50/50(2011)

Με το "50/50" είναι σίγουρο πως θα γελάσετε και θα κλάψετε σε πολύ έντονο βαθμό. Αν αναλογιστείτε δε ότι είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, θα βγείτε από την κινηματογραφική αίθουσα με μια μεγάλη δόση αισιοδοξίας και μια πιο θετική στάση ζωής.

Δάκρυσα, γέλασα σε μια ταινία που οι γυναικείοι χαρακτήρες δε βρίσκονται ακριβώς στο θετικό πρόσημο.

Ο Λεβίν δεν προσπαθεί ποτέ να σε φέρει στη θέση του θεατή μιας χολιγουντιανής ταινίας που θα εκμεταλλευτεί τα συναισθήματά σου. Κυκλοφορεί μέσα σ' ένα ρεαλιστικό, καθημερινό σύμπαν ανθρώπων, ξεφεύγει από στενάχωρες παγίδες με το σαρκασμό της γνώσης ενός επερχόμενου θανάτου και «ντύνεται» με έξτρα χαρακτήρες άψογα σκιαγραφημένους και τόσο εύστοχα επιλεγμένους στο κάστινγκ.

Το «50/50» είναι μία κλασσική dramedy που μπατάρει αισθητά προς την κωμική της πλευρά, ενώ εμπνέεται από την προσωπική ιστορία του σεναριογράφου της, Will Reiser.

  Το 50/50, παρά το «βαρύ» θέμα της, δεν είναι μια δύσκολη ταινία. Είναι μια δραματική κομεντί που υποστηρίζει απόλυτα το είδος που αντιπροσωπεύει, γεμάτη νεαρούς ηθοποιούς που πλημμυρίζουν από ταλέντο και μια ιστορία τόσο ενδιαφέρουσα όσο και υπόγεια διδακτική.

Μια συμπαθητική δραματική κομεντί που προσπαθεί να αντιμετωπίσει ένα 'βαρύ' θέμα με χιούμορ και αισιοδοξία.

Έχουμε να κάνουμε με μια πολύ καλή ταινία, που διαφοροποιείται από τις κοινοτυπες του είδους.

Μπορεί λοιπόν να μην είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς, πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι είναι μια ταινία που βρίσκει το γέλιο ακόμα και στις πιο σκοτεινές γωνιές της ζωής ενός ανθρώπου, ενώ παράλληλα αγκαλιάζει και το δράμα χωρίς συγκομιδή δακρύων. Είναι ένα παράδειγμα για το πώς να μην τα χάσετε στις δύσκολες στιγμές και να πολεμήσετε, να είστε ο εαυτός σας ανεξάρτητα από το ποια μπορεί να είναι η εξέλιξη των προβλημάτων σας.

Γλυκούτσικη, ανθρώπινη, με καστ αιχμής, αλλά... πέραν τούτου ουδέν, η ιστορία ενός νεαρού καρκινοπαθούς ιδωμένη μέσα από το πρίσμα μιας απλά συμπαθούς χιουμοριστικής διάθεσης.

Ο σκηνοθέτης εμφυσά με φρεσκάδα και πρωτοτυπία το αντιδημοφιλές θέμα του, προσεγγίζοντας διεξοδικά, επιλεκτικά, λίγο συγκαταβατικά και ελάχιστα ακαδημαϊκά την καθιερωμένη μελοδραματική αφήγηση.

50/50 θα μπορούσε να είναι και η ετυμηγορία για το αν τελικά το αποτέλεσμα έχει τη δύναμη, την ειλικρίνεια και την φρεσκάδα για να μας επανασυστήσει κινηματογραφικά την «feel good τραγωδία» – ένα κινηματογραφικό είδος που μέχρι τώρα είχαν δεσμεύσει σε συγκεκριμένο φορμά κάποιες μελό σχέσεις στοργής. Οι προθέσεις του να πει κανείς δυνατά την λέξη «καρκίνος» φέρνοντάς την στα νεανικά του μέτρα είναι άριστες και αποδεικνύονται κάθε φορά που οι ατάκες πέφτουν κόντρα σ' αυτά που περιμένεις, όταν η καθαρόαιμη κωμική καφρίλα ή μια γήινη αμηχανία αντικαθιστά τα σοφά, πομπώδη λόγια που υπάρχουν μόνο στο σινεμά.

Με το ύφος μιας ανεξάρτητης ταινίας και το μείγμα τρυφερότητας-χοντράδας-γέλιων-δακρύων να πετυχαίνει τις περισσότερες φορές σωστά, το «50/50» παραμένει σταθερά συμπαθητικό, ακόμη κι όταν μοιάζει υπερβολικά αμήχανο, αλλά σχεδόν ποτέ δεν αποκτά την ένταση και την αμεσότητα που θα περίμενες από μια ιστορία που, πέρα από δραματική, είναι βασισμένη στην αληθινή εμπειρία του σεναριογράφου του.

Παρά τις ενδιαφέρουσες στιγμές αμήχανου ρεαλισμού, το στόρι λοξοδρομεί προς την κατεύθυνση του χλιαρού, αναληθοφανούς αισθηματικού δράματος ανάμεσα στον Άνταμ και την κοπέλα που τον υποστηρίζει ψυχολογικά.