Η Οργή Των Τιτάνων(2012)

(Wrath of the Titans) | 

Αν και καλύτερο από το προηγούμενο Clash of the Titans, το Wrath of the Titans δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την μετριότητα κυρίως λόγω της ελλιπούς ανάπτυξης των χαρακτήρων και των τυποποιημένων διαλόγων.

Πρόκειται, για μια θεαματική υπερπαραγωγή στην οποία μονομαχούν Θεοί (και ημίθεοι) και Τέρατα με την σούπερ-απεικόνιση των Ταρτάρων, να κερδίζει τις καλύτερες εντυπώσεις. Άλλωστε κι αυτό το μπλοκμπάστερ επενδύει στο θέαμα και την εντυπωσιακή εικόνα παρά στην μυθοπλαστική τεκμηρίωση της μυθολογικής αλήθειας ή του ιστορικού ρεαλισμού.

Το Wrath of the Titans είναι ελαφρώς καλύτερο από το Clash of the Titans για τον μοναδικό λόγο ότι είναι μικρότερο σε κάθε του χαρακτηριστικό. Μικρότερες απαιτήσεις, μικρότερες προσδοκίες, πολύ πιο ελαφριά ατμόσφαιρα, μικρότερο cast, και ένα 90λεπτο που περνάει ιδιαίτερα εύκολα αλλά χωρίς να μας προσφέρει κάτι πρωτόγνωρο, ούτε καν να καταφέρει να μας διασκεδάσει. Τουλάχιστον δε μας κούρασε...

Η «Οργή των Τιτάνων» είναι μια σφιχτοδεμένη περιπέτεια, ένα ποπ-κορν υπερθέαμα το οποίο θα κατά-ευχαριστηθείτε επί μεγάλης οθόνης.

στο σφιχτοδεμένο - περίπου 90 λεπτών διάρκειας - περιπετειάκι, δεν προσφέρει στους φανς του είδους, κάτι λιγότερο από όσα υπόσχεται, με άφησε στο τέλος όμως με το συναίσθημα, πως λέξεις όπως Όλυμπος, Θεοί και Τιτάνες, θα απουσιάσουν για καιρό στο εγγύς μέλλον από το φιλμικό λεξιλόγιο.

Για μια ακόμη φορά, θεοί και ημίθεοι είναι έρμαια ενός σεναρίου που παρακάμπτει βιαστικά τα πάθη τους για να προχωρήσει στο επόμενο θεαματικό «set piece» και, ομοίως, μιας σκηνοθεσίας που τους αντιμετωπίζει ως φιγούρες σ' ένα βιντεοπαιχνίδι με πολλαπλές πίστες προόδου.

Είναι ένα καλοσχεδιασμένο videogame με χαρακτήρες αδιάφορους και υπόθεση για μικρά παιδιά!

Η συνέχεια του «Clash of The Titans» δεν ξεφεύγει από τη μετριότητα μιας τυπικά θορυβώδους, εφετζίδικης περιπέτειας φαντασίας.

Πονηρή, γιατί πουλά ένα παντελώς αχρείαστο 3D, ώστε να τσεπώσει τα επιπλέον ευρώ που στοιχίζει το εισιτήριο των αντίστοιχων προβολών. Ανοησία, γιατί αυτή η «Οργή» αφήνει ενοχλητικά την εντύπωση μπάσταρδου γόνου των δύο τελευταίων κεφαλαίων του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Και αρπαχτή, γιατί ούτε στιγμή δεν καταφέρνει να κρύψει την καταχρηστική ύπαρξή του ως sequel.

Δυστυχώς, οι σκηνές δράσεις δεν απέχουν και πολύ μεταξύ τους και σε συνδυασμό με μια εκνευριστικά προβλέψιμη εξέλιξη, απορροφούν και τα τελευταία απομεινάρια ενδιαφέροντος.