127 Ώρες(2010)

(127 Hours) | Πρώτη προβολή: 03-02-2011

Η ταινία, με αρκετά σκηνοθετικά τρικ, αρκετές δόσεις αδρεναλίνης και αρκετές εναλλαγές πλάνων άλλοτε θυμίζει "one man show" και άλλοτε βίντεο κλιπ. Αν και από μόνο του το γεγονός της "πραγματικής ιστορίας" εκμαιεύει τα συναισθήματα, η ταινία καταφέρνει να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο και τις αισθήσεις σε έξαρση.

Ο Μπόιλ κάνει πάρτι με όλους τους πιθανούς τρόπους που μπορεί να αποτυπώσει τον δεσπόζοντα χώρο και την κατάρρευση του Ράλστον. Είναι μοναδικός να συνθέτει μια ταινία σε ένα στυλ που τέμνει το ντοκιμαντέρ με το βιντεοκλίπ, χωρίς να χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του στους χαρακτήρες - εδώ, τον ένα χαρακτήρα.

Το 127 Hours είναι το δίχως άλλο η καλύτερη δουλειά του Danny Boyle μέχρι σήμερα. Η πορεία προς τον καθαρτήριο επίλογο είναι συχνά δυσβάσταχτη και οι θεατές με αδύναμα στομάχια θα δεινοπαθήσουν. Αξίζει τον κόπο όμως. Σε μια περίοδο που το μέσο κατά κανόνα αναπαράγει εαυτόν και η θεματική και δημιουργική ανακύκλωση δίνει και παίρνει, οι έντονες φιλμικές εμπειρίες σπανίζουν. Και το 127 Hours είναι μια τέτοια!

Ο σκηνοθέτης Danny Boyle, είναι αρκετά έμπειρος ώστε να μην αφήσει την ταινία να μετατραπεί σε ένα άσχημο μελόδραμα. Με πολύ έξυπνη σκηνοθεσία, πολύ πρωτότυπα πλάνα και απίστευτη μουσική επένδυση, έδωσε ό,τι καλύτερο μπορούσε σε μία τέτοιου είδους ταινία.

Οκ... δεν ενθουσιάστηκα (ίσως να φταίνε και οι «μεγάλες προσδοκίες»), αλλά τελικά μου άρεσε πολύ. Κι όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο μου αρέσει.

Χάρη στην πάντα εξαιρετική σκηνοθεσία και μοντάζ των Boyle και Harris, η ταινία στη μεγαλύτερη διάρκειά της είναι απίστευτα διασκεδαστική, έντονη, γρήγορη, δυνατή με πανέξυπνες αλλαγές ρυθμού και διάθεσης ώστε να μη κουράζει. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εξαιρετική μουσική του υποψήφιου για Όσκαρ, A.R. Rahman, το ανατριχιαστικά υπνωτιστικό τραγούδι της Dido που μας θυμίζει λίγο το θρίαμβο της Annie Lennox με το Into The West, και την εξαιρετική ερμηνεία του (αχώνευτου μεν, ταλαντούχου δε) James Franco συμπληρώνουν μια από τις πιο γεμάτες κινηματογραφικά ταινίες της χρονιάς.

Σπιντάτη ταινία επιβίωσης από έναν βιρτουόζο κινηματογραφιστή που "κεντά" τα βιολογικά όρια.

Μια προσπάθεια αξιοπρεπής σε όλα τα επίπεδα, που πολλοί δεν θα αγαπήσουν λόγω του θέματος της. Πάντως, ως προσωπικό στοίχημα του σκηνοθέτη, αυτός είναι που αναδεικνύεται κάτι παραπάνω από νικητής.

Πολύ σοφά ο αγαπητός Άγγλος, αφήνει για λίγο στην άκρη τον σκηνοθετικό του πλουραλισμό, αγνοεί διακριτικά το υπέροχο άγριο τοπίο και εστιάζει στον πρωταγωνιστή του. Γιατί ο Boyle δείχνει να έχει μελετήσει πολύ σωστά τον χαρακτήρα του Ralston. Ρεαλιστής, με χιούμορ, αισιοδοξία και με πάρα πολύ δύναμη μέσα του, γι αυτό και γυρνά την πλάτη στην γραφική μπέρτα του ήρωα, που ίσως να του φορούσε ένας Αμερικανός σκηνοθέτης.

Ο Μπόιλ δοκίμασε μία συνταγή, που σε άλλων σκηνοθετών τα χέρια αν είχε πέσει μπορεί να είχε καταστροφικά αποτελέσματα, και κατά την γνώμη μας του πέτυχε και κατάφερε μάλιστα να διασκεδάσει και με το παραπάνω τις εντυπώσεις.

Οι «127 ώρες» αποτελούν μια ιδιαίτερη ταινία, που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητη, αλλά δεν μένει αξέχαστη όπως ενδεχομένως να μπορούσε...

Μιλώντας για αρτιότητα, η φωτογραφία, το μοντάζ, ο ήχος, η μουσική, τα σκηνοθετικά τρυκ και η ερμηνεία του James Franco κρατούν πολύ ψηλά τη σημαία. Εδώ, όμως, τίθεται θέμα αλλοίωσης του ρεαλισμού σε μια εν γένει καθηλωτική ιστορία. Ο κινηματογράφος γίνεται πολέμιος του συναισθήματος κι εμείς παρακολουθούμε την τραγική ιστορία του ορειβάτη με την ελπίδα να πάθει κάτι το ακόμα χειρότερο για να απεγκλωβιστεί το ισχνό σενάριο.

Το 127 Hours είναι ταινία μέσης διάρκειας, μοιάζει εντούτοις μακροσκελής, δεδομένου της φύσης του χαρακτήρα και της δομής της ιστορίας, η οποία κολλάει κι αυτή μαζί με τον ήρωα στα έγκατα της γης. Γίνεται αισθητό ότι της λείπει η εξέλιξη, ειδικότερα δε όταν ο Boyle προδίδεται από την αδυναμία να περιορίσει την καλλιτεχνική του αδρεναλίνη, ή τουλάχιστον να την αξιοποιήσει, να την κατανείμει πιο αποτελεσματικά.