Εξολοθρευτής: Η Σωτηρία(2009)

(Terminator Salvation) | 

Όλα είναι λίγο-πολύ προβλέψιμα στην εξέλιξη της ταινίας (αν και έχει μια guest star-έκπληξη), ωστόσο το τέρας υποκριτικής που λέγεται Κρίστιαν Μπέιλ κλέβει με χαρακτηριστική ευκολία την παράσταση, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι ο Σαμ Γουόρθινγκτον στέκεται άσχημα. Εν ολίγοις, δεν γνωρίζω αν θα ικανοποιηθούν οι φίλοι της σειράς, ωστόσο οι φίλοι του είδους είναι δεδομένο πως θα περάσουν καλά.

Όλα ξεκινούν με την χωμάτινη φωτογραφία του Shane Hurlbut που αναπλάθει ένα καινό σύμπαν. Ένα χνώτο καταστροφής και παράλληλα ιδανικό πεδίο για μάχη, σιγονταρισμένο από την δυναμική μουσική του Danny Elfman. Μετά γίνεται ολοφάνερη η επιδεξιότητα του McG στην δράση. Τα ειδικά εφέ γίνονται υποχείρια του, αφού ελέγχονται ως και την λεπτομέρεια τους. Εκεί προσπαθεί να μας τα χαλάσει ο Christian Bale, αλλά η όψη της μηχανής ως θριλερικός παράγοντας μάς επαναφέρει. Και η δράση κάνει στιγμιαίες, μονάχα, παύσεις και η θέση μας έχει γίνει καυτή. Καμία σχέση με τους άλλους συμπαθέστατους Εξολοθρευτές (τους δύο πρώτους πάντα) και ουσιαστική ανανέωση της σειράς. Κάπου, μάλιστα, τους «καίει», κάνοντας την μνήμη του Arnie να φαντάζει κομματάκι αστεία.

Συνοπτικά η ταινία εμπεριέχει πολιτικώς ορθό - διδακτικό για τις μικρές ηλικίες - μήνυμα για τον μέλλον του κόσμου, είναι αρκετά επίκαιρη και καθόλου μιλιταριστική. Το θηλυκό κοινό, θα αντιληφτεί την απουσία μελοδραματικών κλισέ, (εκτός από μια σκηνή βουτηγμένη στο δάκρυ, προς το τέλος) , αλλά αυτό είναι δεδομένο. Η θυσία του ατόμου για το καλό του συνόλου είναι συνταγή που πουλάει αλλά και ανεβάζει το πρεστίζ της ταινίας, τόσο αισθητικά όσο και αφηγηματικά.Υπάρχουν σκηνές που προκαλούν δέος από τον "πλούτο" της παραγωγής και των άρτιων ειδικών ψηφιακών εφέ!

Εκπληκτικά γραφικά και πολύ ΔΥΝΑΤΑ εφέ ήχου (αν και το εισαγωγικό βίντεο ήταν της Dolby Laboratories, θα ορκιζόμουν ότι επρόκειτο για ήχο DTS!) σε μία άρρωστη και παθούσα φωτογραφία τα οποία σπρώχνουν τον θεατή μέχρι το τέλος της αδικαιολογήτως μεγάλης διάρκειας ταινίας. Σε 3-4 περιπτώσεις η εναλλαγή σκηνών είναι αστεία, σε άλλες 2-3 η δράση διαρκεί ίσως περισσότερο από ότι χρειαζόταν (βλέπε κυνηγητό Marcus) ενώ σε αρκετές περιπτώσεις, δυστυχώς, τα εφέ και η άποψη του σκηνοθέτη θα απειλήσουν με μόνιμη βλάβη τα εγκεφαλικά μας κύτταρα.

Το νέο Terminator έχει την πλάκα του. Πολύ δράση, εκρήξεις επί εκρήξεων, φωτιές, video-clipίστικη σκηνοθεσία και τη Skynet - στο παρόν πλέον - που είναι εδραιωμένη και κυριαρχεί επί ολόκληρης της γης. Θα δείτε λίγο από Transformers, Mad Max και πολλά άλλα. Όπως φαίνεται όμως, τα απείρως αναβαθμισμένα Τ800 είναι και ακόμα πιό χαζά από τα παλιά.

Διαθέτει αριστοτεχνικά ειδικά εφέ και σκηνές που εκτοξεύουν την αδρεναλίνη, στήνει έναν απειλητικό κόσμο, είναι συμπαθητικά σκηνοθετημένο, κλιμακώνει προβλέψιμα αλλά επιτυχημένα τη δράση και στο τέλος σε αποχαιρετά χωρίς περιττά προσχήματα για το επερχόμενο sequel. Όσο όμως κι αν καταφέρνει ως προϊόν να σταθεί με ευκολία, παραμένει ξεκάθαρα υποδεέστερο των πρωτοποριακών ταινιών του Cameron.

Είναι η πρώτη φορά που αντί να νιώθεις έντονη την αίσθηση της απειλής, η κυρίαρχη αίσθηση είναι εκείνη μιας ταινίας που δημιουργήθηκε κυρίως για να πουληθούν terminator-related gadgets στο εφηβικό κοινό (που πλέον αποτελεί το κατεξοχήν target group του εν λόγω franchise), παρά για να ικανοποιηθούν οι fan της αρχικής τριλογίας - όσο κι αν ο McG υποστηρίζει το αντίθετο.