Eat Pray Love(2010)

Η ιστορία πρόκειται για την πραγματική ιστορία της συγγραφέως Λίζ Γκίλπερτ όπως την απέδωσε στο βιβλίο το οποίο έγινε best-seller, Eat Pray Love. Ωστόσο η κινηματογραφική του μεταφορά δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Το εγχείρημα αυτό αφορά την εσωτερική αναζήτηση μιας γυναίκας που μάλλον αφορά μόνο εκείνη. Τρείς πόλεις, και μισή ώρα η καθεμία για να τη βλέπουμε να τρώει, να φιλοσοφεί και να διαλογίζεται, την βρίσκω αρκετή.

Η ταινία του Ryan Murphy προσφέρει αρκετές συγκινήσεις, που συνοδεύονται από ένα εξαίσιο ταξίδι στην διαφορετικότητα και την μαγεία του κόσμου. Όμως, σε πόλλες στιγμές της προσφέρει ένα γλυκανάλατο και αφελή συναισθηματισμό, που σε γενικές γραμμές, προσβάλει τα θετικα στοιχεία της.

Προσωπικά μου φάνηκε σαν το "παραμύθι της Σταχτοπούτας". Μια ελεύθερη διασκευή που δεν ενοχλεί ούτε ηχεί παράταιρα στο σήμερα. Μέσα από την προσεγμένη παραγωγή υπερτονίζει το διαχρονικό μήνυμά του, απλοϊκά και αρκετά συναισθηματικά. Χωρίς κοινωνική υπόσταση, αλλά ούτε και γραφικούς μελοδραματισμούς. Άμα είσαι γυναίκα, άνω των 35, θα το εκτιμήσεις θετικότερα.

Πολύ καλή ταινία για ταξιδιωτικός οδηγός που θα μπορούσε να παίζει στα αεροπλάνα για να ενημερώνονται οι επιβάτες που πάνε. Αν και οι καταστάσεις σε αυτές τις χώρες έχουν αλλάξει λόγω κρίσης, η κρίση της πρωταγωνίστριας δεν αλλάζει με αποτέλεσμα να πιάνει και εμάς κρίση με αυτά που βλέπουμε.

Ίσως το πιο λυπηρό απ'όλα, να είναι η έλλειψη ευαισθησίας απέναντι στην ιστορία της γυναίκας αυτής, προφανώς γιατί τα σίγουρα χρήματα δεν χρειάζονταν στην προκειμένη περίπτωση γερή και ρεαλιστική βάση. Όμως εδώ είναι το μεγάλο λάθος και η αποτυχία της ταινίας, μιας και αποδεικνύεται πως οι ίδιοι άνθρωποι δεν "διάβασαν" σωστά τον τεράστιο απόηχο που είχε το βιβλίο. Αναγνωρίζω τη δυσκολία που έγκειται στο να περιγραφούν οι πλούσιες εμπειρίες που βίωσε η ηρωίδα σε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, όμως μέσα σε δυόμιση σχεδόν ώρες παρακολουθούμε ένα φευγαλέο πέρασμα από αυτή τη διαδρομή. Και ορισμένες φορές όλα δείχνουν να έχουν συμβεί με ένα χτύπημα των δαχτύλων. Κανένας άνθρωπος όμως δεν ξανά ενώθηκε έτσι απλά, πριν γίνει πρώτα χίλια κομμάτια. Και εγώ δεν είδα ούτε ένα.

Η ταινία χωρίζεται σε κεφάλαια. Το πρώτο περνάει σε ύφος θεατρικής παράστασης που αλλάζει τάχιστα τα σκηνικά της και πάμε στο δεύτερο μέρος, στην Ιταλία. Εδώ η ταινία έχει αρετές, επειδή αποκτά έναν εύθυμο τόνο που μας λέει πως αν ήταν κομεντί θα ήταν μια χαρά. Από κει και πέρα το χάος. Από το σημείο που πατάμε Ινδία πέφτει ένα μπλακ-άουτ κι ακυρώνονται οι όποιες θετικές εντυπώσεις. Η ταινία μηδενίζεται και μένουμε να τραβάμε τα μαλλιά μας. Η είσοδος του Bardem δεν κάνει την μεγάλη διαφορά και η έντονη εντύπωση που σου μένει κατά το φινάλε είναι... «βαρετό».