Quiet Life(2024)
Πρώτη προβολή: 22-10-2026
George Roussos
2026-10-20
Ο Αλέξανδρος Αβρανάς καταθέτει μία επίκαιρη ταινία για την μεταναστευτική κρίση, το δικαίωμα στο άσυλο, αλλά και πως ο φόβος γεννά τον ρατσισμό δηλητηριάζοντας τα θεμέλια της κοινωνίας μας.
Άγγελος Πολύδωρος
Πρόκειται για μια ταινία που θέτει δύσκολα ηθικά ερωτήματα και δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Είναι ένα δράμα που σε καλεί να σκεφτείς τι μπορεί να συμβεί όταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξαρτάται από μια διοικητική απόφαση.
Βασίλης Κεχαγιάς
2026-10-18
Ο Αλέξανδρος Αβρανάς επιχειρεί ένα δύσκολο κινηματογραφικό εγχείρημα: να κινηματογραφήσει έναν ψυχρό χώρο, έναν τεράστιο κύβο (όπως θα ονομάζαμε το σύστημα των σουηδικών αρχών), που μέσα του ψάχνουν άκρη οι ανθρώπινες ψυχές, οι βίοι των ανθρώπων.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Μια δοσμένη με ξεχωριστή έμπνευση και δύναμη ταινία πάνω στη σύγχρονη, απάνθρωπη κοινωνία μας και τις μεθόδους που εφευρίσκει για να τιθασεύσει και να ελέγχει τους κατοίκους της, είτε αυτόχθονες είτε μετανάστες κι όπου μόνη σωτηρία βρίσκεται στα παιδιά, τη νέα δηλαδή γενιά.
Άκης Καπράνος
Ο Αβρανάς μοιάζει να βρίσκεται σε μια στιγμή ωριμότητας εδώ – πάντα υπήρξε ικανότατος στο χειρισμό του μέσου βέβαια, απλά εδώ έχει φτιάξει και ένα σενάριο που δεν πατά στις σκηνές-σοκ (που με τη σειρά τους λειτουργούν σα φορείς κραυγαλέων νοημάτων) αλλά στην ανθρωπιά των ηρώων του.
Δημήτρης Μπάμπας
Σε αντίθεση με τις ακραίες απεικονίσεις της οικογένειας στο ελληνικό Weird Wave, η ταινία αυτή καταλήγει να γίνει ένας ύμνος στην οικογένεια…
Κώστας Κωνσταντινίδης
Μια απαιτητική, καθηλωτική διαδρομή στα όρια του ψυχολογικού θρίλερ και του κοινωνικού δράματος, που δοκιμάζει τις αντοχές του θεατή και αφήνει πίσω της ερωτήματα δύσκολα να ξεχαστούν.
Νόρα Μαυρίδη
2026-10-08
Επιβεβαιώνεται έτσι πως, όσο εύκολα κι αν τοποθετείται η ετικέτα του weird στο σινεμά του Αβρανά, οι ταινίες του κατά βάση είναι πολιτικές. Κι αυτή ακριβώς η διάσταση κάνει το Quiet life – και ακόμα περισσότερο την κατακλείδα του – ένα πολύ σημαντικό φιλμ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-10-16
Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ ώριμη, πολύ ουσιαστική ταινία η οποία όλως παραδόξως προβάλλεται στα σινεμά δύο ακριβώς χρόνια μετά την πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Βενετίας (τμήμα Orizzonti) και μόνο σε …μία αίθουσα, την Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Της αξίζει μεγαλύτερη προβολή.
Ηλίας Δημόπουλος
2026-10-14
Ο Αλέξανδρος Αβρανάς επιστρέφει με απαιτητικούς, αργούς ρυθμούς και ωφέλιμες weird απολήξεις στην καλύτερη στιγμή του από την εποχή του «Miss Violence».
Αχιλλέας Βασιλείου
2026-10-12
Το QUIET LIFE είναι φαινομενικά μία ήσυχη ταινία αλλά αναδεικνύει πολλές πληγές του σημερινού Ευρωπαϊκού συστήματος, ένα οικογενειακό δράμα κλειστών χώρων στο οποίο οι ήρωες του Αβρανά είναι θαρραλέοι και αποφασισμένοι.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2026-10-10
Ψύχραιμα κινηματογραφώντας ένα φλέγον θέμα, υπογράφει μακράν την πιο αισιόδοξη ταινία του, με μια ευπρόσδεκτη τρυφερότητα στο φινάλε.
Χρήστος Μήτσης
Προσεγγίζοντας με αποτελεσματική κινηματογραφική ψυχρότητα το πολυδιάστατο σύνδρομο της «παιδικής παραίτησης», μια προσωπική τραγωδία εξελίσσεται σε ευρεία κοινωνική κριτική, θέτοντας ερωτήματα πάνω στην αόρατη «θεσμική» βία.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2026-10-04
Κοντά στο «αποστειρωμένο» στιλ του σκηνοθέτη του αλλά και απρόσμενα αισιόδοξο, το «Quiet Life» του Αλέξανδρου Αβρανά αφηγείται μια πρωτότυπη ιστορία που αρνείται να λάβει αφηγηματικά ρίσκα στην ανάπτυξη της.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Αλέξανδρος Αβρανάς σκηνοθετεί εκτός συνόρων ένα οικογενειακό δράμα με επάρκεια και μπορεί η αρχική του ιδέα να έχει ενδιαφέρον και βαρύτητα αλλά από τον κλινικό και ψυχρό τρόπο που στήνει τα καρέ του, αναδεικνύεται η προτεραιότητα που δίνει στο ύφος και όχι τόσο στην ουσία όσων θέλει να αφηγηθεί.
Νίκος Δρίβας
2026-10-06
Η ταινία προκαλεί μια έντονη πνευματική εγρήγορση και κοινωνικό προβληματισμό, αλλά στερεί από τον θεατή τη δυνατότητα να νιώσει βαθιά, οργανική ενσυναίσθηση για τους χαρακτήρες. Το δράμα παραμένει εγκεφαλικό, σχεδόν ακαδημαϊκό.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Η ταινία μοιάζει προσκολλημένη στο κινηματογραφικό ύφος τουGreekWeirdWaveκαι παρά το ενδιαφέρον της θέμα, αδυνατεί να δημιουργήσει την αναγκαία συναισθηματική σύνδεση με τον θεατή, αφήνοντας τελικά την κινηματογραφική φόρμα να υπερισχύσει έναντι της ανθρώπινης ιστορίας, υποβαθμίζοντας έτσι το σοβαρό θέμα με το οποίο καταπιάνεται.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-10-02
Η πιο πρόσφατη ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά (“Miss Violence”) χρησιμοποιεί την weird αισθητική προσέγγιση σε μια ενδιαφέρουσα μεν και υποβλητική ιστορία που όμως παραμένει τελικά μονοδιάστατα αλληγορική.
Παυλίνα Αγαλιανού
Ο Αβρανάς, όσο κι αν προσπαθεί να μιλήσει για το ζήτημα με όρους κοινωνικού κινηματογράφου, δεν τα καταφέρνει.
