Underworld: Η Αναγέννηση(2012)

(Underworld: Awakening) | 

Μέσα σ΄ένα τόσο απόκοσμο σκηνικό, απολαμβάνουμε ένα υψηλού προφίλ και τεχνοτροπίας κινηματογραφικό ποίημα, σε ρυθμό μεταλλικής ροκ όπερας. Η αγωνία, οι συγκρούσεις και η κλιμακωτή κορύφωση, από τις ανατροπές της πλοκής κάνουν το φιλμ διαβολικά ελκυστικό, που δεν μπορείς να του αντισταθείς.

Συμπυκνωμένο σε λιγότερα από ογδόντα λεπτά, που η αδρεναλίνη βαράει κόκκινο και δίχως μακροσκελείς στιγμές διαλόγων (που στα παλαιότερα τεύχη, λογικά υπήρχαν για τις απαιτούμενες επεξηγήσεις) το Awakening, που υπογράφει το δίδυμο Marlind και Stein του άνευ ταυτότητος θρίλερ Shelter, φαντάζει τουλάχιστον τίμιο στην σχέση του με το κοινό του, που δεδομένα θα το τιμήσει. Όσα του υπόσχεται θα του τα αποδώσει, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο...

Ενδιάμεσα από κει που δε θυμάσαι τι γίνονταν, οι άνθρωποι έχουνε εκτελέσει, και αν καταλαβαίνεις καλά επαναεκτελέσει την "Εξολόθρευση", ένα ανελέητο κυνηγητό των λύκανς και των βαμπίρς, με μοναδικό σκοπό να επικεντρώσουνε τη προσοχή σου σε συγκεκριμένο κρυογενετικό θάλαμο που αρχίζει να λιώνει.

Τα μόλις 75 λεπτά διάρκεια καταφέρνουν να μη μας προκαλέσουν τη βαρεμάρα, αλλά είναι πραγματικά κρίμα το Underworld να έχει αυτή τη κατάντια.

Ιδιαίτερη ανάλυση για ένα b-movie που απευθύνεται σε συγκεκριμένο (έτοιμο) κοινό, δεν χρειάζεται... Μετά από ένα διάλειμμα στο μυθολογικό παρελθόν, η σειρά επιστρέφει σε ένα φουτουριστικό περιβάλλον, με μπόλικη βίαιη και στυλιζαρισμένη δράση και το γνωστό μπλε μεταλιζέ λουκ.

Αν το δαγκώνεις είναι με υφάκια ψιλορούφηγμα του Τσαρλς Ντανς, τα ομάδας ρέζους βήτα αρσενικά του κοπαδιού, την προβλεπτή αιμομιξία χαρακτήρων και μοτίβων déjà vu, ενώ και τα ημικοφτερά σαγόνια δίχως φιοριτούρες μπούρου μπούρου δεν σου αφήνουν πιπιλιές.

Εντυπωσιακή στις σκηνές δράσης και ακαταμάχητη μέσα στο στενό σκούρο κοστούμι της, η Μπέκινσεϊλ παραμένει ωστόσο και η μοναδική ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια σε μια ταινία κουραστικά επαναλαμβανόμενου θεάματος, ασυνάρτητης σε σημεία πλοκής και παντελούς απουσίας δραματουργικού ενδιαφέροντος.

Απλά, άλλη μια ποπκορνίστικη ταινία με splatter στοιχεία και τρόμο! Έχοντας ήδη βγάλει άλλες τρεις ταινίες της σειράς, μήπως το εξαντλήσαμε λίγο το θέμα; Λίγο;

Το ερώτημα είναι ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι του. Να μείνει συνεπές στο saga του «Underworld», τόσο ώστε να μην προδώσει τους φανατικούς θαυμαστές του; Ή να αναπαράγει μια δοκιμασμένη συνταγή από φόβο μήπως ένα νέο συστατικό αποβεί καταστρεπτικό; Το φιλμ των Μανς Μάρλιντ και Μπιορν Στάιν επιλέγει τη δεύτερη οδό, καθώς η καλώς εννοούμενη συνέπεια δεν σημαίνει απαραίτητα επανάληψη. Εδώ, όμως, όλα μοιάζουν απλά με μια καλά χορογραφημένη ανακύκλωση.

Όλα καλά κι ακριβά όσα παρακολουθούμε, αλλά χωρίς δόση συναισθήματος, αγωνίας, χαρακτήρων. Απλά προσπαθούμε το gore να είναι περισσότερο, τα τέρατα τρομακτικότερα και η δυσκολία μια πίστα παραπάνω.