Ο Κος Πόπερ Και Οι Πιγκουΐνοι Του(2011)

(Mr. Popper's Penguins) | Πρώτη προβολή: 07-07-2011

Η έξυπνη σεναριακή ιδέα, το εύκολο αλλά ευτυχισμένο φινάλε (το οποίο χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ, πιστέψτε με) και το ταλέντο του Τζιμ Κάρει είναι η σίγουρη εγγύηση για μια διασκεδαστική έξοδο με την οικογένειά σας.

Μιάμιση ώρα που περνάει ευχάριστα για τους μικρούς κυρίως φίλους, οι οποίοι αν αγαπούν τους πιγκουίνους, δε θα χορταίνουν να τους βλέπουν στην οθόνη. Για τους μεγάλους, η ταινία δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις, μιας και το σενάριο είναι προβλέψιμο και από την αρχή καταλαβαίνεις που πρόκειται να σε πάει και μάλιστα, μέσα από ποια σειρά καταστάσεων.

Με μια ιστορία που θέλει να είναι «μαγικά» τρυφερή, αλλά καταλήγει απλοϊκά γλυκερή, με τον πρωταγωνιστή της να προσπαθεί πάση θυσία να αναμετρηθεί σε χαριτωμενιές με τους πιγκουίνους και μια σκηνοθεσία δίχως καμιά έμπνευση, το φιλμ είναι απλά κρύο και βαρετό.

Η ιστορία (κακός οικογενειάρχης δένεται με άκυρο ζώο/πρόσωπο και μετατρέπεται σε καλό οικογενειάρχη) είναι τόσο γνωστή που πρέπει να διασκευαστεί σε λαϊκό παραμύθι, ενώ οι καλές στιγμές του Τζιμ Κάρεϊ είναι μετρημένες στα δάχτυλα, κάνοντας ακόμη και τους ημι-ψηφιακούς πιγκουίνους να φαίνονται πιο αστείοι.

Ο Jim Carrey δεν είναι σε κάποια εντυπωσιακή φόρμα, αλλά είναι καλύτερος από κάποιους που βαριέσαι να βλέπεις μπροστά σου. Μαζί με τους μικρούς πιγκουίνους, προσφέρουν κάποια έξυπνα αστεία, όχι τίποτα το φοβερό, αλλά σου ξεφεύγει κάποιο γελάκι μαζί με αυτό των παιδιών σου.

Τυποποιημένος Κάρεϊ, σε ταινία που επαναλαμβάνει έναν χιλιοφορεμένο χαρακτήρα.