Στενά Περιθώρια(2012)

(Man on a Ledge) | 

Από άποψη σκηνοθεσίας έχει γίνει μια εξαιρετική δουλειά, καθώς δεδομένου ότι ο ήρωας καθόλη τη διάρκεια του έργου βρίσκεται πάνω σε ένα κτίριο, η επιλογή των πλάνων έπρεπε να είναι έξυπνη προκειμένου να μην βαρεθεί το κοινό. Κάτι που ο Asger Leth πέτυχε σε άψογο βαθμό, με εναλλαγές μακρινών και κοντινών πλάνων από πολλές διαφορετικές γωνίες, παίζοντας και με το "vertigo effect" με πλάνα που βλέπουν στο κενό. Οι ερμηνείες τέλος, είναι όλες αυτές που πρέπει.

Ως ντεμπούτο στο είδος του αστυνομικού θρίλερ, έχει διαβολικό ρυθμό, ανατροπές και δράση που κόβει την ανάσα, ενώ κρατά τα στάνταρντ της καθαρής διασκέδασης και του σασπένς σε υψηλά επίπεδα.

Πράγματι είναι έξυπνη, είναι πολύπλοκη, απαιτεί την συγκέντρωση του θεατή, άλλα αδυνατεί να την κεντρίσει στο έπακρο. Με τα χαρακτηριστικά που έχει, άνετα θα μπορούσε να είναι ένα δυνατό θρίλερ με μυστηριώδεις χαρακτήρες και άγνωστο τέλος. Όμως αναλώνεται υπερβολικά στο κομμάτι της περιπέτειας και της δράσης, κάτι που στο συγκεκριμένο στόρι δεν θα ταίριαζε.

Είναι μια πολύ καλή επιλογή για μια χαλαρή ταινία, χωρίς να γινεται κουραστική και με 2-3 ενδιαφέρουσες ανατροπές.

Το Man on a Ledge είναι μια ωραία ταινιούλα με πολλά και βασικά ελαττώματα που δε του επιτρέπουν να ξεχωρίσει. Ένα ενδιαφέρον σενάριο δεν είναι αρκετό όταν έχεις κακή σκηνοθεσία και ακόμα χειρότερο πρωταγωνιστή.

Η ίδια ταινία φτιαγμένη πριν από τρεις δεκαετίες, με έναν Bruce Willis στον κεντρικό ρόλο και από τα χέρια του Joel Schumacher - που η φρενήρης λογική του στο Phone Booth, δηλώνει παρούσα σε κάθε πλάνο του Ledge - θα ήταν μέχρι τα τώρα ιστορική. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για την περίπτωση του Δανέζικης καταγωγής και άπειρου Asger Leth, που ναι μεν ζαλίζει με τα ιλιγγιώδη πλάνα του από την ταράτσα του ιστορικού Hotel, θεματικά όμως τα κάνει ψιλομαντάρα, με τις ευκολίες που παλεύει να μπαλώσει τις απιθανότητες.

Ούτε ακριβώς προβλέψιμο ούτε με φοβερές ανατροπές και με ένα τέλος που «προσγειώνει» τη δράση από την στρατηγική και τεχνολογία στην σώμα με σώμα, ψυχή με ψυχή αντιπαράθεση, το φιλμ είναι σκέτη απόλαυση, η καλή εκδοχή της διασκέδασης όπως ήξερε παλιά το Χόλιγουντ να παράγει. Και είναι σινεμά, όχι τηλεταινία. Οι σκηνές λήψης στο γείσο και το μοντάζ τους, εξαιρετική δουλειά.

Ένα θριλεράκι που παρακολουθείται ευχάριστα, χωρίς όμως να αντέχει σε ιδιαίτερη ανάλυση...

Έχοντας κάψει όλη την περιορισμένη του εφευρετικότητα στο καλησπέρα σας, ο Leth ακολουθεί τις βουτιές του σεναριογράφου του στην κοινότοπη προβλεψιμότητα, σα σκυλάκι που κυνηγάει το λαστιχένιο τόπι του, και προκαλώντας τους νόμους της φυσικής, σού αποκαλύπτει τις προφανείς ανατροπές του, σα να ξεθάβει θησαυρό στο βουνό απ' τα κλισέ.

Οι άνδρες της ΕΜΑΚ επικροτούν το εν γένει άπτωτο ρυθμού, γίνε «Δεσμώτης του Ιλίγγου» στις σασπένς κυριολεξίας λήψεις σε έδαφος/αέρα/περβάζι αλμάτων, αλλά είναι στο κενό: το βενιαμίν και mamacita αστεϊστικό φλερταριστό ντούο ληστών, ζιργκόν πλευρές περσόνων των δύο Εντ (Χάρις και Μπερνς), η διανομή του ανάξιου Γουέρθινγκτον, της Μπανκς κόντρα, της Σέτζγουικ παρωδία (που βγάζουν όλοι μάτια αντί καράτια), ενώ όψιμα η ίντριγκα στην τσίτα διαφθοράς golden boy και αντρών της U.S. ΕΛ.ΑΣ σπάει τα μούτρα της.

Αστυνομική περιπέτεια που βασίζεται σε όχι περισσότερες από δύο έξυπνες ανατροπές, αλλά διατηρεί έναν σοβαροφανή τόνο από την αρχή μέχρι το αστείο φινάλε, σαν να θέλει να πείσει τον θεατή πως ανακαλύπτει την πυρίτιδα του τετράπτυχου διαφθορά-εκδίκηση-ληστεία-μεσολάβηση, όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά.