Ο Δρόμος του Χρήματος(2011)

(Margin Call) | Πρώτη προβολή: 15-12-2011

Ένα φιλμ που συνδυάζει την κοινωνική διεισδυτικότητα του προ διετίας "UP IN THE AIR" και την πολιτική σαφήνεια του κλασσικού "ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ".

Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες τελευταία, με καταιγιστικό ρυθμό, μοναδικό cast ηθοποιών και υπέροχη ατμόσφαιρα.

Κατά ένα μέρος θρίλερ, κατά ένα μέρος μελέτη χαρακτήρων και κατά ένα μέρος κατηγορητήριο για την ανεξέλεγκτη απληστία στο σημερινό οικονομικό σύστημα, το Margin Call αποτελεί ένα δυνατό δράμα που μιλάει έξυπνα για την εποχή που ζούμε. Μη το χάσετε.

Διαυγής ματιά στο ξεκίνημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης μέσα από ένα σφιχτοδεμένο και άψογα ερμηνευμένο δράμα το οποίο αποτελεί ελπιδοφόρο σεναριακό και σκηνοθετικό ντεμπούτο.

Πρόκειται ξεκάθαρα για ένα καλό δράμα χαρακτήρων, έστω κι αν αυτοί μένουν ανολοκλήρωτοι στη σπουδή τους. Δεν είναι η καλύτερη ταινία σχετικά με την οικονομική κρίση της Αμερικής, αλλά κινείται σε σωστά μονοπάτια.

Ο Chandor δεν πέφτει στην λούμπα του να καταγγείλει τα πάντα και να καταφύγει σε εύκολες λύσεις, αλλά αξιοποιεί το κάστ του και βήμα-βήμα χτίζει την ταινία του, φτιάχνοντας ένα απειλητικό κλίμα μόνο από τους διαλόγους του. Μέσα στην ταινία ακούγονται αλήθειες για τα οικονομικά που «τρομάζουν» με τον κυνισμό τους και αν είχαμε ένα πιο ξεκάθαρο φινάλε σίγουρα θα μιλούσαμε για μια ακόμα καλύτερη ταινία.

Είναι μια εντυπωσιακή ταινία, ένα αναπάντεχο ντεμπούτο ενός νέου δημιουργού, που κατάφερε όχι μόνο να συγκεντρώσει αλλά και να πάρει ότι καλύτερο έχουν να δώσουν οι A-class ηθοποιοί του. Τα μειονεκτήματα υπαρκτά αλλά και κάπως υποκειμενικά.

Κλειστοφοβικό, γεμάτο ένταση με τον τρόπο ενός έργου του Ντέιβιντ Μάμετ, αλλά και αποκαλυπτικό στον τρόπο που η Wall Street εκμεταλλεύτηκε ως την τελευταία στιγμή την απληστία, την αφέλεια, την τυφλή εμπιστοσύνη όλων μας, το φιλμ είναι σχεδόν επώδυνα αληθινό.

Αμφιταλαντεύεται μεταξύ του παλιού σινεμά της αμερικανικής καταγγελίας και την τηλεταινία νέας κοπής.

Το θέμα είναι ευαίσθητο και ο J.C. Chandor ήθελε να γυρίσει το δικό του «Glengarry Glen Ross» (ή έστω μια ταινία σαν το «Boiler Room»). Του λείπει όμως το βάθος και ο τρόπος για να προσεγγίσει το θέμα μέσα στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Με αξιόλογους ηθοποιούς, ρεαλιστικούς διαλόγους και αποφυγή της μονοδιάστατης διάκρισης 'καλού και κακού', η ταινία του Τζέι Σι Τσάντορ έχει αξία ως μια αληθοφανής ματιά στο παρασκήνιο γεγονότων που σημάδεψαν τον κόσμο μας. Ωστόσο κάτι λείπει, ίσως η αμεσότητα ενός ντοκυμαντέρ που θα μας αποκάλυπτε κάτι καινούριο, οι κοφτεροί διάλογοι ενός Μάμετ, ή η έμπνευση που θα το μετέτρεπε σε μια αξιομνημόνευτη κινηματογραφική εμπειρία.