Εξαιρετικά Δυνατά Και Απίστευτα Κοντά(2011)

(Extremely Loud & Incredibly Close) | 

Ο Στίβεν Ντάλντρι χειρίζεται το υλικό του με έναν ιδιαίτερο λυρισμό.

Πίσω από τον Daldry βρίσκεται η δημιουργική ομάδα του The Reader, Chris Menges (φωτογραφία) και Claire Simpson (μοντάζ), προσδίδοντας πόντους κομψότητας όσο και ισχυρής δραματουργίας στο αποτέλεσμα. Κυρίαρχα, ντελιριακά παρούσα η ελεγειακή μουσική σύνθεση του βιρτουόζου Alexandre Desplat.

Η ταινία κερδίζει τις εντυπώσεις καρέ- καρέ και επιβεβαιώνει τον σκηνοθέτη της, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά πώς να ελίσσεται, αλλάζοντας πορείες και τακτικές, γοητεύοντας πάντα τον θεατή.

Είναι μια εξαιρετική δουλειά, βαθιά διαισθητική (όπως πάντα) και συγκινητική.

Τρία αστεράκια για την πλανοθεσία, τη φωτογραφία και τις ερμηνείες, όχι για την άποψη.

Το Extremely Loud and Incredibly Close είναι ένα μελόδραμα που για να πετάξει το χαρακτηρισμό από πάνω του, φλυαρεί ασταμάτητα και άσκοπα, χάνοντας την ουσία. Το πρώτο και ειδικά το τελευταίο μισάωρο θα σας συγκινήσει και μάλιστα έντονα αλλά αυτό δε φτάνει.

Η ευαισθησία του Όσκαρ, που μισεί τη μάνα που επέζησε έναντι του χαμένου πατέρα του, τον οποίο λάτρευε, γίνεται μελοδραματικά υστερική. Η ταινία συνέρχεται μόνο όταν εμφανίζεται ο γηραιός κύριος, που προφανώς είναι ο παππούς του παιδιού και δεν μιλάει από επιλογή εδώ και χρόνια.

Ο Ντάλντρι μετατρέπει τον ήδη φορτωμένο σε δυστυχίες μυθιστορηματικό κόσμο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ σε μια μηχανή άντλησης δακρύων και εύκολων συμβολισμών, κάτω από την οποία κρύβεται ασφαλώς σκηνοθετικός επαγγελματισμός, μια θαυμάσια σιωπηλή ερμηνεία από τον Μαξ φον Σίντοφ, ένα πρώτης τάξεως ντεμπούτο στην ηθοποιία από τον πιτσιρίκο Τόμας Χορν και πιθανόν οι βάσεις για μια ειλικρινή και διεισδυτική κινηματογραφική ματιά σε μια από τις πραγματικά μεγάλες τραγωδίες της μοντέρνας Ιστορίας.

Όσα προβλήματα κι αν έχει το φιλμ - και έχει αρκετά, πέραν των προαναφερθέντων- είναι δύσκολο να το αντιπαθήσεις.

Βασισμένο στο υπέροχο βιβλίο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, το φιλμ δεν βρίσκει πάντα την ισορροπία ανάμεσα στην αληθινή συγκίνηση και τον εκβιαστικό μελοδραματισμό. Μερικοί εξαιρετικοί δεύτεροι ρόλοι –με προεξάρχοντα αυτόν του Μαξ φον Σίντοφ– σε αποζημιώνουν.

Κρίμα, γιατί από τον Στίβεν Ντάλντρι (Μπίλι Έλιοτ, οι Ώρες, περιμέναμε περισσότερα. Όχι ότι η ταινία δεν βλέπετε, αλλά γρήγορα τα καλά της στοιχεία εξαφανίζονται.

Ένα παιδί ψάχνει για απαντήσεις μετά την 11η Σεπτεμβρίου, σε ένα δράμα οσκαρικών φιλοδοξιών και βεβιασμένου συναισθήματος.

Η ταινία έχει καλές προθέσεις, αλλά κάτι σχετικά με το όλο πράγμα μοιάζει βεβιασμένο. Ο Daldry επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το σκηνικό της 9/11 για να μιλήσει για σημαντικά θέματα. Μερικές φορές, όμως, οι καλές προθέσεις δεν είναι αρκετές.

Άστοχη και παγερά αδιάφορη διασκευή ενός εξαιρετικά συγκινητικού, πρωτότυπου και ανήσυχου βιβλίου. Είσαι δεν είσαι μύστης του τελευταίου, ούτε χαμπάρι θα πάρεις από τους χαρακτήρες, ούτε το παράταιρο, τακτοποιημένο happy end θα χωνέψεις.