Ο Άνθρωπος Του Νοέμβρη(2014)

(The November Man) | Πρώτη προβολή: 19-03-2015

Σύγχρονη, εμπνευσμένη από τη σημερινή πραγματικότητα, η ταινία, διαθέτει την απαιτούμενη δράση και την ίντριγκα που χαρακτηρίζει τις μυστικές υπηρεσίες, στις οποίες αφού υπάρχει ιεραρχία θα υπάρχει και ανταγωνισμός και φυσικά μεγαλομανία.

Ο Pierce Brosnan επέστρεψε, με έναν ρόλο που όχι μόνο του ταιριάζει απόλυτα, αλλά του ανήκει κιόλας. Θεωρώ πως με αυτή την ταινία ανοίγει νέους δρόμους για την καριέρα του όπως έκανε και ο Liam Neeson πριν αρκετά χρόνια και τώρα δεν θυμάται σε πόσες ταινίες παίζει κάθε χρόνο.

Μια ταινία καλών προθέσεων αλλά μέτριας τελικής απόδοσης, δείχνοντας να έχει αποδεχτεί και η ίδια την μετριότητα της. Σε μια εποχή που ο θεατής μπορεί να δει αντίστοιχης αξίας τηλεοπτικές ταινίες ή ακόμα και επεισόδια σειρών η ταινία αποτυγχάνει να παρουσιάσει κάποια σημαντική πρωτοτυπία.

Το φιλμ έχει στιλ, σασπένς, ρυθμό και δυνατές σκηνές δράσης. Το γεγονός ότι ο Μπρόσναν παραμένει σέξι, η Ολγκα Κουριλένκο κόβει την ανάσα κι ο νεαρότερος Λουκ Μπρέισι ως μαθητής με daddy complex είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος για τις δάφνες του νέου sex symbol, βοηθά να ξεχαστούν οι ατέλειες, μαζί κι οι θεατές.

Ενώ τίποτα δεν πάει πραγματικά στραβά στον Άνθρωπο του Νοέμβρη, τίποτα δεν ξαφνιάζει επίσης. Όσοι το δείτε, δεν θα ζοριστείτε, αλλά θα εκπληρωθεί κάθε σας προσδοκία, με μαθηματική ακρίβεια.

Προσωπικά το November Man είχε ότι περίμενα δηλαδή καλοφτιαγμένες σκηνές δράσης, πλοκή όσο... μπορούσαν και είχαν έμπνευση οι σεναριογράφοι και γενικότερα μια περιπέτεια που είναι ενδιαφέρουσα αλλά μέχρι εκεί. Δεν ανήκει στις κορυφαίες του είδους, αλλά μια ματιά αν την χαζέψεις ένα ήρεμο βραδάκι στο σπίτι, δεν θα χάσεις τον χρόνο σου.

Το κατασκοπικό θρίλερ του Ρότζερ Ντόναλντσον είναι κι αυτό μία από εκείνες τις ταινίες που χρειάζονται σύνταξη, αφού μοιάζει κουρασμένο και παλιομοδίτικο...

To «Νοvember Man» προσπαθεί σκληρά να γίνει ενδιαφέρον και διασκεδαστικό με τον τίτλο του θρίλερ κατασκοπείας αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να μπει στο σάκο με τα βαρετά και προβλέψιμα έργα δράσεις.

Φιλότιμος ο Μπρόσναν, μάταια αγωνίζεται να δώσει υπόσταση στον κουρασμένο μετα-Μποντ ήρωά του, το μοναδικό –μετά τις γάμπες της πρώην Bond-girl Κουριλένκο– κινηματογραφικό ατού αυτής της παραδειγματικά αξιολησμόνητης κατασκοπικής περιπέτειας.

Αδέξια προσαρμογή ενός ψυχροπολεμικού μυθιστορήματος κατασκοπείας του Μπιλ Γκρέιντζερ στα τρέχοντα του ρωσο-τσετσένικου πολέμου. Ο αγέρωχος Πιρς Μπρόσναν, εδώ σε μια σκληρή, αμοραλιστική εκδοχή της τζεϊμσμποντικής του περσόνας, το έχει ακόμα το εκτόπισμά του, όμως τα εξοργιστικά κλισέ, τα χάσματα στη δράση και οι μονοδιάστατοι χαρακτήρες βρίσκονται μονίμως ένα βήμα μπροστά.

Μια σκηνοθετική προσπάθεια ξεκάθαρου cash in από τις προηγούμενες κατασκοπικές ταινίες των τελευταίων χρόνων (όπως η τετραλογία του Bourne) που έκαναν τον κύκλο τους και άφησαν μια μερίδα του κοινού να αποζητά και άλλο. Εγώ στη θέση σας θα ξανάβλεπα κάποια από αυτές.

Τη δυσαρέσκειά τους για τις ατάκες που πρέπει να πουν δείχνουν οι ανόρεχτοι ηθοποιοί, ενώ η μόνη μικρή και ένοχη «απόλαυση» για κάποιους θεατές ίσως να είναι κάποιες σκηνές βίας, που στους περισσότερους θα έρθουν κατακέφαλα και ανεξήγητα, καθώς δεν ταιριάζουν με το υπόλοιπο συγκρατημένο και ντεμοντέ κλίμα της ταινίας.

Οι φαν του είδους θα βρουν στον «Άνθρωπο του Νοέμβρη» μια ταινία με ασταμάτητη δράση και ελάχιστες στιγμές ηρεμίας, μια πανέμορφη Olga Kurylenko, και μια πλοκή που τουλάχιστον δεν θα τους κάνει να κοιμηθούν ή να αποχωρήσουν από την αίθουσα. Οι υπόλοιποι αναρωτιόμαστε πότε η μαζικότερη βιομηχανία ταινιών θα αρχίσει να αγαπάει πραγματικά τον κινηματογράφο και θα προωθήσει τη δημιουργία ταινιών με ταυτότητα και προσωπικότητα.