Μια Φορά(2007)

(Once) | Πρώτη προβολή: 24-01-2008

Το Once μένει μακριά από συνήθεις θεματικές των ανεξάρτητων ταινιών και κερδίζει με την απλότητα και το μουσικό ταλέντο των πρωταγωνιστών του.

Το «Once» αποτελεί έναν μοναδικό, εκπληκτικό και ίσως ανεπανάληπτο συνδυασμό κινηματογράφου και μουσικής, που αποδεικνύει ότι οι δύο τέχνες μπορούν να αποτελέσουν και συγκοινωνούντα δοχεία...

Αυτή είναι μια από εκείνες τις σπάνιες ταινίες, όπου η υποκριτική είναι τόσο νατουραλιστική και κάθε σκηνή είναι τόσο αληθινή, που σχεδόν αισθάνεσαι σαν να εισβάλεις μέσα στο μυαλό τους.

Αν το «P.S. I Love You» κατάφερε να συγκινήσει, το «Once» έχει όλα φόντα να καθηλώσει με την αμεσότητά του και να ξυπνήσει συναισθήματα όποιον το επιλέξει. Το είδος του αισθηματικού δράματος ανυψώνεται από φιλμ απλές σαν κι αυτό, παραγωγές που ξεχειλίζουν από ταλέντο και πάθος.

Γιατί είναι μια ταινία που δε γίνεται να μισήσεις : Πρώτον γιατί είναι ειλικρινής και εμφανώς κατασκευασμένη με αγάπη ως προς το αντικείμενό της. Και δεύτερον γιατί δίνει στη μουσική την πραγματικη της διάσταση: μια κατάθεση ψυχής, ένας τρόπος να εκφράσεις σκέψεις και συναισθήματα που δύσκολα θα έβγαζες ολοκληρωμένα και αγνά επιλέγοντας τη διαλογική οδό... η μουσική και το τραγούδι ντύνουν υποδειγματικά εκείνες τις στιγμές σιωπής που λένε πολλά...

Δεν είναι chic-flic, δεν είναι καθαρό musical, δεν είναι love story. Αν μπορoύσα να το παρομοιάσω με κάποιο, θα ήταν σίγουρα το Before Sunrise, με τη διαφορά ότι δεν έχει τόσο καλογραμμένους και μακρόσυρτους διαλόγους αλλά εξαιρετικές αγγλικές μπαλάντες.

Σε πολλά σημεία, η ταινία είναι δραματικά μονότονη και μουσικά επαναλαμβανόμενη, αλλά η συνέπεια και η πίστη της κερδίζουν στο σύνολο και δημιουργούν μια αξιοπρόσεκτη εναλλακτική υποσημείωση σε ένα είδος που πάντα θεωρούμε κορεσμένο, αλλά συχνότατα μας εκπλήσσει με τις παραλλαγές του (το μιούζικαλ εννοώ).

Ντοκιμαντερίστικη καταγραφή ελέω κάμερας χειρός, φρέσκιες ερμηνείες από πρωτόβγαλτους καλλιτέχνες που ερμηνεύουν μόνοι τους την μουσική και τα τραγούδια του φιλμ, χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, αρετές δηλαδή που θα καταστήσουν το φιλμ ιδιαιτέρως δημοφιλές στους νεαρούς θεατές που δεν είναι ακριβώς φαν του Busby Berkeley.