Το Κύμα(2008)

(Die Welle) | 

Ξύνω την σεναριακή επιφάνεια, και αναρωτιέμαι: H απόρριψη, η δαιμονοποίηση και τελικά η καταστολή της μαθητικής ομάδας μήπως έγινε επειδή προσπάθησαν να διαφέρουν από τους υπόλοιπους? Και όλοι οι υπόλοιποι άραγε δεν ήταν συμμορφωμένοι με κάποιους κανόνες ομοιότητας και ομοιομορφίας? Δεν είναι διακριτικά φασιστικοί αυτοί οι κανόνες? Έξοχα τα διακριτικώς φασιστικά δεδομένα του σεναρίου: Εκπαιδευτικό σύστημα και εξουσία της ιεραρχημένης δομής του, κοινωνικό σύστημα απόρριψης του διαφορετικού, πολιτικό σύστημα καταστολής που δικαιολογείται και στηρίζεται στην εξάπλωση του φόβου.

Η σεναριακή μονομέρεια και η επιτηδευμένη αφέλεια, αποκτά θέση οδηγού στην πλοκή της ταινίας. Μιας πλοκής που χαρακτηρίζεται από έλλειψη αντεπιχειρημάτων. Και που περισσότερο απολυταρχικά παρά στοχαστικά παγιώνεται στην υπάρχον μορφή της. Είναι εμφανής η προχειρότητα στο χτίσιμο των ηρώων αλλά και στον off χρόνο της ταινίας. Βουλιάζοντας τελικά το κοινό σε μια απωθητική μονομέρεια, αποτρέποντας του μια ουσιαστικότερη καλλιτεχνική κατάκτηση.

Το Κύμα είναι μια «επαναστατική» ταινία που πρέπει να δούν όλοι και σίγουρα είναι συζητιέται και θα συζητηθεί τα επόμενα χρόνια, για την ενδιαφέρουσα και επίκαιρη θεματολογία της.

Η ταινία ως τελικό αποτέλεσμα ενθουσιάζει με την αμεσότητα της, τη στωικότητα και τη νεανική και σύγχρονη ματιά του σκηνοθέτη. Εξαιτίας της τελευταίας, μέρος της αναλώνεται στα προβλήματα των μαθητών-μελών και τη σταδιακή κλιμάκωση του χαρακτήρα τους καταφέρνοντας τελικά να γίνει προσιτή και αρεστή σε ένα ευρύτερο κοινό που περιλαμβάνει και νέους.

Πολύ εύστοχη νοηματικά και δυστυχώς, αιώνια επίκαιρη η ταινία Το Κύμα, που μπορεί με ευκολία να μπει στην καρδιά της νεολαίας. Ο Dennis Gansel έχει γρήγορο μοντάζ, χωρίς υπερβολές, έχει θαυμάσιους νεαρούς πρωταγωνιστές και χωρίς να γίνεται επιτηδευμένα διδακτικός, πετυχαίνει διάνα. Δεν είναι, όμως, σινεφιλικά τίποτα περισσότερο από μια αξιοπρεπή νεανική ταινία, δεν τραβάει στα άκρα μια κατάσταση, που θα μπορούσε να έχει ξεφύγει πολύ περισσότερο, και δεν αναπτύσσει, για χάρη του εκπληκτικού, βέβαια, φινάλε, βαθύτερα τον πολύ κρίσιμο χαρακτήρα του καθηγητή.

Αν και με πολλά υποσχόμενη θεματολογία και πολύ δυνατό trailer το «Die Welle» τελικά παραμένει δυστυχώς σε μια σχετικά επιφανειακή και επιπόλαιη αντιμετώπιση της περιπλοκότητας της ανθρώπινης φύσης και φαινομένων όπως αυτό που περιγράφει- το πόσο εύκολο είναι δηλαδή να εδραιωθεί ένα απολυταρχικό καθεστώς με "μεγάλες ιδέες" ανάμεσα σε απλούς, καθημερινούς ανθρώπους.

Αν και υπήρχαν σαφώς καλοπροαίρετες λοιπόν προθέσεις και το θέμα που καλείται ο νεαρός σκηνοθέτης να υποστηρίξει είναι τουλάχιστον φιλόδοξο, η ταινία χάνει την ευκαιρία της να σημαδέψει με τα εύστοχα και διαχρονικά της μηνύματα το νεανικό κυρίως κοινό, μιας και είναι απογοητευτικά επιφανειακή.