La Antena(2007)

Πρώτη προβολή: 30-01-2008

Ο άγνωστος σκηνοθέτης από την Αργεντινή Εστεμπάν Σαπίρ μάς παρουσίασε έναν φόρο τιμής στο βωβό κινηματογράφο, ανακάτεψε στοιχεία από το Μετρόπολις του Λανγκ, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, το 1984 του Τζορτζ Όργουελ, στοιχεία φαντασίας και σουρρεαλισμού δίνοντας ένα όμορφο εικαστικά αποτέλεσμα. Τα απλοϊκά του μηνύματα μπορεί να ξινίσουν κάποιους, αλλά για εμάς τους απλοϊκούς ανθρώπους (και φαν του βωβού) η ταινία ήταν εντυπωσιακή.

Το La Antena είναι εκπληκτικό θέαμα όχι μόνο εικόνας αλλά και ήχου. Οι εικόνες συνοδεύονται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας από μια ευφρόσυνη και απολαυστική μουσική των Juan Aguirre και Federico Rotstein. Το soundtrack χορευέι στους ρυθμούς της μεγάλης οθόνης εκφράζοντας τέλεια μαζί με τις εμφανιζόμενες λέξεις τα «λόγια» των βουβών χαρακτήρων. Φανταστείτε ένα μουσικό βιβλίο comic σε μια αρκετά σινεφίλ ταινία.

Με σπάνιο για την εποχή μας μεράκι, ο σαραντάρης Sapir στήνει το ασπρόμαυρο σύμπαν του με την παλιομοδίτικη αισθητική στη φωτογραφία, τα εντυπωσιακά σκηνικά, τα εμπνευσμένα κοστούμια και τα άψογα ενσωματωμένα ειδικά εφέ, για να διηγηθεί - ξεπερνώντας την όποια παρελθοντολαγνεία - μια ολότελα μοντέρνα ιστορία απληστίας, μαζικής αποχαύνωσης κι επανάστασης. Λιγάκι περισσότερο απλοϊκό απ' όσο θα θέλαμε σε μερικές ιστορικές αναφορές, καταφέρνει, ωστόσο, να παρασύρει το θεατή στην ποίησή του και να εγγυηθεί μια απολαυστική εμπειρία.

Η «Κεραία» του Σαπίρ κινείται σε ασπρόμαυρο φόντο, μιμούμενη στα πάντα τις κινήσεις, τεχνικές και πρακτικές του βουβού κινηματογράφου των αρχών του 20ου αιώνα. Με σαφή εξπρεσιονιστική διάθεση, ο θεατής αν και στην αρχή θα τρομάξει, με τη σκέψη του σκηνοθέτη να γυρίσει μια τέτοια ταινία, στη συνέχεια θα την απολαύσει και στο τέλος θα μείνει άναυδος με αυτό που είδε.

Ίσως η απλοϊκή ιστορία και τα αλληγορικά κλεισίματα του ματιού για την Αργεντινή και την Ελλάδα του σήμερα να μοιάζουν σε κάποιους παιδαριώδη. Είναι, όμως, αυτή η αφέλεια του παραμυθιού που κλειδώνει ιδανικά με αυτόν τον ευφάνταστο φόρο τιμής σε πιο αθώες εποχές, όπου το σινεμά μπορούσε ακόμη να διεκδικεί αποκλειστικά το κλειδί για την απόδραση από έναν κόσμο μονότονο, σκληρό και συχνά απολυταρχικό. Από τις λίγες ταινίες των τελευταίων χρόνων που διεκδικούν επάξια τον τίτλο του cult.

Ο Αργεντίνος κινηματογραφιστής Esteban Sapir, προσπαθεί να χωρέσει σε μια ταινία, τον βωβό κινηματογράφο, τον κινηματογράφο των Bunuel, Lang, Almοdovar και πολλών ακόμα και καταλήγει, ανά στιγμές, να παραπατά στις ιδέες του και να χάνεται στους πειραματισμούς του. Κι όμως, η ταινία περιλαμβάνει εξαιρετική φωτογραφία -θυμίζει αρκετά "metropolis"- που θα έκανε ακόμα και τους πρωτοπόρους εξπρεσιονιστές υπερήφανους, ο συμβολισμός- άλλοτε εύστοχος και άλλοτε άστοχος- είναι στο ζενίθ του, ενώ η μεταμοντέρνα λογική της έρχεται ευφυώς αντιμέτωπη με τις παραδοσιακές αρχές της.