Με Αγάπη, Ρόζι(2014)

(Love, Rosie) | Πρώτη προβολή: 05-02-2015

Αξίζει τον κόπο μόνο και μόνο για την υπέροχη Λίλι Κόλινς. Αν θέλετε να δείτε μια ανάλαφρη νεανική ρομαντική κομεντί αυτή είναι σίγουρα η καλύτερη επιλογή για το είδος.

Ο Sam Claflin και η Lily Collins χαρίζουν στη μεγάλη οθόνη την εξαιρετική τους χημεία, σε μια ιστορία που παρόλα τα μελοδραματικά κλισέ και την τετριμμένη ιστορία της, θα καταφέρει να συγκινήσει και να ευχαριστήσει τους chick – flickάδες.

Μια ταινία για την αληθινή αγάπη και συγχρόνως την αληθινή ευτυχία, την οποία ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσει κανείς.

Η ταινία «Με Αγάπη, Ρόζι» είναι μια συγκινητική όσο και αυθάδης, ρομαντική, καυστική κομεντί που δεν διστάζει να μας ρωτήσει ευθέως: Μπορούμε τελικά να έχουμε περισσότερες από μια αληθινές αγάπες κατά τη διάρκεια της ζωής μας;

Όχι κάτι ιδιαίτερο, αλλά θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του είδους.

Όχι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, ούτε και κάτι που μας απώθησε πάντως...

Η ταινία έχει κάτι από το «Όταν ο Χάρι γνώρισε την Σάλι», κάτι από το «Μια κάποια εκπαίδευση», κάτι από το «Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία». Αυτό που δυστυχώς δεν έχει είναι δική της ταυτότητα.

Ιδανικό date movie, που το ασθενές φύλο, τα αυτοκολλητάκια και οι μικρότερες ηλικίες (που δε λιώνουν για το σινεμά ως υψηλή τέχνη) θα λατρέψουν.

Το πρόβλημα είναι πως μέσα σε 102 λεπτά η ταινία προσπαθεί να καλύψει ένα χρονικό πλαίσιο δωδεκαετίας, με αποτέλεσμα να συμπυκνώνει βεβιασμένα τις εμπειρίες μίας ζωής και να χάνει ρυθμό.

Ίσως όσοι είναι αθεράπευτα ρομαντικοί με το είδος και προσπερνούν οποιαδήποτε κατάργηση της λογικής να βρουν εδώ μια συμπαθητική rom-com ή ένα ιδανικό date movie για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αν όμως δεν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία τότε θα νιώσετε σαν να παρακολουθείτε ρομάντζο του Σούπερ Κατερίνα επί της οθόνης.

Αρχετυπική και ακίνδυνη κομεντί, η οποία προορίζεται περισσότερο για οικιακή κατανάλωση, όταν δεν υπάρχει κάτι καλύτερο στον ορίζοντα και δεν υπάρχει διάθεση για κάτι που να ξεπερνά το ανάλαφρο.

Δύο φίλοι που τα φτιάχνουν με λάθος ανθρώπους, παντρεύονται τους λάθος ανθρώπους και κάνουν μωρά με τους λάθος ανθρώπους. Αλλά η αληθινή αγάπη βρίσκει πάντα τον τρόπο, όχι; Στο κακό σινεμά, ναι!

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Ντίτερ, με καριέρα ως τώρα σε μετριότατες γερμανικές παιδικές ταινίες, χρησιμοποιεί ομολογουμένως φωτογενέστατα ντεκόρ, μεταξύ γραφικής Ιρλανδίας και κοσμοπολίτικης Αμερικής κι επενδύει σε μια δεκάδα ποπ άνθεμς που βρίσκουν τον θεατή να σιγοτραγουδάει στη θέση του και σ' ένα όμορφο και φρέσκο πρωταγωνιστικό δίδυμο. Αλλά αυτή είναι και η μόνη φρεσκάδα της ταινίας, που μοιάζει βγαλμένη από το χρονοντούλαπο της αντιφεμινιστικής ιστορίας, κωρίς καν να έχει πλάκα.

Το κυριότερο είναι ότι ενώ οι κομεντί-δραμεντί κάνουν τα τελευταία χρόνια μια προσπάθεια να ξεφύγουν από την καταραμένη συνταγή που τους έχει βγάλει το όνομα, η συγκεκριμένη είναι κόπια όλων των «αμαρτωλών» κοινοτυπιών που θέλαμε να αποφύγουμε.

Τραβηγμένη από τα μαλλιά και αφελής μέχρι (ενήλικου ) θανάτου ιστορία ενός ακόμη μετά πάμπολλων εμποδίων ανίκητου έρωτα.