεγα απρόσμενη από ένα σημείο και μετά (ίσως απογοητεύσει τους πιο ευαίσθητους), ενώ η σκηνοθεσία του Άντερσον είναι στιβαρή, ώριμη και δίχως ιλουστρασιόν φιοριστούρες.
Κωνσταντίνος Σολδάτος
Ο δυναμισμός της υποκριτικής του δίδυμου των πρωταγωνιστών, δεν φαίνεται αρκετό για να κρατήσει το ενδιαφέρον για την δυναμικά όμορφη σκηνοθετικά, αδύνατη σεναριακά ιστορία που μας μιλά για ρεαλισμό και την εναλλαγή από μανία σε κατάθλιψη μίας ιδιότροπης αγάπης. Η αόρατη κλωστή φαντάζει λίγο στρυφνή και σπάει στην προσπάθεια μας να μην βαρεθούμε ανά στιγμές την ταινία.
