Η Αίσθηση Του Έρωτα(2011)

(Perfect Sense) | Πρώτη προβολή: 26-04-2012

Το μόνο που θα σου πω είναι πως ο David Mackenzie έρχεται και ανοίγει τις κουρτίνες, σε βγάζει από τα σκοτάδια σου και σου λέει να κοιτάξεις στο φως.

Θα μπορούσε να είναι μια σπουδαία ταινία. Η προσκόλληση, όμως, σε έναν ποιητικό διδακτισμό, με κάτι off περιγραφές-κατηχήσεις της πρωταγωνίστριας, αποδυναμώνει το τελικό αποτέλεσμα. Και η όμορφη Έβα Γκριν παραμένει, εδώ που τα λέμε, ολίγον μονοδιάστατη στην εκφορά του συναισθήματος...

Μια ταινία ξεχωριστή, που ενδεχομένως σε αρκετούς μπορεί να φανεί ψευτορομαντική ή γλυκανάλατη, αλλά προσωπικά την απόλαυσα και την άφησα να με ταξιδέψει.

Με δύο ερμηνείες μάλλον off beat (αλλά πάντως δεν χορταίνω να βλέπω την Εύα Γκριν), ενδεχομένως κατά παραγγελία από Γκριν και ΜακΓκρέγκορ, την αίσθηση του υπόγειου θρίλερ να υποφόσκει όπως σε όλα του σχεδόν τα φιλμ, θα σε ικανοποιήσει αφηγηματικά με την συναισθηματική της (αν και αμέτοχη) ματιά, τον άμεσο τρόπο κινηματογράφησης και συνταιριασμού της θλίψης με την απώλεια της οσμής, της βουλιμίας με την απώλεια της γεύσης, την οργή με την απώλεια της ακοής και την αγάπη με την απώλεια της όρασης.

Αναμφισβήτητα μία ταινία που δεν πρόκειται να αρέσει σε όλους, εξ' ίσου αναμφισβήτητα όμως μοναδική σαν αποτύπωμα όταν της αφεθείς.

Άκρως ενδιαφέρουσα ταινία, ένα αισθηματικό δράμα με φόντο την καταστροφή του κόσμου όπως τον ξέρουμε.

Ατμοσφαιρική αλλά όχι απόλυτα ολοκληρωμένη απόπειρα συνένωσης ερωτικής ιστορίας και μελλοντολογικής αλληγορίας.

Το Perfect Sense είναι σίγουρα μια αξιοπρόσεκτη ταινία, αλλά όχι τόσο από την αισθηματική / ερωτική της οπτική όσο από την δραματική / ανθρωπολογική. Έχει ενδιαφέρουσες αλλά όχι αξιομνημόνευτες ερμηνείες, ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη πλοκή και μερικές «περίεργες» σκηνοθετικές επιλογές. Είναι μια ταινία που σίγουρα αξίζει να της δώσετε μια ευκαιρία.

Το τελικό αποτέλεσμα παρά την σημαντική υποστήριξη του δημιουργού στα θέματα των σκηνικών, του φωτισμού και των λήψεων κινείται στα όρια μιας ενδιαφέρουσας τηλεοπτικής ταινίας.

Η ταινία δεν στερείται έντασης, κάθε άλλο. Ο Μακένζι τρέχει την κάμερα, κόβει έξυπνα, τολμά με τον ήχο, κινηματογραφεί τους ηθοποιούς του στα κόκκινα. Κάτι όμως φρενάρει την τελική απογείωση. Δεν υπάρχει αυτή η μαγική στιγμή που αναγάγει μία καλή ταινία σε μία σπουδαία ταινία.

Παρά τις έντιμες προσπάθειες και την καλή θεωρητική χρήση των σκηνοθετικών τεχνικών, ο Mackenzie δεν καταφέρνει να παραδώσει το αποτέλεσμα που ίσως ο ίδιος περίμενε. Η ιδέα δύο ερωτευμένων κυνικών ανθρώπων λίγο πριν το τέλος φαντάζει γοητευτική αλλά η ψυχρή και illustration προσέγγιση του θέματος μάλλον αποτρέπει τον θεατή από το να εμπλακεί συναισθηματικά με την ταινία.

Το εγχείρημα του Βρετανού σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μακένζι σκοντάφτει σοβαρά πάνω στον μόνιμο ζόφο της Έβα Γκριν και στην αδικαιολόγητη αποστασιοποίηση του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, οι οποίοι ακυρώνουν τον προσδοκώμενο λυρισμό.

Είναι μια ιδέα που το σενάριο του Δανού Κιμ Φουπζ Αάκεσον δεν καταφέρνει να της δώσει μια πειστική, σοβαρή μορφή ούτε στην πλοκή ούτε στην ουσία της και ο Ντέιβιντ Μακένζι που μας έδωσε το πολύ ενδιαφέρον Νεαρός Αδάμ (και το συμπαθές Ημερολόγιο ενός Ρομαντικού Ηδονοβλεψία) αδυνατεί να το σώσει, παρά τον ατμοσφαιρικό, ελεγειακό τόνο που καταφέρνει παρέα με τον φωτογράφο του και τη μουσική επένδυση.

Χωρίς την έξοδο κινδύνου του χαβαλέ και του «φάτε μάτια ψάρια» που συνήθως προσφέρει μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή... καταστροφολογίας, αυτό το κατά φαντασίαν αλληγορικό, «κουλτούρα να φύγουμε», υπαρξιακό δράμα, γίνεται υποφερτό με το ζόρι.

Ένα ρομάντζο αναισθησίας που δεν αναφλέγεται ποτέ, σε κανένα του σημείο, αποσπώντας έτσι ως μοναδικό του τρόπαιο, την αδιαφορία του θεατή...