X-Men: Η Πρώτη Γενιά(2011)

(X-Men: First Class) | Πρώτη προβολή: 09-06-2011

Ουσία κι ερμηνείες για το ενήλικο κοινό, νεαρούς υπερήρωες σε διαδρομή ενηλικίωσης, μάχες με τυφώνες τσέπης, λέιζερ λάμψεις, μαγνητικά πεδία για τους θιασώτες του fun, σέξι γυναίκες για τ αγόρια, γοητευτικούς άντρες για τα κορίτσια (ή και το ανάποδο αν προτιμάτε), θριαμβευτικά set και κοστούμια για τους λάτρεις του design porn, σινεφίλ αναφορές για τους υποψιασμένους, χιούμορ, έξυπνες καταστάσεις και αμείωτο σεναριακό ενδιαφέρον για τους πάντες.

Τι είναι αυτό που κάνει το «X-men: First class» τόσο πετυχημένο; Πρώτον, η ταινία ξεκινά την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ξεδιπλώνει την ιστορία της εντός της δεκαετίας του 1960. Η αίσθηση του ιστορικού αυτού πλαισίου την καθιστά πιο αληθινή, πειστική και ενδιαφέρουσα. Δίνει, με άλλα λόγια, έμφαση τόσο στο φανταστικό στοιχείο όσο και στην πραγματικότητα.

To σενάριο είναι απρόσμενα καλό, γερό και πυκνογραμμένο, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον έχοντας όμως ένα ψεγάδι: ενώ αναλύει σε βάθος τους δύο βασικούς χαρακτήρες, αφήνει σχεδόν ανέγγιχτους όλους τους υπόλοιπους, ακόμα και αυτούς των κακών με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να δημιουργήσει αρκετά έντονο αίσθημα κινδύνου. Είναι λογικό βέβαια, αφού το καστ είναι ατελείωτο και η διάρκεια περιορισμένη, αλλά έπρεπε να δώσουν λίγο περισσότερο βάρος και στους υπόλοιπους χαρακτήρες.

Μια αν μη τι άλλο ολοκληρωμένη ταινία στο είδος της, που θα ικανοποιήσει τους πάντες.

Και η ταινία λειτουργεί μια χαρά στη φαντασία της, με ισορροπημένη χρήση του μοντάζ και της σκηνογραφίας που αρέσει στον Σίνγκερ (κλασική, classy, λίγο κιουμπρικική) και, για να μην ξεχνιόμαστε, με μια αίσθηση καλοκαιρινής περιπέτειας για μεγάλα, και σαφώς πιο σκεπτόμενα παιδιά. Η δράση και τα εφέ δεν φτάνουν στα επίπεδα των πρώτων δυο ταινιών, αλλά οι χαρακτήρες είναι στην πλειονότητά τους θαυμάσιοι.

Character-based, καλύτερο από Χ-1, πιο κοντά στο Χ-2 (αλλά όχι τόσο καλό όσο αυτό) και με καλή συνοχή. Αν και με τίποτα δεν ξεπερνά το πόσο ωραία κύλαγε το 2ο.

Για μια ταινία, ωστόσο, η οποία είχε εν τη γενέσει της το διπλό στόχο να αποσαφηνίσει από τη μία τους λόγους για τους οποίους οι κάποτε αδελφικοί φίλοι Charles και Erik κατέληξαν σε αντίπαλα στρατόπεδα και να ξανακερδίσει από την άλλη την εμπιστοσύνη των απανταχού fans των «X-Men» στο franchise, το «X-Men First Class» πετυχαίνει jack-pot! Και, μάλιστα, χωρίς καν να καταφύγει στον βραχνά του 3D!

Μια ταινία της εταιρίας και όχι του σκηνοθέτη, ένα blockbuster που δε προσπαθεί καν να πάρει ρίσκα και του αρκεί να ικανοποιήσει του κομικάδες και όχι να αποτελέσει μια ανεξάρτητη ταινία.

Έχουμε μια καλοσκηνοθετημένη ταινία δράσης, αλλά δεν έχουμε μια ταινία που να σκάβει πιο εσωτερικά. Ο Vaughn αντιμετωπίζει το φιλμικό του πεδίο ως μια αίθουσα χορού βαλς κι εναλλάσσει τις σκηνές του σαν να επικεντρώνεται από ζευγάρι σε ζευγάρι. Ο τέλειος ρυθμός για μια ταινία που θέλει να σε κρατήσει όρθιο. Όμως, ο Bryan Singer είναι αυτός που έχτισε τους χαρακτήρες κι ενώ εδώ βρίσκονται στο ουσιαστικό χρονικά χτίσιμο τους, πιάνονται στο ελάχιστο. Μαζί με αυτό, δεν ανανεώνεται ούτε ο κεντρικός προβληματισμός των X-Men και η ταινία χάνει δυναμική αν θεαθεί ξέχωρα της σειράς. Πολύ κακό για το τίποτα, θα μου πείτε, αφού το φιλμ ικανοποιεί άπαντες και κάποιους, μάλιστα, πολύ.

Οι σκηνές δράσης, έξοχα ενορχηστρωμένες, έχουν μια καθαρότητα γραφής, μια περιγραφική διαύγεια που ταιριάζει στην συνολική προσέγγιση. Εξαίρετοι στους ρόλους τους ο James McAvoy ως γοητευτικός και νοήμων καθηγητής, ο Michael Fassbender ως εγκλωβισμένος στα πάθος της εκδίκησης Μαγκνίτο και η Jennifer Lawrence ως Ρέιβεν / Μυστίκ που εγγράφει την σταδιακή αποδοχή του εαυτού της. Οι φανατικοί φίλοι των κόμικς μπορεί να συγχυστούν από το κολάζ ηρώων και ετεροχρονισμών προκειμένου να βγει μια σύνοψη της μυθολογίας (αλλιώς θα είχαμε μια ολόκληρη τηλεοπτική σειρά), αλλά η ανάδειξη των νοημάτων δικαιώνουν το αποτέλεσμα.

Η ακριβή υπερπαραγωγή της 20th Century Fox ($160 εκατομμυρίων) χρησιμοποιεί με μέτρο την δημιουργική φαντασία των οπτικών εφέ και δημιουργεί ένα φιλμ περισσότερο χαρακτήρων παρά δράσης, στη μεγαλύτερη διάρκειά του.

Είθισται, όταν γυρίζεις ένα νέο μέρος από μια σειρά ταινιών, να έχεις ως στόχο να το κάνεις καλύτερο από το προηγούμενο και εδώ είναι που αποτυγχάνει η «Νέα Γενιά» των X-Men. Διότι, αν και μπλέκει με εύστοχο τρόπο κάποια πραγματικά ιστορικά γεγονότα με τις πρώτες μάχες που χρειάστηκε ποτέ να δώσουν οι μεταλλαγμένοι, στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας καταλήγεις να βλέπεις μια από τα ίδια.